Dziadka nie ma

Wydawnictwo: Instant Classic
Data wydania: 2021-11-15
Kategoria: Literatura piękna
ISBN: bd
Liczba stron: 0

Ocena: 5.5 (2 głosów)

Dla małego Michała dziadek jest jedną z ważniejszych osób w jego życiu. Być może nawet najważniejszą. Rodzice albo są codzienni, albo wyjeżdżają, zajmują się pracą, troszczą o wyposażenie domu, szkołę. A dziadek jest idolem. Jego wady w oczach wnuka stają się zaletami. To jego osoba wzbudza duży szacunek wśród lokalnej społeczności. To jego nazwisko otwiera wszystkie drzwi, a nawet pozwala obejrzeć w kinie film dla dorosłych. Dziadek zawsze opowiada najciekawiej i bezkonkurencyjnie potrafi zaopiekować się wnukiem. Do czasu, gdy chłopiec przestaje tej opieki oczekiwać, gdy nie potrzebuje już jego bliskości.

Dorastający, a potem dorosły Michał nie odwiedza dziadka już tak często, jak kiedyś. Ma mnóstwo swoich spraw, które nie mogą czekać, podczas gdy wizyta u dziadka zawsze może być przełożona na nieokreślone ,,później". I właśnie te ważne sprawy stają się zupełnie nieistotne. Dziadek umiera. Czas zatrzymuje się we wspomnieniach, ale wbrew chęci Michała, nie można go cofnąć. Nie można już dziadka odwiedzić, uściskać, zapytać o istotne sprawy, ani wspólnie pomilczeć. Nie można mu już powiedzieć, jak ważny jest, to znaczy... był.

,,Dziadka nie ma" jest książką o pamięci - jej kultywowaniu, ale też gubieniu. O tym, że przeszłość powinno się zostawiać tam, gdzie jej miejsce - za sobą. To powieść o relacjach rodzinnych, meandrach losu i lekcjach, jakie na każdym kroku daje nam życie. To historia dojrzewania i umierania uwieczniona na blaknącej kliszy fotograficznej.

,,Cała ta opowieść kręci się wokół śmierci mojego dziadka, chociaż wydaje mi się, że nie jest to najważniejszy element tej historii" - tłumaczy autor. ,,Wbrew moim początkowym planom, zamiast książki o umieraniu, udało mi się stworzyć książkę o tym, jak w obliczu śmierci stajemy się trochę innymi ludźmi. Nie lepszymi czy gorszymi, ale po prostu innymi. Takie zmiany może wyzwolić wiele różnych rzeczy, rozstania, narodziny dziecka, ślub, czy przeprowadzka do innego miasta. Dla mnie takim wydarzeniem była śmierć mojego dziadka. Nie była to pierwsza śmierć, jakiej doświadczyłem w gronie bliskich, ale pierwsza, która była tak blisko i która w jakimś sensie
wydarzyła się wręcz na moich oczach" - dodaje.

Tagi: bóg

Kup książkę Dziadka nie ma

Sprawdzam ceny dla ciebie ...
REKLAMA

Zobacz także

Opinie o książce - Dziadka nie ma

Jak wygląda nasze życie? Ile zapamiętujemy z niego? Czy każde wydarzenie pozostaje w naszej pamięci, czy tylko pewna część? Na te pytania odpowiedź znajdziemy w książce autorstwa Michała Turowskiego pt. "Dziadka nie ma". Autor w swoim debiutanckim dziele opisuje swoją historię. Opowiada o życiu, swoich wspomnieniach. Jak sam tytuł wskazuje, książka związana jest z dziadkiem. Michał Turowski porusza ten temat z różnych perspektyw. Raz jest to opowieść z punktu widzenia dorosłego człowieka, a innym razem wspomnienia dziecięcych lat. Opowiada o dobroci, dorastaniu i doświadczeniach. Porusza także temat śmierci, straty bliskiej osoby, przywiązania. 

W ciekawy sposób autor przedstawia swoje refleksje, skłaniając czytelnika do przemyśleń. Za pomocą opowieści o dziadku i swoim dojrzewaniu, pokazuje jak mało pamiętamy o innych i jak zmienia się nasze postrzeganie. Wraz z upływem czasu zmieniają się wartości i zauważamy, że czas mogliśmy wykorzystać inaczej. Michał Turowski w swojej historii ma żal, że nie zdążył poznać dziadka na tyle, ile by chciał. Będąc kilkunastoletnim chłopcem nie skupiał się na jego życiu, lecz czerpał radość ze zwykłych rzeczy. Teraz, jako dorosły pragnie odzyskać wspomnienia, przypomnieć sobie jak najwięcej z przeszłości. Wie jednak, że każdy zwykły dzień podobny do innych, ucieka w pamięci. Nasza pamięć jest tak skonstruowana, że zapamiętujemy tylko te dni i wydarzenia, gdy wydarzyło się coś niezwykłego. Proste stwierdzenie, ale za to jak prawdziwe.

Do książki "Dziadka nie ma" usiadłam zaintrygowana. Byłam ciekawa, w jaki sposób zostanie poprowadzona historia. Przyznam szczerze, zaskoczyłam się. Jest to coś w rodzaju zwierzeń autora, opisaniu męczących go myśli połączonych z przyjemnymi wspomnieniami. Tekst, mimo iż dotyczy jego życia, posiada także ukryte przesłanie. Pozwala zastanowić się nad naszym postępowaniem, docenić to, co na co dzień pomijamy. Przyjemny styl pisania powoduje, że chwile spędzone przy książce mijają niezmiernie szybko. Choć zawiera zaledwie 200 stron, tym razem nie jest to lektura na jeden wieczór. Najlepiej "dawkować" ją rozdziałami, mieć chwilę zastanowienia pomiędzy nimi. Bardzo udany debiut literacki. Moja ocena 7/10.

Link do opinii

,,Dziadka nie ma" to moja 91 przeczytana w tym roku książka. Mimo że numer odległy to z całą pewnością mogę napisać, że jest to książka najważniejsza z tych przeczytanych do tej pory. Stawiam ją na podium nie dlatego, że jest lekka, przyjemna czy też dlatego, że szybko się ją przeczytało.

Nie.

Rzeczywiście, przeczytałam ją w jeden wieczór, co może sugerować, że jest lekka.

Nie jest.

Przyjemny jest styl autora i lekkość wypowiedzi, ale zawartość merytoryczna jest trudna, momentami ciężka, ale przede wszystkim, włącza w człowieku inny rodzaj myślenia.

To bardzo mądra książka.

Nie jest to powieść. Jeśli miałabym trzymać się ściśle nazewnictwa gatunkowego z zakresu literatury, to Michał Turowski posłużył się prozą.

Jednak na potrzeby tej recenzji, stworzę nowy gatunek: według mnie jest to spowiedź. Nie taka klasyczna, jaką znamy z kościołowych obrządków i religijnych obowiązków.

,,Dziadka nie ma" to w pewnym sensie graficzna forma rozliczenia się ze swoim sumieniem i pamięcią, ale tą inną, niż ta zwykła. Pamięć o niepamięci, wyłożenie wszystkich aspektów, dlaczego człowiek zachowuje się tak, a nie inaczej. Każdy wątek jest wnikliwie przepracowany z wielu stron. Bez rozczulania się, bez usprawiedliwiania.

Michał to osoba, która boryka się ze wcale nie tak rzadkim w obecnych czasach problemem depresji. Wielkim szacunkiem darzę bohatera i autora za to, że z taką prostotą i niebywałą odwagą rozlicza się z samym sobą z momentów życia, które są dla niego ważne. Autor w swoich wypowiedziach nie zamierza się tłumaczyć, częściej nawet jest skłonny do obwiniania się i pobudzania wyrzutów sumienia. Przelanie tych ciężkich myśli na papier może być (i zapewne jest) najlepszą terapią, aczkolwiek książka została napisana dopiero po pełnym uświadomieniu sobie, z jak ciężką chorobą przyszło Michałowi walczyć. Jak wiele musiał pracować ze sobą, by dojść do równowagi psychoemocjonalnej. Poskromienie tych wewnętrznych demonów to niezwykle trudna, ciężka i absorbująca droga.

 


Michał dopiero po śmierci Dziadka, rozpoczyna wewnętrzne starania, by go poznać. Gdy Dziadek żył, Michał go szanował, owszem, ale nie zadawał sobie za bardzo trudu, by zrozumieć, co sprawiło, że ojciec ojca był tak silnym i zdecydowanym mężczyzną.

Po właściwie nagłej śmierci pana Romana, Michała dręczą wyrzuty sumienia, że zaniechał procesu poznania Dziadka na rzecz tak naprawdę błahych spraw, jakimi mają w zwyczaju zajmować się dzieci, nastolatkowie i wchodzący w dorosłość młodzi ludzie. Oczywiście piszę, że były to sprawy błahe z perspektywy (teraz) osoby dorosłej. Wszak sama pamiętam, jak wiele dramatów i problemów można przeżywać mając lat naście, i ile czasu można na to poświęcić. Teraz się z tego śmieję. Wówczas były to najważniejsze i najbardziej absorbujące głowę kwestie. Z Michałem było podobnie. I jestem niemalże stuprocentowo pewna, że z każdym z Was było tak samo. Umówmy się. To czas gdy wszyscy jesteśmy po trochu egoistami.

Za pomocą swoich urywków pamięci, czasem na siłę formowanych wspomnień, dorosły już Michał, przechadza się ulicami Nowego Tomyśla, odwiedza w wyobraźni dom Dziadka i na nowo przeżywa każde wakacje, które spędził tam jako dzieciak. Dość głęboko stara się wyszperać wszystkie możliwe wspomnienia o Dziadku.

Obecna w treści autoironia i specyficzne, ale inteligentne poczucie humoru sprawia, że tekst czyta się naprawdę szybko. Wymaga to oczywiście wielkiego skupienia, by móc podążać tokiem myślowym bohatera, ale w żadnym momencie nie poczułam się znużona czy zniechęcona. Zazwyczaj nie przepadam za wulgaryzmami w książkach, ale w tej, nie wyobrażam sobie, by ich nie było. Idealnie wzmocniły te momenty, które tego wymagały, ale też złagodziły inne, którym brakowało jakby rozładowania kłębiących się w treści emocji.

 


Każdy z nas w życiu doświadczył jakiejś straty. Nie mówię tu konkretnie o śmierci, a raczej o tym uczuciu, że coś odeszło, nie wróci i od nas zależy, jak sobie z tym poradzimy. Czy jesteśmy w stanie przejść z tym do porządku dziennego? Samodzielnie wytłumaczyć sobie, że tak po prostu musi być i tak trzeba? Czy godzimy się na to?

A co jeśli w człowieku istnieje taka forma buntu jak u Michała, gdy wszystkie wirujące myśli budzą nasze największe strachy i karmią nimi wyrzuty sumienia? Czy każdy ma odwagę by tak jak Michał Turowski, rozliczyć się z własnym sumieniem i nie spychać tego obowiązku gdzieś w dalekie odmęty (nie)świadomości?

Pozostaję po tej lekturze w stanie mocno refleksyjnym.

,,Dziadka nie ma" oceniam na 10/10. Polecam wszystkim. Bo ta książka jest dla każdego i myślę, że powinna stać się obowiązkową pozycją do przeczytania.

 

Link do opinii
Cytaty z książki

Na naszej stronie nie ma jeszcze cytatów z tej książki.


Reklamy