Dziewczyna z szyją żyrafy

Przeczytałam całą serię o białej Masajce i bardzo zżyłam się z bohaterką, dlatego ucieszyłam się z tego, że na rynku czytelniczym pojawiła się kolejna książka opisująca jej życie, ale z czasów zanim stała się znana jako biała Masajka. I pomimo, iż jest to powieść spoza afrykańskiego cyklu, to jednak są tam liczne nawiązania do pobytu Corinne w Afryce, co jest naturalne, biorąc pod uwagę fakt, że opisuje tu swoje życie na różnych jego etapach, wymienia kluczowe wydarzenia ze swojego życia, które na nią w różny sposób wpłynęły i ukształtowały jej osobowość oraz zahartowały ją, dając siłę do walki z przeciwnościami losu.

Cofamy się więc do czasów dzieciństwa i młodości Corinne, śledzimy losy jej rodziców, to jak się poznali i budowali wspólną przyszłość. Możemy zauważyć, że Corinne od dziecka była zaradna, przedsiębiorcza, odważna, lubiła balansować na granicy ryzyka. Nie była materialistką, szła zawsze za głosem serca, twierdząc, że:" Prawdziwa miłość ma swoje prawa. Daje, nie oczekując niczego w zamian, i nie można jej przeliczyć na pieniądze. Jest szczera, lojalna, przynosi spełnienie i nie odbiera sił, tylko sprawia, że rosną nam skrzydła." Nie bała się ryzyka i kilka razy w życiu podejmowała decyzję o rozpoczęcia wszystkiego od nowa, zmieniając prace, miejsce zamieszkania czy partnerów życiowych. Bardzo podoba mi się, że konsumpcjonizm i materializm były jej zupełnie obce. Potrafiła wszystko rzucić i pójść za głosem serca. Niezwykła kobieta, która w jednym życiu miała jakby kila żyć. Bogata wewnętrznie o licznych zainteresowaniach a przede wszystkim dobry człowiek. Nie miała jednak szczęścia do przyjaciół. Według niej:" Bycie przyjaciółką oznacza bowiem zaglądanie sobie nawzajem w najgłębsze zakamarki duszy, dzielenie się osobistymi tajemnicami i pragnieniami." A ja myślę, że jej przyjaźnie rozpadały się, bo zapewne "przyjaciółki" nie mogły udźwignąć sukcesu, jaki stał się jej udziałem po opublikowaniu książek o białej Masajce i nakręceniu filmu na ich podstawie.

Za mną cztery książki o Corinne Hofmann.I wcale nie uważam, iż jest tylko autorką a nie pisarką, bo jej książki były dla mnie o wiele ciekawsze od literatury pisanej przez niektóre osoby szumnie i bez kompleksów nazywające siebie pisarkami, chociaż ich "dzieła" nawet w połowie nie są tak interesujące jak opowieści Corinne. Przez ludzi, którzy ją krytykują przemawia zwykła zawiść, bo kobieta nie bała się pójść za marzeniami i dobrze na tym wyszła, a jakie prawo do oceny jej decyzji mają postronne osoby? To jej życie, jej wybory i wyłącznie ona ponosiła ich konsekwencje. Zapewne ci co krytykują sami niewiele w życiu osiągnęli. Mio był się spotkać z Corinne ponownie, aczkolwiek ta książka podobała mi się troszkę mniej od cyklu o białej Masajce, ale i tak uważam to spotkanie za udane i żałuję, że to już koniec, aczkolwiek liczę na to, że może jeszcze coś napisze, bo ma dar opowiadania.