Dziwne miasto

Patryk - od lat żyje we własnym cieniu, ze względu na wygląd boi się kogoś poznać. Pewnego dnia trafia przed oblicze Złotej Kaczki, dzięki której spełnia się jego marzenie o byciu przystojnym. Artur - dziennikarz, zawsze zestresowany i w ciągłym biegu. Wszystko zmienia się, gdy poznaje wampirzycę Zosię i zakochuje się w niej. Violetta - mimo że stuknęła jej czterdziestka, to dopiero teraz ujawnia swoją orientację. Zawsze zaparzona w siebie, teraz próbuje wynagrodzić krzywdy, których się dopuściła, ale nie jest to łatwe, bo musi rozprawić się z diabłami rządzącymi Warszawą.
Czasem zamykam książkę i nie wiem, co powiedzieć. Nie dlatego, że była dobra albo zła. Była gdzieś pomiędzy i ciężko ją gdziekolwiek przypisać.
Tutaj wszystko dzieje się szybko, naprawdę szybko. Akcja jest w ciągłym biegu, aż trudno połapać się ile czasu minęło.
Historia rozgrywa się w Warszawie, co już sugeruje sama okładka.
Patryk to facet wiecznie użalający się nad sobą. Zamiast cokolwiek zrobić ze swoim wyglądem, potrafi tylko się mazgaić. Ledwie kogoś poznaje, a od razu się w nim zakochuje. Jonaszowi wyznał miłość po kilku dniach od zapoznania, mimo że spędził z nim jeden wieczór w barze.
Najbardziej przemówiła do mnie środkowa opowieść o Arturze i Zosi, mimo że u nich również potoczyło się wszystko bardzo szybko. Najśmieszniejsze było to, że spotykamy tam też Patryka i Jonasza, a autor w jakiś sposób daje aluzję, że wygląd jest ważny, bowiem Jonasz rozgląda się za przystojnymi facetami.
Całość jakoś nieszczególnie do mnie przemawia, choć bardzo lubię fantasy i akcję dziejącą się w miejscach, które znam.