Emma

Jak dotąd jest to dla mnie najniżej oceniana powieść autorstwa Jane Austen. Głowna bohaterka powieści, panna Emma Woodhouse to dziewczyna (zbyt) pewna swoich zalet i nieomylności w osądach,  pozwalająca sobie na wtrącanie się w życie uczuciowe swoich sąsiadów i przyjaciół. Kierując się swoimi osądami, próbuje swatać tychże przyjaciół ze skutkiem dość mizernym. Wykorzystuje naiwność swojej "przyjaciółki" Harriet Smith, pozornie myśląc o jej szczęsciu udziela jej wciąż rad, czym sprowadza na Harriet wciąż smutek i nieszczęście. 

 Emma jest wychowywana przez ojca - pana Woodhouse'a - hipochondryka, szukającego wszędzie czychającego na niego i bliskich zagrożenia. Jego histerie i ciągłe zwracanie uwagi na swoje samopoczucie I komfort, sprawiają ze Emma do samego końca nie wyobraża sobie wyprowadzki i opuszczenia ojca, a ludzie z jego otoczenia wszelkie spotkania towarzyskie dopasowują do jego zadowolenia. 

W książce tej jest jedna postać w moich oczach pozytywna - Jerzy Knightley, szwagier Izabelli Woodhouse, siostry Emmy. Nieskończona cierpliwość jaką wykazuje on w stosunku do Emmy i jej postępowania, zadziwiała mnie do ostatniej kropki postawionej w powieści.