Hamnet

Maggie O'Farrell w niezwykle wyważony sposób ukazuje proces żałoby po stracie dziecka, unikając przy tym zarówno sentymentalizmu, jak i oceniania sposobów radzenia sobie z bólem. To, co szczególnie poruszyło mnie w tej powieści, to kreacja Agnes - kobiety niezależnej, nieprzeciętnie wrażliwej, silnie zakorzenionej w naturze i wyjątkowo wyczulonej na emocje innych.  Agnes to postać wielowymiarowa - łączy w sobie troskliwość i siłę. Jej życie wypełnia troska o bliskich, co przejawia się zarówno w praktycznych działaniach (leczenie ziołami, dbanie o dom), jak i w głębokim, emocjonalnym zaangażowaniu w losy rodziny. Jednocześnie Agnes nie jest postacią bezwolną - posiada silną osobowość, intuicję i własne przekonania. Nie rezygnuje z własnej tożsamości, lecz raczej godzi się z tradycyjną rolą kobiety w XVI-wiecznej Anglii, gdzie indywidualne pragnienia często ustępowały obowiązkom wobec bliskich. Agnes ma swoje pasje (zielarstwo, kontakt z naturą), ale realizuje je w ramach wyznaczonych przez społeczne i rodzinne oczekiwania. To właśnie jej poświęcenie i cicha siła czynią ją centralną postacią powieści. 

W powieści oczywiście najmocniej wybrzmiewa temat straty i indywidualnego przeżywania żałoby. O'Farrell z empatią i szacunkiem ukazuje, jak każde z rodziców - Agnes i jej mąż - wybiera własną ścieżkę radzenia sobie z bólem. Doceniam, że autorka nie wartościuje tych postaw, lecz pokazuje ich naturalność i różnorodność, pozwalając czytelnikowi na własną, intymną refleksję. Styl narracji jest tu ogromnym atutem: subtelny, miejscami niemal dokumentalny, umożliwia czytelnikowi przeżywanie historii zgodnie z własną emocjonalnością, bez narzucania interpretacji. ,,Hamnet" to powieść, która porusza nie tylko temat żałoby, ale także siły kobiecej, empatii i niezależności. To opowieść, która pozwala zatrzymać się nad tym, jak przeżywamy stratę i jak wielką rolę odgrywa w tym procesie wzajemne zrozumienie oraz akceptacja różnych emocji.