Hungerstone

Zdarzyło ci się czytać powieść gotycką?

,,Hungerstone" Kat Dunn to jedna z tych historii, które wciągają Cię w sam środek czegoś niepokojącego, gęstego i momentami wręcz duszącego. To książka, którą się chłonie, albo która chłonie Ciebie.

Poznajemy Lenore - kobietę, która na pierwszy rzut oka ma wszystko: status, bezpieczeństwo, stabilizację. Ale im dalej wchodzimy w jej historię, tym wyraźniej widzę, że to tylko fasada. Bo pod nią kryje się coś znacznie bardziej niewygodnego - pustka. I właśnie w tę pustkę zaczyna powoli wdzierać się coś nieznanego, niebezpiecznego... a jednocześnie dziwnie pociągającego.

Pojawienie się Carmilli zmienia wszystko. I nie chodzi tylko o tajemnicę czy aurę grozy, którą ze sobą niesie. Chodzi o to, co budzi w Lenore. Pragnienia, które przez lata były tłumione. Potrzeby, których nawet nie potrafiła nazwać. To, co najbardziej mnie poruszyło, to sposób, w jaki ta relacja nie jest oczywista - balansuje gdzieś pomiędzy fascynacją, niepokojem a czymś, co trudno jednoznacznie zdefiniować.

Ogromnym atutem tej książki jest klimat. Surowe odludzia Peak District, rozpadająca się posiadłość, cisza, która nie daje spokoju - to wszystko tworzy tło, które wręcz przytłacza swoją obecnością. Miałam wrażenie, że ta przestrzeń żyje własnym życiem i wciąga bohaterów coraz głębiej w coś, z czego nie da się już tak łatwo wyjść.

Ale ,,Hungerstone" to nie tylko gotycka opowieść. To historia o kobiecym przebudzeniu. O momencie, w którym zaczynasz zadawać sobie pytania, których wcześniej unikałaś. O tym, jak długo można żyć według cudzych zasad, zanim coś w Tobie zacznie się buntować.

Motyw głodu - obecny niemal na każdej stronie - działa tu na wielu poziomach. To nie tylko fizyczność. To głód wolności, bliskości, sensu. I właśnie ta wielowarstwowość sprawia, że ta historia zostaje w głowie na długo po zakończeniu.

Muszę przyznać, że nie jest to książka dla każdego. Bywa dziwna, momentami niepokojąca, czasem wręcz niewygodna. Ale jeśli pozwolisz sobie w nią wejść może okazać się być doświadczeniem, którego nie zapomnisz.

,,Hungerstone" nie daje prostych odpowiedzi. Zostawia Cię raczej z pytaniem, które wraca jak echo: czego tak naprawdę pragniesz?

Ocena: 8/10

   Jednym z najtrudniejszych literackich zadań jest bez wątpienia to, by przestraszyć czytelnika. Przestraszyć czytelnika fabularną opowieścią za sprawą słów, emocji, znaczeń i niedopowiedzeń na polu grozy. I dziś chcę wam opowiedzieć o książce, która wszystko to sobą niesie, a do tego czyni to w pięknym, literackim stylu. Mowa tu o powieści Kat Dunn pt. ,,Hungerstone", jaka to ukazała się właśnie w naszym kraju nakładem Wydawnictwa StoryLight - zapraszam was do poznania recenzji tej pozycji.

 Czasy wiktoriańskiej Anglii. Młoda Lenore wyjeżdża wraz z mężem do nowo nabytej, letniej posiadłości w Peak District, by tyleż odpocząć o wielkomiejskiego zgiełku, ale też i doprowadzić zakupiony dom do idealnego stanu. Po drodze trafiają oni na uszkodzony w wypadku powóz, jak i też ratują życie rannej pasażerce - kobiecie o imieniu Carmilla. Na czas rekonwalescencji zatrzyma się ona w domu Lenore i jej męża, będąc tyleż wielką zagadką, co i źródłem niepokoju. Nocne spacery Carmilli, niezwykle odważne zachowanie i wielki wpływ na mieszkańców domu sprawią, że kolejne dni zmienią w życiu Lenore wszystko...

 To bardzo klasyczna, niezwykle klimatyczna, napisana pięknym językiem powieść grozy, której to nie powstydziłby się sam Edgar Allan Po. Bo to historia o tajemnicy, o kryjącym się gdzieś w mroku złu, o ludzkich demonach, które niekoniecznie muszą przyjść gdzieś z daleka, gdyż nierzadko drzemią w nas, wyczekując chwili, by mogły się przebudzić. Słowa, emocje, kolejne sceny - wszystko to buduję niepowtarzalną atmosferę, która najdelikatniej rzecz ujmując, budzi w nas fascynację, ale za chwilę też i jakże piękne, czytelnicze poczucie lęku.

 Głównym miejscem akcji jest stary, wielki, piękny dom, w którym zamieszkują bohaterowie i w którym rozgrywa się najważniejsza oś wydarzeń. To właśnie tam dochodzi do coraz bardziej przerażających wydarzeń, to tam rodzi się przedziwna więź pomiędzy Lenore i Carmillą, jak i wreszcie w tym miejscu okaże się, co jest prawdą, a co szaleństwem. Wszystko to zaś poznajemy z perspektywy samej Lenore, co pozwala poczuć nam jej strach, poznać wątpliwości, doświadczyć wszystkiego tego, co zadecyduje o jej życiu. I choć samo tempo relacji nie jest być może największe, to i tak historia ta nas zachwyca, porywa, oczarowuje swoją niepowtarzalną aurą, aż do samego, mocnego finału.

 Autorce udało się dokonać tu rzeczy znakomitej - ożywić tamten dawny, wiktoriański świat, by z jednej strony był on jak najbardziej autentyczny historycznym realiom, ale też i jak najbardziej przystępny dla nas, współczesnych odbiorców. Architektura, stroje, kuchnia, zwyczaje i konwenanse - wszystko to jest prawdziwe, dopracowane w każdym detalu i odgrywające swoją ważną rolę w tej opowieści, a do tego dochodzi też mrok, który również jest z tamtego dawnego świata. Klimat tej książki jest wspaniałym, po prostu.

 Z pewnością powieść ta nie byłaby tak udaną, gdyby nie jej bohaterowie. I mam tu na myśli przede wszystkim Lenore - kobietę po wielu przejściach, pozornie szczęśliwą, a tak naprawdę wewnętrznie zagubioną i rozbitą..., ale też i postacie z drugiego planu, jak jej dwulicowy mąż, tajemnicza Carmilla, czy też pewna poczciwa pokojówka, której to na własnej skórze przyjdzie zmierzyć się ze złem kryjącym się w murach starego domu. To oni nadają tej historii prawdy, emocji, kolorytu, a to zawsze znaczy wiele.

 Lektura tej książki porywa nas od pierwszych chwil, by z każdą przeczytaną stroną było tylko lepiej, ciekawiej, bardziej tajemniczo i oczywiście strasznie. Bo to rasowy, mocny, świetnie napisany horror, który nie bazuje jednak na scenach pełnych krwi i makabry, ale właśnie na strachu kryjącym się gdzie w cieniu pod zamkniętymi drzwiami, w niewypowiedzianych słowach, w twarzach i gestach bohaterów, po których możemy spodziewać się wszystkiego. To uczta emocji, z której to w mej ocenie po prostu trzeba skorzystać.

 Słowem podsumowania - powieść Kat Dunn pt. ,,Hungerstone", to tyleż klasyczne, co i jednocześnie bardzo współczesne spojrzenie na literaturę grozy. Literaturę, która intryguje, zachwyca, wielokrotnie zaskakuje i wzbudza w nas naprawdę wielkie emocje - na czele z poczuciem strachu. Jeśli zatem mamy ochotę trochę ,,się pobać" w naprawdę pięknym, inteligentnym i wysmakowanym stylu, to bez najmniejszego wahania sięgajmy po ten tytuł. Polecam - naprawdę warto.