Jak rozmawiać z dziećmi o jedzeniu. Nowe podejście do rozwiązywania problemów związanych z jedzeniem, grymaszeniem i zaburzeniami odżywiania u dzieci w wieku 0 do 16 lat

„Jak rozmawiać z dziećmi o jedzeniu” autorstwa Anna Colton to niezwykle ważny i potrzebny poradnik psychologiczny, który porusza temat często bagatelizowany, a jednocześnie mający ogromny wpływ na całe życie dziecka. To książka z gatunku literatury psychologiczno-poradnikowej, ale napisana w sposób bardzo przystępny, ciepły i przede wszystkim pełen zrozumienia.

To nie jest suchy zbiór zasad o tym, co dziecko powinno jeść. To raczej opowieść o relacji – o tym, jak poprzez codzienne słowa, gesty i sytuacje budujemy (albo nieświadomie niszczymy) podejście dziecka do jedzenia, ciała i samego siebie. Autorka prowadzi czytelnika przez kolejne etapy rozwoju dziecka – od pierwszych chwil aż po okres dojrzewania – pokazując, jak zmieniają się potrzeby, emocje i wyzwania związane z jedzeniem. I robi to w sposób bardzo spokojny, bez oceniania, bez wywoływania poczucia winy.

Emocje w tej książce są wyjątkowo delikatne, ale jednocześnie bardzo poruszające. Pojawia się refleksja, czasem lekkie ukłucie, gdy uświadamiamy sobie, jak wiele naszych słów mogło mieć znaczenie, którego wcześniej nie dostrzegaliśmy. Jest też ogromne poczucie ulgi – bo autorka nie mówi „robisz źle”, tylko „możesz inaczej”. Podczas czytania towarzyszy spokój, ale też rosnąca świadomość i chęć zmiany.

Czytelnik bardzo często zatrzymuje się na chwilę, analizuje własne doświadczenia, przypomina sobie sytuacje z domu czy dzieciństwa. To książka, która nie tylko uczy, ale też otwiera oczy i daje przestrzeń do przemyśleń. Nie przytłacza – raczej prowadzi za rękę i pokazuje nowe możliwości.

To pozycja szczególnie dla rodziców, opiekunów, ale też dla osób pracujących z dziećmi – nauczycieli, psychologów czy dietetyków. Warto po nią sięgnąć w momentach, gdy pojawiają się trudności przy jedzeniu, grymaszenie, napięcia przy wspólnych posiłkach, ale też profilaktycznie – zanim problem się pojawi. Może być ogromnym wsparciem dla tych, którzy chcą wychować dziecko w zdrowej relacji z jedzeniem, bez presji, lęku i wstydu.

To książka, która może pomóc także dorosłym – bo pokazuje, skąd biorą się nasze własne schematy i przekonania związane z jedzeniem. I daje nadzieję, że można je zmienić.

To jedna z tych lektur, które zostają z czytelnikiem na długo – nie przez dramatyzm, ale przez swoją prawdziwość i znaczenie. Pokazuje, że zmiana zaczyna się od słów, które wydają się niewinne, a mogą mieć ogromną moc.

Mamy podkreślone, że sama książka ma wyłącznie charakter informacyjny, więc można brać z niej przykład, jednak w konkretnych przypadkach trzeba zwrócić się do lekarza specjalisty. To bardzo mądre posunięcie, choć uważam, że pomimo braku obarczenia autorki konsekwencją treści, to jednak włożyła tutaj na tyle dużo serca i ważnych informacji odnośnie odżywiania, że zasługuje na szacunek. To nie tylko poradnik z zakazami i nakazami. On rozpoczyna pracę od samego początku, czyli od opowieści w jaki sposób powstały nasze nawyki żywieniowe. Jak w dzieciństwie zostawaliśmy zmuszani do rzeczy na które nie mieliśmy ochoty tylko dlatego, że ktoś nas czymś postraszył. Mnie straszyli, że zupa flaki, to jelita chorych zwierząt, więc automatycznie nie jadłam ich. Rosół był zupą z gotowanej kury, która była opalana na palniku w kuchni. Już na sam zapach nie miałam nawet ochoty na próbowanie go, co oczywiście zmieniło się, kiedy skończyłam dwanaście lat, gdyż inaczej zaczęłam sobie tłumaczyć smaki, których nie lubiłam, a nie pamiętałam dlaczego. Jak na ironię, teraz pamiętam wszystko:-) To właśnie dlatego każda książka używa stwierdzenia, że nawyki żywieniowe czy też nauki życia dostajemy w prezencie od osób najbliższych i zawsze w czasie dorosłym można je zmienić:-) 
Autorka jest psycholożką kliniczną, dlatego jej widza jest podparta pod prawdziwą naukę nie tylko z doświadczenia, ale i obserwacji oraz samej nauki specjalizacji. Napisała tą książkę po to, aby czytelnik zrozumiał, że żadne jedzenie nie jest złe, tylko należy słuchać sygnałów z ciała, które pokazuje czy daną rzecz toleruje, czy nie. Podkreśla, że poprzez zaburzenia odżywiania mamy dosłownie epidemię ciężkich chorób, które wpływają nie tylko na wygląd zewnętrzny, ale i na zdrowie psychiczne. Podkreśla, że jako rodzice mamy prawo powiedzieć dziecku co nam nie smakuje, ale nie możemy zabronić mu lub nakłaniać do czegoś na co nie ma ochoty. W tej książce znajdziemy wiele gier, które łączą zabawę z informacjami, które przyswoi, by prawidłowo rozumieć pojęcia jedzenia. W tabelkach mamy wypis najważniejszych informacji dotyczących jedzenia, między innymi to, że jest ono naszym paliwem i bez niego nasze ciało nie potrafi funkcjonować. Ciekawa teza wynikła ze stwierdzenia, że jesteśmy tym, co jemy:-) Oczywiście nie dodałam, że mamy tutaj opowieści o prawdziwych problemach żywieniowych, gdzie zmienione zostały nazwy osób prawdziwych. Religie, uczucia, posiłki, emocje, komputery, desery, a także sam wzrost naszego ciała mają ogromny wpływ na to, co się spożywa. Ciekawe rozdziały to ciąża i poród, a także konkretne przedziały wiekowe dzieci oraz jedzenie, które powinno być dla nich wartościowe dla zdrowia. Wszelkie diety oraz wykresy z wymienionymi przypadkami, kiedy doszło do dysfunkcji organizmu spowodowanego nieodpowiednim żywieniem. W sumie mogłabym tutaj przytaczać ogrom ważnych w tej książce rzeczy, ale jeśli mam być szczera, takiego dobrego, miłego i jednocześnie konsekwentnego przekazania informacji o żywieniu jeszcze nie czytałam. Wiele nauk wyciągnie z niej nie tylko nastolatek, rodzic, ale nawet nauczyciel, czy choćby osoby starsze, które tak bardzo lubią rozpieszczać wnuki słodkościami"-) 
Pozycja bardzo ważna na każde czasy, nie tylko te obecne, gdyż wiadomo, że produkcja w sklepach wciąż wymyśla dobre smakowo produkty do spożywania. Jednak czy są dobre dla utrzymania ciała w dobrostanie, to już osobna historia:-)

Jak wielki i długofalowy wpływ ma to, co mówimy dziecku przy stole? Jak odbiera ono nasze nawyki żywieniowe? A przede wszystkim, czy posiłki powinny być neutralne czy naładowane emocjami? Czy nagradzanie bądź karanie za pomocą jedzenia to rzeczywiście dobry pomysł?

Każdy z nas ma jakąś mocno utrwaloną relację z jedzeniem. Nie zawsze jesteśmy świadomi, jak postawa naszych rodziców na nas wpłynęła i bardzo często powielamy pewne błędy w stosunku do naszych pociech. Obecnie, bardzo dużo mówi się o zdrowym trybie życia, zaburzeniach odżywiania, a jednak bardzo łatwo popaść w przesadę, która także może mieć dramatyczne konsekwencje. Mówienie o jedzeniu to wbrew pozorom bardzo delikatny, ale ważny temat, rodzice zatem stają przed fundamentalnym zadaniem, którego efekty będą przecież sięgać przyszłości już dorosłych dzieci. Jak nie popełnić błędów, jakie będą potem mocno odbijać się na zdrowiu psychicznym i fizycznym naszych pociech?

Z pomocą przybywa psycholożka kliniczna i specjalistka od zaburzeń odżywiania Anna Colton ze swoją niebywale wartościową książką ,,Jak rozmawiać z dziećmi o jedzeniu. Nowe podejście do rozwiązywania problemów związanych z jedzeniem, grymaszeniem i zaburzeniami odżywiania u dzieci w wieku 0 do 16 lat", która nie tylko dostarcza najważniejszej wiedzy, ale przede wszystkim, podsuwa rodzicom narzędzia i konkretne strategie, umożliwiające budowanie właściwych postaw i relacji z jedzeniem. Budowanie zdrowych nawyków bowiem, wymaga nie tylko właściwych wyborów żywieniowych, ale przede wszystkim odpowiedniej komunikacji.

Ten cenny poradnik nie tylko prezentuje, jak nauczyć dziecka wsłuchiwać się w swoje ciało i rozpoznawać sygnały świadczące o głodzie i sytości, ale przypomina też, że musimy być wzorem do naśladowania, bo nasza postawa, wypowiadane opinie mają największy wpływ. Znajdziemy tu także wiele cennych narzędzi, jakie pomogą naszemu dziecku zarządzać emocjami, po to, by nie musiało szukać pocieszenia bądź kary w jedzeniu. Bezsprzecznie, to najwspanialszy żywieniowy drogowskaz, jaki ostatnio wpadł w moje ręce, zajął w moim sercu szczególne miejsce, dlatego serdecznie zachęcam do lektury!

Dzisiaj bardzo ważna książka. Taka z tych, których nie można ominąć. I choć spodziewałam się troszkę inaczej przedstawionego tematu, to w pełni usatysfakcjonowało mnie to, co przeczytałam.Anna Colton w swojej pozycji ,,Jak rozmawiać z dziećmi o jedzeniu" przedstawia nowe podejście do tematu jedzenia, grymaszenie i problemów z nim związanych zwłaszcza u dzieci i młodzieży.Jest to pozycja, która sięga głębiej, niż myślimy. Dajmy na to jedzenie to korona drzewa, a autorka sięga aż do korzeni, aby ukazać nam, że aspekt jedzenia i wszystkiego, co jest z tym związane, silnie powiązane jest z psychologią, emocjami, dziedziczeniem, nawykami i wieloma innymi sprawami, o których na co dzień nawet nie myślimy. Dużo dzieje się z automatu i nie zwracamy nawet na to uwagi.?Dlatego też ta pozycja wymaga pełnego zaangażowania, analizowania i wyciągania odpowiednich wniosków. Z tym że, tak jak napisane jest na początku książki, ona ma charakter WYŁĄCZNIE INFORMACYJNY I EDUKACYJNY. Nie może zastępować porady medycznej ani leczenia.Autorka w sposób obrazowy, nie zawiły, bardzo przystępny, nakreślony wieloma przykładami tłumaczy czym jest jedzenie, jak to jest z dziedziczeniem żywieniowym i tutaj właśnie jest bardzo fajny przykład pokazany na podstawie szklanek z brudną wodą i czystą. Bardzo życiowy i mądry. Pani Anna skupia się również bardzo mocno na emocjach, błędach w myśleniu, różnych rodzajach głodu. Przedstawia nam cały okres od ciąży i porodu, w którym dużo mówi o diecie dziecka i naszych wyobrażeniach, a także o komunikacji między rodzicami na ten temat. Porusza temat chorób, alergii. Naprawdę bardzo obszerna tematyka, a treści nie są wyssane z palca. Przykuwają uwagę i to jeden z poradników, który naprawdę przemawia do czytelnika. Różnych poradników na rynku jest bardzo dużo, ale nie wszystkie są warte uwagi. Ten zdecydowanie należy do tych, które trzeba przeczytać. Tutaj poruszane są takie codzienne życiowe kwestie typu słodkość w nagrodę, nie dostaniesz, bo nie zjadłeś obiadu, czyli tak zwane złości i kary. Bardzo przyziemne tematy i problemy, z których nie zdajemy sobie sprawy. Wszystko pięknie wytłumaczone, ze schematami, tabelkami, wykresami, po to, aby jak najlepiej zrozumieć temat.Z tej książki dowiedziałam się naprawdę wielu potrzebnych rzeczy. Poza tym otworzyła mi oczy w niektórych kwestiach. Będą u nas zmiany, ale myślę, że przyniosą nam wiele dobrego.