Kobiety

Frances, studentka pielęgniarstwa postanawia podpisać roczny kontrakt i wstępuje do Korpusu Pielęgniarek służących w Wietnamie. W dniu gdy mówi o tym swoim konserwatywnym rodzicom, otrzymują oni cios prosto w serce. Nie tylko ze względu na decyzję córki, ale przede wszystkim na wieść o synu, który poległ, walcząc w Wietnamie. Syn staje się bohaterem, a córka... 

Dziewczyna na miejscu poznaje dwie kobiety, które później, już po powrocie staną się dla niej opoką i ogromnym wsparciem. Zwłaszcza, że będąc w Ameryce, zewsząd słyszy, że "nie było kobiet w Wietnamie". Jak przeżyte traumy i niezrozumienie ze strony innych wpłynie na Frances? Czy udźwignie tak wielki ciężar jakim została obarczona? 

To jedna z książek, które bolą i to bardzo. Wyobraźcie sobie sytuację, gdy przez dwa lata widzicie okropieństwo wojny, staracie się nieść otuchę konającym i ratować kogo tylko się da, sami będąc w ogromnym niebezpieczeństwie i widząc rzeczy, które nie da się opisać słowami. Potem wracacie do ojczyzny, a tam już na lotnisku plują wam w twarz nazywając dzieciobójcami. Co więcej, społeczeństwo non stop powtarza, że kobiet w Wietnamie nie było - bo jakżeby inaczej, oni wiedzą o tym najlepiej. Wy trwaliście, tak po prostu w dwuletnim koszmarze i wszystko co przeżyliście nie może być prawdą. 

Dodatkowo rodzice wymyślili sobie historyjkę, że byliście gdzieś indziej, a na ścianie bohaterów, ojciec nie znajduje dla Ciebie miejsca, bo jesteś tylko kobietą. 

To co bohaterka przeżyła zarówno w Wietnamie jak i po, jest nie do ogarnięcia. Ciągła walka o prawdę, spychanie na margines... Od zdania - Kobiet nie było w Wietnamie, powtarzanego nieustannie robiło się mi niedobrze. 

Autorka stworzyła genialną powieść, którą pochłania się strona za stroną i znaczy potokiem łez. Bez dwóch zdań, piękna i jeśli tylko nie przeraża Was okrucieństwo człowieka względem człowieka, czytajcie. Polecam

Oto mistrzostwo pisarskie, książka napisana w fantastyczny sposób. Jest to wielowątkowa opowieść o kobietach służących podczas wojny w Wietnamie, a także ich problemów po powrocie z wojny; również o tym, że po swojej służbie (głównie w roli pielęgniarek, choć nie tylko) wielokrotnie nasłuchiwały się, że przecież "w Wietnamie nie było kobiet". Autorka bazuje na licznych książkach, relacjach i wywiadach z autentycznymi weterankami z tamtego czasu. Opisywane w książce wydarzenia i miejsca są prawdziwe, choć główna bohaterka i chronologia jej przygód są wymyślone na potrzebę narracji. Na każdym etapie książki wydarzenia są tak opisane, że odczuwa się nastrój sytuacji i podąża się za uczuciami i rozwojem bohaterów. W tej książce występuje też najbardziej doskonały opis objawów depresji (obok PTSD), z jakim się spotkałam. Osoby, które nigdy nie cierpiały na depresję, kojarzą ją często ze smutkiem, tymczasem jest to znacznie bardziej złożone cierpienie, tutaj opisane w taki sposób, że czytelnik wczuwający się w główną bohaterkę, może autentycznie wcielić się w doświadczenia i emocje chorej osoby. Ogromne brawa dla autorki za to dzieło!