Krąg czasu

To, że Ken Follett jest mistrzem epickich sag, wiadomo nie od dziś, ale do jego najnowszej powieści „Krąg czasu” przyciągnęła mnie przede wszystkim tajemnica zamknięta w megalitycznym kręgu Stonehenge. Miałam okazję odwiedzić to miejsce kilka lat temu, co wywołało we mnie wiele pytań o jego pochodzenie i przeznaczenie. Jedna z hipotez sięgała nawet pozaziemskiej ingerencji, więc byłam ciekawa, jak do tematu podejdzie Ken Follett.

Cofamy się w prehistoryczne czasy, gdy powstają wspólnoty rolników, górników, hodowców, ludzi lasu i kapłanek. Z rywalizacji rodzi się współpraca, z cierpienia siła. To moment, w którym kiełkują pierwsze idee, potrzeba wiary w sens istnienia człowieka i zrozumienia świata, który go otacza. I potrzeba zjednoczenia, by stworzyć coś, co przetrwa ich wszystkich, co zamknie w sobie ich historię na tysiące lat.

Autor z właściwym sobie rozmachem pokazuje, że nawet w czasach, gdy ludzie nie znali pisma, emocje były równie silne jak dziś, a natura ludzka niezmiennie skomplikowana. Miłość, pożądanie, zazdrość, ambicja i pragnienie zemsty stanowią motor napędowy ich życia na równi z pierwotnym instynktem przetrwania. Kobiety w tej powieści, choć żyją w świecie zdominowanym przez mężczyzn, są jej sercem. Silne, intuicyjne, kierujące się mądrością i empatią, potrafią widzieć dalej niż ci, którzy rządzą siłą.

Jest w tej książce coś pierwotnego, surowego, a jednocześnie niezwykle poruszającego, bo tu losy zwykłych ludzi splatają się z wielką historią świata. I dużo bardziej niż wyjaśnienie powodów, czy technicznych możliwości przemieszczenia gigantycznych głazów (których oczywiście nie zabrakło),pochłonęły mnie historie Sefta i Neen, Pii i Hana czy kapłanki Joi. To ich losami żyłam przez niemal siedemset stron, utożsamiając się z nimi i kibicując ich planom. Bo choć minęły tysiące lat, wciąż szukamy tego samego - miłości, sensu i miejsca, do którego należymy.

Ken Follett stworzył powieść, która potrafi wciągnąć bez reszty niezależnie od tego, czy sięgasz po nią z kubkiem ciepłej herbaty po całym dniu pracy, czy w cichą niedzielę, gdy świat może na chwilę poczekać. I nie bez znaczenia jest przystępny styl autora, dzięki któremu nawet tak odległa epoka staje się bliska i zrozumiała, a losy bohaterów niezwykle osobiste. Czysta magia słowa.

Follett niewątpliwie na niezwykły talent do ukazywania skomplikowanych stosunków społeczno - politycznych, kreowania postaci o głębokim rysie psychologicznym wplatania wymyślonej fabuły w fascynujące wydarzenia w przeszłości. Tym razem jako tło wybrał zagadkową i fascynującą budowlę megalityczną. Nie ukrywam, że widząc zapowiedź tej książki, od razu zwróciłem uwagę na wątek Stonehenge. Rozbudził on nadzieję na kolejną niezwykłą historię. Niestety, tym razem spotkał mnie zawód. Wprawdzie Autor nadal potrafi wykreować społeczność wraz z jej skomplikowanym systemem powiązań międzyludzkich, a w tym przypadku także zależności między ludźmi a środowiskiem. Niestety, to tyle jeśli chodzi o zalety tej powieści. Nie chodzi nawet o współczesny język, jakimi posługują się bohaterowie. Chociaż zdecydowanie nie pomaga poczuć ducha tamtych czasów, to jednak nie dysponujemy możliwością dokładnego odtworzenia sposobu komunikacji ówczesnych ludzi. Za to ich sposób myślenia, używanego nazewnictwa, a także zachowania bardziej pasujący do czasów współczesnych, do tego słaba fabuła sprawia że lekturę powieści zakończyłem z uczuciem nie tyle niedosytu, co bardziej rozczarowania. 

Wciągająca historia, dynamiczne postacie, które od początku są zaszeregowane jako "dobry" albo "zły". Liczne opisy życia, intrygi i czym społeczność epoki brązu się interesowała. Fabuła trochę się długo rozkręca, ale jednak warto.