Krwawe dziedzictwo

Początek wciąga od pierwszej strony -- dosłownie. Akcja nie zatrzymuje się nawet na chwilę. To kolejny raz, gdy wygrywa ,,jeszcze jeden rozdział...".

Mijają dwa miesiące od rozdzielenia ziemi przez Rune. Gideon odnajduje ją w Cealis z zamiarem pozbawienia życia. Popełnia jednak błąd -- spogląda jej w oczy. Kurczę, chłopak jest wyraźnie zagubiony emocjonalnie i ciągle zarzuca sobie bezwartościowość. Łapię się na tym, że przewracam oczami, widząc kolejne jego zwątpienia a propos Rune, ale jednocześnie współczuję mu tego strachu.

W trakcie całej powieści to właśnie on przechodzi największą przemianę -- wręcz diametralną. Zaczyna dostrzegać to, co wcześniej widział jego brat. Mimo to jego zachowanie wobec Rune przez długi czas pozostaje niejasne i potrafi wzbudzać wątpliwości.

Z kolei zauważyłam, że to Rune zdecydowanie szybciej zdała sobie sprawę ze swoich uczuć względem Gideona, choć oboje i tak przez długi czas próbowali je od siebie odsunąć.

Paru rzeczy domyśliłam się znacznie szybciej, niż wyjaśniła to autorka. Niemniej sprawne lawirowanie pomiędzy wydarzeniami utrzymywało napięcie.

Niektórzy z pozostałych bohaterów również zapadli mi w pamięć. Chociażby Harrow, o której zapomniałam wspomnieć przy Szkarłatnej Ćmie. Nie polubiłam jej -- już w pierwszej części podejrzewałam ją o sabotaż. Choć trzeba przyznać, że jej zachowanie miało pewne uzasadnienie.

Laila natomiast sprzeciwia się własnemu bratu -- Dobremu Dowódcy, który, tak na marginesie, z dobrem nie ma wiele wspólnego. Zamknięta w piwnicy w Wintersea House, szczęśliwie zostaje odnaleziona przez Gideona. Trzeba jej jednak oddać lojalność wobec Kapitana Gwardii.

Relacja głównych bohaterów wysuwa się tutaj na pierwszy plan, a polityka stanowi jedynie tło, które nie dorównuje wątkowi romantycznemu. Jest dość płaska i przewidywalna, momentami wręcz oparta na sprzyjaniu losu. Trudno inaczej wytłumaczyć te wszystkie zbiegi okoliczności.

Reasumując -- uważam, że drugi tom dorównuje pierwszemu. Pomimo pewnych niedociągnięć i spłaszczenia fabuły dobrze się przy tej pozycji bawiłam i z ciekawością śledziłam losy bohaterów. Jeśli komuś nie przeszkadzają takie paradoksalne sytuacje i zbiegi okoliczności, ta dylogia będzie świetną odskocznią.

,,Krwawe Dziedzictwo" to drugi tom dylogii. Jest to kontynuacja ,,Szkarłatnej Ćmi", która bardzo podobała mi się i nie mogłam doczekać się kolejnej części.

Jest to opowieść o Gideonie i Rune. Dwójce silnych charakterów, które potrafią dostarczyć nie małych emocji. Rune myślała, że będzie w końcu bezpieczna. Zawarła sojusz, który miał zapewnić czarownicą przewagę. Nie wystarczyło to by zakończyć wojnę. Gideon powrócił, by zabić Rune. Jednak gdy stanął oko w oko z nią, nie potrafił tego zrobić. Czy oboje będą potrafili sobie zaufać? Jak ich relacja rozwinie się? Przekonajcie się sami.

Dawno tylu emocji nie dostarczyła mi książka ile  dostarczyło mi ,,Krwawe Dziedzictwo". Świat czarownic wciągnął mnie bez reszty i szkoda, że seria ta ma tylko dwa tomy. Bardzo zżyłam z głównymi bohaterami. Ich relacja wywołała uśmiech na mojej twarzy. Były tutaj również niebezpieczne sceny, które czytałam w napięciu.

Autorka posiada lekki styl. Dialogi pomiędzy bohaterami są błyskotliwe, a tempo akcji jest dość dynamiczne. Wszystko to sprawia, że od książki nie można oderwać się. Osobiście mam ochotę tę dylogię przeczytać po raz drugi.

Autorka stworzyła ciekawy świat, z bohaterami, z którymi nie chce się rozstawać. I bardzo polecam tę serię tym, którzy lubią romanfantasy z motywem enemies to lovers.