Kto sieje wiatr

„Kto sieje wiatr” autorstwa Donny Leon to kryminał, który zdecydowanie wymyka się schematom gatunku. Nie jest to historia oparta na dynamicznych zwrotach akcji czy spektakularnych pościgach, lecz opowieść spokojna, momentami wręcz kontemplacyjna, w której napięcie budowane jest poprzez detale, rozmowy i stopniowe odkrywanie prawdy. Akcja rozgrywa się w Wenecji, która nie jest jedynie tłem, ale pełnoprawnym bohaterem tej historii. Miasto ukazane jest bez upiększeń jako wilgotne, ciche i pełne zakamarków skrywających przeszłość. To właśnie tutaj komisarz Guido Brunetti prowadzi śledztwo w sprawie śmierci imigranta ze Sri Lanki, a sprawa szybko okazuje się znacznie bardziej złożona, niż mogłoby się wydawać na początku.

Największą siłą tej powieści jest sposób budowania intrygi. Początkowo pojawia się wiele elementów, które wydają się do siebie nie pasować, z czasem jednak zaczynają one tworzyć spójną i niepokojącą całość. To układanka, którą czytelnik składa razem z Brunettim, krok po kroku, bez pośpiechu, ale z rosnącym zaangażowaniem. Jednocześnie autorka wyraźnie przesuwa akcent z pytania kto zabił na dlaczego doszło do zbrodni. Zagląda w psychikę bohaterów, ich przeszłość, wraca do czasów młodości, ideałów i wiary w możliwość zmiany świata, pokazując, jak dawne wybory mogą wpływać na teraźniejszość.

Książka porusza również ważne tematy społeczne, takie jak stosunek do obcości, wykluczenie i granica między empatią a uprzedzeniami. Historia zamordowanego mężczyzny staje się punktem wyjścia do głębszych refleksji nad losem ludzi żyjących na marginesie. Nie brakuje też charakterystycznej dla serii codzienności Brunettiego, jego relacji z rodziną i współpracownikami, które nadają opowieści autentyczności i równoważą ciężar śledztwa. „ Kto sieje wiatr”to kryminał subtelny, dopracowany językowo i pełen atmosfery, który wciąga powoli, ale zostaje w pamięci na długo dzięki emocjom i pytaniom, jakie ze sobą niesie.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

(...) Gdy w Wenecji dochodzi do zabójstwa, śledztwo prowadzi niezastąpiony komisarz Guido Brunetti. Brutalnie zamordowany mężczyzna, to imigrant ze Sri Lanki, z którym Brunetti miał okazję rozmawiać kilka dni wcześniej. Był on pracownikiem Palazzo Zaffo dei Leoni. Jak się wkrótce okaże miejsce to odegra znaczącą rolę. Czy Brunettiemu uda się doprowadzić śledztwo do końca i rozwikłać tę zagadkową zbrodnię?

"Kto sieje wiatr" to włoski kryminał autorstwa Donny Leon, który przenosi nas do Wenecji. Bardzo lubię tę serię, a postać komisarza Brunettiego, to jej kwintesencja. Oddany rodzinie i swojej pracy, zawsze gotów i na posterunku, czujny, lubiący zgłębiać ludzką naturę, ale i historię swojego miasta. Nieoczywista fabuła wciągnęła mnie od pierwszych chwil. Jak zawsze w książce Donny Leon znajdziemy coś więcej niż tylko powierzchownie poprowadzony wątek przestępstwa. Tutaj wszystkie niuanse, smaczki, czy tropy mają swoje znaczenie. Tak naprawdę zbrodnia staje się tylko pretekstem do tego, by wraz z komisarzem zanurzyć się w przeszłości, powrócić do czasów, gdy ideały i pragnienie zmian, było czymś więcej niż tylko pustymi sloganami. Uwielbiam to, jak autorka otwiera przed czytelnikiem umysł Brunettiego, pozwalając wraz z nim rozważać otaczającą rzeczywistość i podążać po śladach, które doprowadzą do rozwiązania tajemnic. Psychologiczny wymiar tej książki nadaje jej głębi, której brakuje w wielu kryminałach. To jest jak wejście na wyższy poziom.

Bardzo polecam !

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

"Kto sieje wiatr" to, uwaga - 32 tom serii, której głównym bohaterem jest komisarz Brunetti. O serii słyszałam już wcześniej, na moim regale czeka nawet wcześniejszy, 31 tom zatytułowany "Fundacja". Ale czy uda mi się kiedykolwiek nadrobić całą serię? Tego nie wiem. Przyznam, że bardzo polubiłam postać głównego bohatera. Skłamałabym jednak mówiąc, że książka przypadła mi do gustu od razu. Musiałam przywyknąć do tak innego stylu pisania kryminału. Nie ma tu szybkiej akcji, nagłych zwrotów, przemocy, brutalności. Jest za to powolny rozwój fabuły, dużo opisów zarówno samych bohaterów jak i okolicy, w której rozgrywa się akcja. Nawet sami bohaterowie są zupełnie inni - policjanci z niesamowitą kulturą osobistą, władający pięknym językiem, spokojni, opanowani. Na główny temat powieści, czyli samą sprawę kryminalną również trzeba troszkę zaczekać. Nie pojawia się ona od razu, na pierwszych stronach, a dopiero w 13 rozdziale. Nie brakuje tu również włoskich nazw miejsc.  

Cała sprawa toczy się wokół pewnego palazzo, czyli okazałej rezydencji. Pewnego jesiennego dnia, w drodze do pracy, komisarz Brunetti na prośbę znajomego puka do drzwi Palazzo Zaffo dei Leoni, aby potwierdzić informację, że rezydencja jest na sprzedaż. Drzwi otwiera mu czarnoskóry mężczyzna, Lankijczyk, mieszkający na terenie Palazzo. Gdy niedługo później w wodach jednego z kanałów zostaje odnalezione ciało pewnego mężczyzny, komisarz Brunetti rozpoznaje w nim niedawno poznanego Lankijczyka. Wszystko wskazuje na morderstwo. Sprawa łączy się z wydarzeniami z przeszłości, sekretami Palazzo, które nie miały nigdy wyjść na światło dzienne. Nie zdradzę wam jednak tych sekretów, zachęcam za to do lektury, żebyscie mogli je samodzielnie odkryć. 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Moje pierwsze spotkanie z twórczością Donny Leon to ,,Kto sieje wiatr". Wiem, że nie jest to pierwsza część z cyklu o komisarzu Brunettim. Wenecjaninie, który stara się żyć zgodnie z własnym sumieniem. Czyli np., nie obciążać go złymi decyzjami, które mogłyby mieć wpływ na jego pracę lub życie rodzinne. 

Pewnego dnia dowiaduje się, że jego teść sonduje czy pewna z posiadłości nie jest na sprzedaż. Komisarz Guido postanawia mu pomóc i próbuje się czegoś dowiedzieć u bram samego Palazzo. Otwiera mu pewien hindus, który podobno pracuje na terenie rezydencji, i w krótki acz rzeczowy sposób informuje naszego bohatera, że posiadłość nie jest na sprzedaż. Kilka dni później w kanale zostaje odnalezione ciało mężczyzny. Na miejscu zdarzenia komisarz z zaskoczeniem stwierdza, że to pracownik Palazzo. Zaczyna się śledztwo, które porównując z czytanymi przeze mnie innymi kryminałami jest dosyć powolne. Nie znaczy to wcale, że z kart powieści wyziera nuda. Absolutnie nie. Komisarz spotyka wielu ludzi, przyjaciół, dzieci znajomych, czyta notatnik zmarłego i próbuje wysnuć czy było to morderstwo, czy też nieszczęśliwy wypadek? W trakcie śledztwa czytelnik może się zaznajomić z kawałkiem, chyba nie całkiem znanej historii Włoch, odnoszącej się do lat 80-tych XX w. 

Autorka w trakcie czytania zaznajamia czytelnika z ówczesnymi aspektami społecznymi. Tym jaki był sposób myślenia młodych ludzi i jak sami z perspektywy czasu odnoszą się do owych wydarzeń i sposobu myślenia. Co się zmieniło? Jak oni się zmienili? Co przeminęło? I chociaż odbieram ten kryminał jako niespieszny w swojej formie to jednak wielce pouczający i emocjonujący. Polecam. 

 
Współpraca barterowa z Wydawnictwem Noir sur Blanc. 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Komisarz Brunetti to bohater przewodni powieści kryminalnych Donny Leon, którego trzydziesty drugi tom przygód nosi tytuł "Kto sieje wiatr". To jednak nie straszak na tych, co serii nie znają, bo książki bez problemu da się czytać od siebie niezależnie.

 

Donna Leon historię prowadzi w starym, dobrym stylu, gdzie nie liczy się szokowanie czytelnika brutalnością, czy bestialskim rozlewem krwi, a priorytetem jest dobra zagadka i dobry styl. I szczególnie to drugie w jej prozie mnie zachwyca, bo ona jak nikt inny potrafi najzwyczajniejsze czynności opisać z takim polotem, że nie można się od nich nie tylko oderwać, ale i przy okazji nie uśmiechać się pod nosem z czystej przyjemności czytania tak pięknie złożonych słów, tak trafnych, doskonale ujętych spostrzeżeń. Intryga powieści zawiązuje się powoli, zagadka zbrodni pojawia się dobrze po setnej stronie, ale to nie ma znaczenia - od początku uwaga czytelnika jest przyciągana, a każdy wątek porusza tematy warte uwagi. Zaczynamy więc od rozmów o inności w odmianie przez wszystkie przypadki: przez klasy i płeć, przez wiek, miejsce zamieszkania czy orientację. Im dalej w powieść, tym mocniej zaznacza się ważny wycinek z włoskiej historii, lata 80., jednak to nie polityczno-społeczne zabarwienie jest w nim najważniejsze, a sam człowiek, zderzenie jego ideałów młodości z codziennością życia wieku średniego. A zagadka? Prowadzona rytmem klasycznym, w którym liczy się instynkt śledczego, a choć nie brakuje oczywiście współczesnego sprzętu, to nie zastąpi on szarych komórek człowieka. Bohatera, którego przenikliwość, ale i takt zachwycają, a spokojne, stoickie podejście do każdego z rozmówców napawa dziwnym spokojem. To powieść, która zmusza do myślenia, do refleksji, ale która nie powoduje skoków ciśnienia - bo żeby powiedzieć coś ważnego wcale nie trzeba szokować. Uwielbiam styl, w jakim Donna Leon pisze i nieustannie chcę więcej! 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)