Lady Baltimore. Tom 1. Królowe Czarownic

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Powrót do świata wykreowanego przez Mike’a Mignolę i Christophera Goldena to dla wielu czytelników spełnienie marzeń. Uniwersum Baltimore, funkcjonujące obok takich tytułów jak Hellboy czy Joe Golem, zawsze potrafiło bowiem zapewnić doskonałą dawkę rozrywki. Tak też jest w przypadku albumu Lady Baltimore tom 1: Królowe Czarownic, który nie jest tylko kontynuatorem pewnych wzorców, ale pozwala sobie na zauważalną ewolucję.

Największą zmianą w stosunku do pierwotnej serii jest oczywiście przesunięcie punktu ciężkości. Lord Henry Baltimore był figurą tragiczną, naznaczoną obsesją zemsty. Sofia Valk (tytułowa Lady Baltimore) zdecydowanie nie jest jego kopią. Przejęła ona misję, ale jej motywacje są bardziej złożone. W jej działaniach widać nie tylko gniew czy poczucie obowiązku, lecz także wiele wątpliwości. To właśnie ten element stanowi jedną z największych zalet komiksu.

Scenarzyści nie próbują stworzyć „żeńskiej wersji” dawnego bohatera. Zamiast tego pozwalają Sofii być sobą. Jest to kobieta, która dorastała w świecie naznaczonym przemocą, ale nie utraciła zdolności do refleksji. W jej decyzjach wybrzmiewa pytanie o granice: jak daleko można się posunąć w walce z potworami, by samemu się nim nie stać?

Jej lęki i niepokoje wpływają na relacje z sojusznikami, a tym samym mocniej przykuwają uwagę czytelnika. Jej interakcje z Towarzystwem Orfickim, a w szczególności z Rigo, dodają historii politycznego posmaku. Rigo, który już w poprzedniej serii był postacią dwuznaczną, tutaj staje się jeszcze bardziej wyrachowany, będąc mocną przeciwwagą dla prostolinijnej Sofii. Autorzy bawią się przy tym uwagą czytelnika, stopniowo odkrywając kolejne warstwy intrygi. Dzięki temu fabuła nie sprowadza się do prostego „polowania na czarownice”, lecz nabiera polityczno-okultystycznej głębi.

Kolejny plus tytułu to osadzenie akcji w 1938 roku. Na kolejnych planszach czuć, że Europa stoi na progu katastrofy. Twórcy unikają jednak dosłowności. II wojna światowa nie jest tu odtwarzana w realistyczny sposób. Funkcjonuje ona jako symbol nadchodzącego mroku. Ten zabieg sprawia, że komiks nie zamienia się w historyczną rekonstrukcję, lecz pozostaje mroczną baśnią dla dorosłych. Taka otoczka pozwala również na zintensyfikowanie tempa narracji. Akcja goni tu akcję, bohaterowie ledwo wychodzą z jednej opresji, by wpaść w kolejną. Na pewno nikt nie będzie się więc czuł znużony lekturą, bo adrenalina równomiernie udziela się bohaterom i odbiorcy komiksu....