Lidka

Maja Jaszewska autorka książek pt. „Miłość w cieniu rewolucji” i „Wojenna sukienka” powraca z trzecią już częścią opowieści o losach wielopokoleniowej rodziny, która w wyniku historycznych zawirowań trafiła do Warszawy. Tytułowa bohaterka powieści „Lidka”, z oferty Wydawnictwa Emocje Plus Minus reprezentuje kolejne już pokolenie bohaterów, choć tym razem jej młodość przypadła na czasy komunizmu i powojennej odbudowy stolicy.

Autorka po raz kolejny zabiera nas w podróż, w której wielka historia splata się z codziennością. Lidka, córka Duni I Karola, dorasta w świecie pełnym sprzeczności. Z jednej strony słyszy rodzinne opowieści o wojennych traumach, z drugiej próbuje odnaleźć własny głos w rzeczywistości, która nie sprzyja indywidualizmowi.

To, co uderza mnie najmocniej, to niezwykła dbałość o tło obyczajowe. Warszawa jest tu żywym organizmem, miastem wciąż podnoszącym się z ruin, budującym swoją tożsamość na gruzach przeszłości. W blokowiskach, szkolnych korytarzach i kolejkach po podstawowe produkty pulsuje prawda tamtych lat.

Lidka jako bohaterka jest niezwykle autentyczna. Obserwujemy jej pierwsze zauroczenia, rozczarowania i decyzje, które mają konsekwencje na całe życie. Autorka pozwala jej popełniać błędy. Nie tworzy postaci krystalicznej, lecz prawdziwą dziewczynę z krwi i kości, która dojrzewa na oczach czytelnika.

W „Lidce” szczególnie wybrzmiewa temat dziedziczenia traum. To, co przemilczane w poprzednich pokoleniach, wraca w najmniej spodziewanych momentach. Sekrety rodzinne, wydarzenia historyczne, niedopowiedziane historie kształtują wybory bohaterów. Autorka z wyczuciem pokazuje, jak przeszłość wpływa na teraźniejszość i jak trudno uwolnić się od ciężaru cudzych doświadczeń.

„Lidka” to opowieść o poszukiwaniu siebie, o potrzebie miłości i o sile rodzinnych więzi, które, choć czasem krępują, potrafią być też oparciem. To piękne domknięcie pewnego etapu rodzinnej sagi, dające czytelnikowi nadzieję na dalszy ciąg tej historii. Jeśli cenicie powieści obyczajowe osadzone w realiach XX wieku, ta książka z pewnością Was poruszy.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Kobieta, sekrety i oddech przeszłości, który nie daje spokoju.

Sięgając po tę książkę, spodziewałam się ciepłej opowieści obyczajowej. Dostałam historię, która wbiła mnie w fotel i nie chciała puścić. Klimat? Gęsty, intymny, momentami nostalgiczny, ale bez przesłodzenia. Czuć w nim zapach małego miasteczka i ciężar rodzinnych tajemnic.

Fabuła krąży wokół Lidki – kobiety, która po latach wraca do domu, by zmierzyć się z przeszłością. Ale to nie jest banalny powrót do korzeni. To podróż w głąb relacji, które od zawsze były naznaczone milczeniem. Autorka stopniowo odkrywa karty, budując napięcie w sposób, który sprawia, że trudno odłożyć książkę na półkę. I choć opowieść toczy się spokojnie, to emocje buzują pod skórą.

Bohaterowie są tu największą siłą. Lidka to postać, przy której chce się zostać – momentami zagubiona, innym razem zadziwiająco silna. Jej relacja z matką, siostrą, ale też z przeszłością, którą próbuje zrozumieć… To wszystko jest pokazane bez lukru, z wyczuciem i prawdą, która tnie jak żyleta. Płakałam, złościłam się i kibicowałam z całych sił.

Styl Mai Jaszewskiej to mistrzostwo prostoty. Pisze lekko, ale nie płytko. Dialogi są naturalne, a opisy – takie, że czujesz się, jakbyś siedziała z bohaterkami przy kuchennym stole. Tempo akcji jest idealne – ani za wolno, ani za szybko, jest czas, by przeżyć każdą emocję.

Komu polecam? Przede wszystkim tym, którzy szukają w książkach czegoś więcej niż tylko rozrywki. Jeśli lubicie historie o kobietach, rodzinnych sekretach i sile, która drzemie w nas, gdy musimy stanąć twarzą w twarz z prawdą – to będzie strzał w dziesiątkę.

Moja ocena: 9/10 ⭐
Bo to książka, która zostaje z Tobą na długo po przeczytaniu ostatniej strony.

 

BRUNETTE BOOKS 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Maja Jaszewska kolejny raz oddała w ręce czytelników powieść, która zachwyca swoją autentycznością i emocjonalną głębią. Powieść o dorastaniu w świecie, który wystawia najważniejsze wartości na ciężką próbę. W opisie zamieszczonym przez wydawcę na okładce książki pada pytanie czy w świecie bez wartości Lidka, bohaterka powieści, ocali to, co najcenniejsze? Dziś, już po lekturze powieści mogę napisać, że uważam to pytanie za prawdziwy rdzeń całej tej poruszającej historii. ,,Lidka" bowiem to książka, która zostawia czytelnika z nutą niepokoju, ale jednocześnie i cichą nadzieją. Choć świat, który opisuje i przedstawia Maja Jaszewska bywa pełen sprzeczności i dość często brutalny, pocieszeniem i światłem w tunelu jest fakt, że człowieczeństwo nie gaśnie w nim całkowicie. Maja Jaszewska niezwykle sugestywnie, niemalże poetycko, kreśli przed oczyma czytelnika obraz powojennej Warszawy. Miasta, które odbudowuje się nie tylko z ruin materialnych ale i moralnych. Z jednej strony śledzimy obietnice lepszego jutra, entuzjazm, nowe plany i idee, z drugiej zaś, wewnętrzne rozdarcie ludzi, strach i próby odnalezienia się w narzuconym systemie. Kontrast, zastosowany przez autorkę jest jednym z największych atutów powieści. Jest również doskonałym polem do indywidualnej oceny. Jaszewska bowiem nie upraszcza rzeczywistości, nie ocenia jej jednoznacznie. Pozwala jej raczej wybrzmieć w całej złożoności. Główna i zarazem tytułowa bohaterka Lidka, to postać bardzo autentyczna. To dziewczyna, która stara się żyć uczciwie w codzienności, w której tej uczciwości się nie nagradza. Jej emocje, marzenia i plany silnie zderzają się z rzeczywistością pełną milczenia i nieustannych kompromisów. Na szczególną uwagę zasługują fragmenty z życia rodzinnego Lidki. Napięcie między przeszłością a teraźniejszością, między koniecznością przetrwania a pamięcią. Autorka kreśląc te kadry buduje w sercu i myślach czytelnika emocjonalny ciężar, o którym trudno jest zapomnieć jeszcze na długo po odłożeniu lektury. Język jakim posługuje się w powieści Maja Jaszewska stanowi prawdziwą wisienkę na tym literackim torcie. Sugestywny, poetycki, oszczędny. Autorka nie potrzebuje patosu by odważnie i mocno dotknąć spraw najważniejszych. W moim odczuciu to właśnie ta oszczędność i cichość, osobiste dramaty bohaterów, rozgrywane w ich drobnych gestach, decyzjach, przemilczeniach i wyborach, stanowią największą wartość powieści. ,,Lidka" Mai Jaszewskiej to również znakomicie oddane realia historyczne. Wydarzenia, które nie dominują fabuły, lecz stanowią jej ważne tło. Dzięki temu, historia Lidki jest nie tylko osobista opowieścią o dorastaniu, ale też ponadczasowym, uniwersalnym portretem pokolenia zagubionego, między tym co było, a tym co ma dopiero nadejść. Kończąc swoją recenzję, wrócę ponownie do pytania, o to, czy Lidka zdoła ocalić to, co najważniejsze? Odpowiedź na to pytanie, wcale nie jest taka jednoznaczna. Właśnie to sprawia, że książka Mai Jaszewskiej jest tak prawdziwa. Autorka pięknie i bardzo życiowo uświadamia, nawet wtedy kiedy świat nie jest przyjazny cennym wartościom, to ich ocalenie może zacząć się od jednostki. Od wierności sobie, odwagi i prób, nawet wtedy jeśli nie zawsze zakończą się one sukcesem. Piękna, wymagająca, momentami bolesna. Zdecydowanie warta przeczytania. Polecam!

(Kliknij aby rozwinąć opinię)