Lodowa pułapka

 Historia zaczyna się  w momencie gdy grupa badaczy podczas rejsu łodzią podwodną napotyka pod arktycznym lodowcem porzuconą rosyjską bazę badawczą. Pośród wijących się w lodzie korytarzy, wśród biało-błękitnych ścian natrafiają na ślady tajemniczych eksperymentów. Za zamkniętymi drzwiami znajduje się coś, co przez lata było skrzętnie ukrywane.. Wszędzie pojawia się nazwa ,,Grendel"  jak mityczny potwór czający się w ciemności. Szybko okazuje się, że to znalezisko budzi zainteresowanie nie tylko amerykanów, ale także Rosjan, którzy już wysłali tam sowich ludzi.

Równolegle śledzimy losy strażnika przyrody z Alaski, który przypadkiem staje się świadkiem katastrofy lotniczej. Ratuje z płonącego wraku dziennikarza, nie wiedząc jeszcze, że ten człowiek posiada informacje powiązane z arktyczną bazą. Od tej chwili spokojne życie zamienia się w walkę o przetrwanie. W całą sprawę zostaje wciągnięta także była żona głównego bohatera, która jest rdzenną mieszkanką Alaski. Inuitka, z którą łączy go bolesna przeszłość i tragedia, która ich rozdzieliła.
Autor nie odkrywa wszystkiego od razu. Tajemnica lodowca odsłania się warstwa po warstwie. Akcja nie jest od początku zawrotna, pierwsze kilkadziesiąt stron wprowadza nas w klimat i bohaterów, ale z każdą kolejną sceną napięcie rośnie i  nagle okazuje się, że nie można się oderwać.

Czytelnik dostaje surową Alaskę  odizolowaną baza, wojskowe tajemnice i poczucie, że coś czai się za zamkniętymi drzwiami. Bardzo dobrze wypadł też wątek relacji między byłymi małżonkami, co dodaje historii emocjonalnej głębi. Jedynym minusem, jaki zauważyłam, są momentami bardzo szczegółowe opisy starć i walk, chwilami miałam wrażenie, że są aż zbyt rozbudowane. No i drobiazg czysto techniczny: dość mała czcionka w wydaniu, co przy prawie 500 stronach bywało męczące. Mimo to czytałam z zapartym tchem do samego końca.

Nazwisko autora regularnie wpadało mi w oczy, ale odkładałam poznanie. Zresztą wiecie jak to jest ?

#lodowapułapka to nie kontynuacja serii, to nawet nie początek #serii ? to powieść jedna i kompletna.

Pomyślałam, że idealna lektura na nawiązanie pierwszej znajomości.

Już po pierwszych kilkudziesięciu stronach wiedziałam, że piszę się na fankę autora i zamierzam przeczytać wszystko co napisał.

Powieść jest określona jako kryminał, sensacja, thriller i dokładnie taka jest. Na dodatek w doskonałym stylu i z ogromnym rozmachem.

Najlepszym poleceniem będzie chyba to, że wiedząc o jakiej porze zadzwoni budzik w poniedziałek, to nie poszłam wieczorem spać póki nie przeczytałam ostatniego słowa.

Genialna i porywająca.

Powodująca szybsze bicie serca.

Angażująca

Z bohaterami pełnymi życia

Przypomniały mi się lata nastoletnie i książki, które wtedy czytałam, ta powieść pozwoliła mi poczuć jak fenomenalnie pochłania sensacja! Gatunek sam w sobie emocjonujący, a jeśli dołożyć do tego dwa wyżej wymienione gatunki to robi się prawdziwa perełka.