Lubiąż. Biografia Cudu Polski

Klasztor w Lubiążu odwiedzam przy każdej możliwej okazji. Jego monumentalność wzbudza podziw i respekt, zaś jego stan rozpacz i niedowierzanie, gdyż z zewnątrz jest niezwykle okazały, zaś w środku wypatroszony ze wszystkiego, co miało jakąś wartość materialną, historyczną, sentymentalną. Nie mniej jednak obiekt przyciąga aurą tajemniczości, jakimś specyficznym klimatem przeszłości, który wsiąkł w jego mury i przyciąga turystów jak magnes. Niestety, przyciąga również wandali, nazywających siebie poszukiwaczami skarbów.

Autor w książce zebrał wszelkie dostępne o obiekcie informacje od jego powstania, poprzez różne, burzliwe okresy historyczne aż do dnia dzisiejszego. Ilość przytoczonych tu faktów jest ogromna i mnie momentami przytłaczała. Nie byłam w stanie zapamiętać kto i kiedy miał obiekt w swoim władaniu, szczególnie jeśli chodzi o czasy średniowiecza. Strasznie ciężko było mi przez to przebrnąć. Zdecydowanie lepiej przyswaja się informacje od czasów II wojny światowej. Nie mniej doceniam ogrom pracy jaki Pan Tomasz Bonek włożył w dotarcie do tych wszystkich materiałów i ułożył je w sensowną chronologię. Co nie zmienia faktu, iż czytanie tego okazało się dla mnie mocno monotonne.

Niesamowite jest to, że: ,,Klasztor przetrwał prawie osiem stuleci, wojny, spektakularne upadki cystersów i ponad sto lat funkcjonowania szpitala psychiatrycznego. Nie zniszczyły go dwie wojny światowe. Nie zrzucono na niego bomb, nie podpalili go nawet Sowieci. Odarty ze wszystkiego, przerażająco pusty, poraniony, wciąż stoi nad Odrą i wabi przybyszów." Pamiętna jest również wizyta w klasztorze gwiazdy pop - Michaela Jacksona, który (jak głosi plotka) poważnie rozważał zakup obiektu, jednak ostatecznie okazał się on dla niego za duży. Obecnie o dobro opactwa dbają pracownicy ,,nowej" Fundacji Lubiąż, którzy z całych sił walczą o pozyskanie środków na jego renowację. Zresztą wiele już w tej kwestii zrobili: wymienili dachy, odrestaurowali sale Książęcą, refektarz letni, jadalnie opatów, Kaplicę Książęcą.

Uważam, że warto sięgnąć po tę książkę. Jest ona wzbogacona o liczne zdjęcia klasztoru, także z jego zamierzchłej przeszłości, przepiękna szata graficzna, dbałość o najmniejsze detale, piękny papier. Można to czytać po kolei lub wybiórczo. Z pewnością lektura przydatna dla osób, które lubią odwiedzać klasztor lub dla tych, które dopiero zamierzają to zrobić. Dzięki tej książce poszerzyłam i uporządkowałam swoją wiedzę o tym niezwykłym miejscu, które (chociaż mocno zdewastowane) to wciąż robi oszałamiające wrażenie. Warto odwiedzić Lubiąż, będąc wzbogaconym o wiedzę zaczerpniętą z książki.