Mam na imię Ola

Wyobraź sobie, że masz 19 lat, przed chwilą urodziło się Twoje dziecko, a Ty zostajesz z nim sama/sam. Ogarnia Cię ogromny lęk ponieważ nie masz obok nikogo, komu możesz zaufać. Ci, którzy powinni być wsparciem, zawodzili Cię całe życie i poniekąd doprowadzili do punktu, w którym obecnie się znajdujesz. Brzmi przerażająco? W takim momencie życia poznajemy Olę, główną bohaterkę powieści. Dziewczyna ma 19 lat i przed chwilą urodziła swoją córeczkę. Jest przepełniona lękiem ponieważ właśnie dotarło do niej, że nie ma własciwie nic, a od tej pory odpowiedzialna jest już nie tylko za siebie. Z początku nie wiemy nic o przeszłości tytułowej bohaterki. Ola w tym temacie milczy, a nasza głowa podczas lektury układa nam możliwe scenariusze wydarzeń, które doprowadziły ją tu gdzie jest. Ola ma ogromne szczęście. Po porodzie trafia bowiem na salę razem z Małgorzatą, dojrzałą już kobietą, szczęśliwą żoną i mamą teraz już trójki dzieci. Małgosia nie chce naciskać na Olę, ale widząc jej lęk i samotność bardzo chce jej pomóc. Wkrótce dowiadujemy się, że och historie są podobne. Małgosia również pierwsze dziecko urodziła w bardzo młodym wieku. Na tym jednak podobieństwo ich historii się kończy. Gdy Ola powoli układa w głowie plan przyszłości swojej i dziecka, pobyt w Domu Samotnej Matki i skorzystanie z zasiłku, Małgorzata obmyśla inny plan. Po konsultacji z mężem, Pawłem, składa dziewczynie pewną propozycję. Ola początkowo nie chce na nią przystać. Propozycja wydaje się jednak dla Oli ogromną szansą i dociera do niej, że może im ułatwić ten trudny początek nowego życia. Czy może zaufać kompletnie obcym sobie ludziom?Jak na ten pomysł zareagują dzieci Małgosi i Pawła - dorosły już Witek i siedemnastoletnia, szczera do bólu Kaja? Tego dowiecie się już z lektury.
Jest to historia dającą nadzieję, że bezinteresowność istnieje. Często lęk nie pozwala nam dostrzec szans, jakie podsuwa nam życie, a czasem warto zajrzeć za drzwi, które się otwierają.