Metalowiec z sąsiedztwa

Historia właściwie pozbawiona fabuły. Dwóch facetów spotyka się, by jeść jedzenie, a jedyną ,,ciekawostką" jest fakt, że jeden z nich lubi słuchać metalu. I to tyle.

Najbardziej razi sposób przedstawienia metalowca. Jego wizerunek to po prostu karykatura: bohater jest zahukany, nieporadny życiowo i trudno uwierzyć, że w ogóle udało mu się znaleźć pracę. Co więcej, jeśli ktoś ma problemy już w dzieciństwie, to istnieją instytucje czy mechanizmy, które mogą pomóc je przepracować. Tutaj jednak wygląda to tak, jakby nic takiego nie istniało na świecie. Efekt? Dorosły mężczyzna zachowujący się gorzej niż stereotypowa nastolatka.

Drugi bohater wypada nieco lepiej, ale i tu trudno przymknąć oko. Dorosły student, który pyta przedszkolne dziecko o życiowe, a przede wszystkim sercowe porady, brzmi dziwnie, a nawet ciutek niepokojąco. Przez chwilę miałam wrażenie, że zaraz zacznie jej zwierzać się z tego, jaką miał w łóżku kotłowaninę na golasa (nic takiego nie powiedział).

Całość sprawia wrażenie mangi robionej na siłę, jakby autorce zabrakło na koncie hajsu i musiała od razu coś wydać. Wystarczy spojrzeć na układ paneli i ilość rysunków: oszczędność posunięta do granic absurdu, absolutne minimum minimów.

Jestem po prostu rozczarowana.