Moje wewnętrzne dziecko chce zabijać uważnie

Czy człowiek może naprawdę uleczyć swoje wewnętrzne dziecko, jeśli każdego dnia musi podejmować decyzje, od których zależy życie innych… a czasem także ich śmierć? A co się dzieje, gdy spokój, medytacja oraz uważność zaczynają mieszać się z brutalnym światem mafijnych porachunków? Przyznam szczerze, że po przeczytaniu pierwszej części długo nie mogłam wyrzucić tej historii z głowy. Gdy tylko podzieliłam się z wami swoimi odczuciami, od razu włączyłam serial na Netflixie, bo chciałam jeszcze bardziej wejść w ten przedziwny, absurdalny, a jednocześnie niesamowicie wciągający świat Björna Diemela. Wiedząc, że kontynuacja już na mnie czeka, nie mogłam usiedzieć spokojnie. A kiedy zobaczyłam sam tytuł drugiej części tej serii: „Moje wewnętrzne dziecko chce zabijać uważnie”, włos aż zjeżył mi się na głowie. Nie miałam pojęcia, czego tym razem spodziewać się po autorze.

Karsten Dusse po raz kolejny stworzył historię kompletnie nieprzewidywalną, pełną czarnego humoru, ironii i sytuacji tak absurdalnych, że momentami łapałam się za głowę, a chwilę później wybuchałam śmiechem. Björn Diemel to bohater, którego naprawdę nie da się nie zapamiętać. Z jednej strony próbuje żyć spokojniej, bardziej świadomie, chce być lepszym ojcem, mężem i człowiekiem. Z drugiej… zarządza dwoma klanami mafijnymi i nadal wikła się w sytuacje, od których trudno oderwać myśli.

Bardzo spodobało mi się to, jak autor jeszcze mocniej zagłębił się w psychikę Björna. Tym razem nie chodzi już tylko o samą uważność, ale o jego wewnętrzne dziecko, emocje i wszystko to, co przez lata zostało w nim stłumione. I właśnie tutaj zaczyna się prawdziwa jazda bez trzymanki. Bo czy człowiek, który ma na sumieniu tyle rzeczy, może naprawdę odnaleźć wewnętrzny spokój? Czy można pogodzić coachingowe rady z brutalnym światem przestępczym?

Ogromne wrażenie zrobiły na mnie sceny, w których Björn próbował analizować własne emocje w momentach kompletnie absurdalnych i niebezpiecznych. Ten kontrast między spokojnym tonem terapeutycznych wskazówek a mafijną rzeczywistością wypada wręcz genialnie. Autor fenomenalnie balansuje między kryminałem, komedią i psychologiczną grą z czytelnikiem. Napięcie miesza się tutaj z rozbawieniem, niepokojem i chwilami szczerego niedowierzania. Nie brakowało momentów zaskoczenia, a akcja potrafi nagle skręcić w takim kierunku, że trudno przewidzieć, co wydarzy się dalej.

Cenię tę serię za to, że poza świetną rozrywką daje też przestrzeń do refleksji. Pod płaszczem czarnego humoru i mafijnych porachunków kryje się opowieść o człowieku zagubionym, próbującym odnaleźć siebie w świecie pełnym chaosu. Karsten Dusse doskonale pokazuje, jak łatwo współczesny człowiek szuka gotowych recept na szczęście i równowagę, jednocześnie nie radząc sobie z własnymi emocjami.

Jeśli ktoś zastanawia się, czy można sięgnąć po tę część bez znajomości poprzedniego tomu, to zdecydowanie polecam zacząć od początku serii. Ta historia mocno opiera się na wcześniejszych wydarzeniach i dzięki temu o wiele lepiej rozumie się zarówno samego Björna, jak i wszystkie smaczki, relacje oraz żarty sytuacyjne.

Ta książka dostarczyła mi ogrom emocji, od rozbawienia, przez napięcie i konsternację, aż po autentyczne zaciekawienie tym, co jeszcze może wydarzyć się w głowie głównego bohatera. Zachwyciło mnie to nieoczywiste połączenie brutalności z humorem i psychologiczną analizą człowieka. Karsten Dusse udowodnił, że można napisać kryminał świeży, inteligentny i kompletnie inny niż wszystkie. Jeśli lubicie historie nieprzewidywalne, pełne sarkazmu, czarnego humoru i bohaterów, którzy balansują na granicy absurdu, to koniecznie poznajcie serię „Zabijaj uważnie”. Ja już wiem, że z ogromną ciekawością sięgnę po kolejne części.

Kiedy wprowadza się wątek uważności w intrygi mafijne nie ma wyjścia - musi z tego powstać komedia. Na tej bazie swoją serię powieści buduje Karsten Dusse, który właśnie teraz wraca na polski rynek z długo wyczekiwanym przez nas drugim tomem przygód prawnika Björna Diemela pt. "Moje wewnętrzne dziecko chce zabijać uważnie". Książkę da się czytać bez znajomości tomu pierwszego "Zabijaj uważnie", najważniejsze zdarzenia są przypomniane, jednak prywatnie zalecam lekturę obydwu tomów w chronologicznej kolejności - postać głównego bohatera, a mówiąc dokładniej, jego przemiana, są bazą całej serii, a zatem szkoda byłoby nie doświadczać jej w pełni. W tomie drugim Björn pogłębia swoją psychologiczną wędrówkę - nauczył się już jak żyć na co dzień uważnie, jednak nie zaleczył ciągle swoich wewnętrznych ran i barier powstałych w czasach, kiedy jeszcze nie mógł świadomie podchodzić do problemów, w dzieciństwie. Każdy z nas jakieś wyniesione z tego okresu naleciałości ma, choć nie każdy jest ich świadomy. I tu o tę świadomość chodzi, o racjonalne podejście do zachowań i reakcji, które przez dawno wbudowane mechanizmy racjonalne nie są. Bardzo podoba mi się to, że autor założeń psychologicznych nie wyśmiewa, a wręcz odwrotnie - przedstawia pracę Björna nad sobą tak, że i czytelnik może wynieść z tego coś dla siebie. Komedia zaczyna się, gdy zderza te psychologiczne zagadnienia z wątkami sensacyjnymi, mafijnymi, ekstremalnymi, w których brutalność i ludzka głupota przekraczają wszelkie granice. I w tych skrajnościach rodzi się właśnie ten czarny, mocny humor, dzięki któremu przez powieść płynie się z lekkością, a po skończonej lekturze nadal chce się więcej! Mimo że książka stanowi część serii, to w porównania do tomu pierwszego wypada łagodniej, bardziej obyczajowo, nie ma już w niej tak dużej makabry, a wątek kryminalny jest tylko jednym z kilku, które mają znaczenie. Mimo to bawiłam się przy książce równie dobrze i już teraz czekam na trzecie spotkanie z Björnem!

Jak ja czekałam na tę książkę, jak marzyłam, że przyjdzie dzień gdy wezmę ją do ręki.

W #zabijajuważnie Björn Diemel poczuł smak życia w uważności. Jednak życie nie stoi w miejscu, a kłopoty potrafią się mnożyć lepiej niż grzyby po deszczu. To prowadzi bohatera ku myśli, że warto otoczyć opieką swoje wewnętrzne dziecko.

Po przeczytaniu części pierwszej, wyciągnęłam wniosek, że #karstendusse potrafi w #czarnyhumor jak nikt. Kolejna tylko mnie w tym spostrzeżeniu utwierdziła. Autor nie bierze jeńców, a jego żart ma potężne skutki.

Najostrzejszy burger zdaje się być przy tych rozważaniach zwykłą bułką z masłem. Humor wlewa się w czytelnika dyskretnie i pęcznieje, pęcznieje aż dochodzi do ogromnego bummm!

Uwielbiam głównego bohatera, kocham te jego wewnętrzne rozmowy i dylematy. Jestem pod wrażeniem stosowania wyjaśnień i odkrywania możliwości wewnętrznego dziecka. Ten duet zasługuje na książkowego Oskara!

Jeśli nie znacie to polecam, ale tylko wtedy gdy żart może mieć dla Was ciemne oblicze? tutaj nie ma delikatnych powiewów, tutaj wiatr dmie z całych sił.

Dla mnie to #wartojakpieron ?