Muminki. Księga druga

Druga księga Muminków, czyli kolejne opowieści z kultowego zbioru dla dzieci. Przedstawione są chronologicznie według  powstania, ale także dziejącej się akcji. Czytając po kolei, można zauważyć powiązania do poprzednich, choć każda historia jest o czymś innym. Skierowane są do dzieci, ale czytając, odnajdywałam tu nawet więcej treści dla dorosłych. W drugiej księdze wkraczamy w wiele poważnych tematów, przeplatanych oczywiście humorem, przygodą, dziecięcą naiwnością i pięknym fantastyczno-bajkowym światem.

Warto wspomnieć co nieco o każdej z opowieści, które wydawane też były jako osobne książki. Można się więc spodziewać całkiem sporo treści w każdej z nich.

"Pamiętniki tatusia muminka".

Zacznę od tego, że postać Tatusia Muminka pojawia się w zebranych tu opowiadaniach znacznie częściej. Nie jest już jak wcześniej spychany na drugi plan. W dwóch opowieściach można nawet powiedzieć, że jest głównym bohaterem. Poznajemy znacznie lepiej jego charakter i historię, ale przede wszystkim jego wady. Wszyscy przedstawieni są jako kochająca się rodzina Muminków, którzy troszczą się o swoje dziecko, dając mu jednocześnie dużo swobody do rozwoju, ale także przygarniają pod swój dach wiele przybłąkanych postaci. Jednak Tatuś nie jest postacią idealną. Często zapatrzony w siebie, samolubny, popadający w samozachwyt, niezwracający uwagi na żonę i syna, którzy starają się mu dogodzić. Z jednej strony tworzy to zabawne sytuacje, z drugiej aje czasem smutny obraz.

Pamiętniki pokazują dużo z przeszłości Tatusia. Będzie to nie lada gratka dla fanów Muminków. Wyjaśnia się tu wiele kwestii pochodzenia różnych postaci. Poznajemy bardzo dużo ciekawostek, na niektóre na pewno inaczej spojrzy się dorosłym okiem.

"Opowiadania z Doliny Muminków" zrobiły na mnie bardzo duże wrażenie. Tutaj mamy już zbiór krótkich historyjek, w których główną rolę odgrywają różne postacie. Najcenniejsze jest to, że każda z tych historii czegoś uczy. Mamy tu przegląd różnych cech osobowości i problemów. Nasi bohaterowie poznają siebie i uczą się życia. Niektóre z opowiadań mogłyby nawet pełnić funkcje bajek terapeutycznych. No i ponownie także dla dorosłych niektóre będą warte zatrzymania się na chwilę i przemyślenia.

"Tatuś Muminka i morze" to druga długa opowieść gdzie Tatuś wchodzi na pierwszy plan. Moim zdaniem bardzo dojrzała historia. Można powiedzieć o kryzysie wieku średniego, o depresji i walce z własnymi lękami. Dzieci też mogą trochę z niej wynieść, ale nie wiem, czy każdemu młodemu czytelnikowi podejdzie. Akcja toczy się powoli, momentami jest nieco mroczna, tworząc lekko niepokojącą atmosferę. Były też motywy, które wydały mi się przytłaczające.

Dolina Muminków w listopadzie to ostatnia opowieść, w której co ciekawe nie ma Muminków. Można ją uznać za kontynuacje poprzedniej historii. Opowiada o tym, jak inne  poboczne postacie wybierają się do Doliny Muminków, nie zostając tam gospodarzy. Z poprzedniej opowieści wiemy, że ci przeprowadzili się do latarni na samotną wyspę. Tworzy się tu spore zamieszanie, nikt z nikim nie potrafi się dogadać i ta opowieść wydaje się najzabawniejsza, ale przede wszystkim tu również można zaleźć wiele ciekawych psychologicznych motywów o relacjach międzyludzkich.

Opowieści o fantastycznych postaciach, jakimi są trolle, mają w sobie dużo bardzo ludzkich życiowych motywów. Przede wszystkim pokazują wady i słabości. Uczą miłości, ale też tego, że nie każdy każdego naprawdę lubi. Książka dla dzieci, ale bardzo dojrzała i możliwe, że kierujący się nostalgią za bajką z dzieciństwa dorośli wyciągną z niej znacznie więcej.

Co ciekawe znacznie mniej było tu samego Muminka, który w pierwszych opowieściach był głównym bohaterem. Jednocześnie też jesteśmy świadkami jego dorastania, podejmowania samodzielnych decyzji, walki z lękami. Wiele jego cech może być dla młodszego czytelnika bardzo wartościowych.