Muminki. Księga pierwsza

Przyznam szczerze, że w dzieciństwie lektura Muminków jakoś mnie ominęła i nadrobiłam to dopiero teraz. I zachwyciłam się! Książka zawiera 5 muminkowych opowieści, m.in. "Kometę nad Doliną Muminków" i prześliczną "Zimę Muminków". 

Nie ocenia się książki po okładce, ale tutaj szata graficzna i jakość wydania z pewnością zasługują na komentarz. Rysunki autorki są genialne, a całe wydanie opracowane jest bardzo starannie i estetycznie. Twarda oprawa, pachnące nowością stronnice - aż chce się czytać :) 

W książce poznajemy rodzinę Muminków i ich licznych przyjaciół: Ryjka, Włóczykija, Too-tiki, Paszczaków, Pannę Migotkę, Topika i Topcię, małą Mi i jej siostrę i wielu innych, którzy zasiedlają magiczną i malowniczą krainę, w której żyją małe trolle. Nie zabraknie również surowej Buki, która pojawia się w dwóch opowiadaniach, siejąc grozę wśród mieszkańców. Przygody Muminka i jego rodziny są pełne ciepła, wzruszające, zabawne i spodobają się czytelnikowi w każdym wieku. 

W pierwszej opowieści towarzyszymy Muminkowi i jego Mamie w wędrówce w poszukiwaniu Tatusia Muminka, który wyruszył gdzieś w drogę z tajemniczymi Hatifnatami - i słuch po nim zaginął. Z innych historii dowiemy się, co sie dzieje, kiedy nad Doliną Muminków przelatuje kometa, przemierzymy Samotne Góry, spotkamy kolekcjonującego znaczki Paszczaka, weźmiemy udział w teatralnym przedstawieniu, trafimy wraz z Muminkiem i Panną Migotką do więzienia oraz przekonamy się, jak to jest, gdy Muminek wybudzi się z zimowego snu i po raz pierwszy w życiu zobaczy śnieg i mróz. 

Wspaniała lektura dla małych i dużych! 

Muminki znane są na całym świecie, choć wielu głównie kojarzy je z sympatycznej animacji. Jako dziecko, przyznam szczerze, nie byłam fanką tej bajki. Wybierałam inne tytuły, a opowieść o małych białych trollach jakoś mi nie podchodziła. Później dowiedziałam się o opowiadaniach, na podstawie których bajka ta powstała. Dzieła Tove Jansson skierowane dla dzieci, chwalone były również przez dorosłych czytelników. Postanowiłam dać więc jeszcze jedną szansę Muminkom, sięgając po pierwowzór już jako dorosła osoba.
Ten zbiór zawiera pięć pierwszych opowiadań, w których poznajemy najważniejsze postacie, towarzyszymy im w czasie sprowadzania się do Doliny Muminków i przygód, jakie tam przeżywają w czasie różnych pór roku.
Są to kolejno:
- Małe trolle i duża powódź; 
- Kometa nad Doliną Muminków;
- W Dolinie Muminków;
- Lato Muminków; 
- Zima Muminków. 
Aby bardziej docenić te opowiadania z punktu widzenia osoby dorosłej, dobrze wiedzieć, kiedy one powstały. Pisane w czasie wojny miały być formą ucieczki do świata, w którym wszytko kończy się dobrze.
Bohaterowie mają do czynienia z różnymi kataklizmami i trudnymi sytuacjami. Mamy opisane dwie powodzie, w czasie których traci się bezpowrotnie dobra materialne. Świat może się skończyć przez uderzenie komety. Już w pierwszym opowiadaniu wiemy, że gdzieś odszedł tatuś Muminka. Są także śmiertelnie niebezpieczne huragany i mrozy. Pojawił się nawet motyw pogrzebu.

Postacie muszą się nieustannie mierzyć ze swoimi lękami. Z jednej strony książki wydają się mieć przez to mroczny klimat, z drugiej zachowują humor, choć momentami wydaje się on niemal czarny. Najważniejsze jest jednak to właśnie, w jaki sposób Muminki i ich przyjaciele radzą sobie z wymienionymi sytuacjami. Każdy bohater ma na to zupełnie inny sposób. Niektóre, patrząc z boku, wydają się głupie i jednocześnie zabawne. Jednak można tu dostrzec ciekawe sposoby radzenia sobie z traumą, mocnymi emocjami, ze stresem.

Każdy jest tu inny. Jeden bohater odważnie stawi czoła, widząc wszędzie przygodę, drugi zareaguje strachem, trzeci zniechęceniem, smutkiem i chęcią poddania się. Jeszcze inny całkowicie sytuację zignoruje, zajmując się swoimi sprawami.

Muminki uczą empatii. Potrafią być uprzejme dla zupełnie obcych osób, zawsze pomogą w potrzebie, nawet jeśli oznacza to przygarnięcie kogoś do swojego domu. Jednocześnie pokazują też, że zbytnia uprzejmość nie zawsze popłaca. Czasem dobrze jest być szczerym samym ze sobą i nie wszyscy muszą się lubić.

Książka uczy także okazywania emocji i pokazuje różne charaktery. Mamy tu złośliwość wobec innych i samolubstwo. Mamy zobojętnienie, płaczliwość, bojaźliwość, zapatrzenie na swój własny wygląd. Cechy, mimo iż raczej negatywne nie są tak całkowicie potępiane. Może obrazuje to różnorodność charterów, może dodaje humoru do książki, a może pokazuje kolejne sposoby radzenia sobie.

Coś, co promowane jest w Muminkach to na pewno minimalizm. Największym przykładem jest Włóczykij, któremu nie jest potrzebne prawie nic. Muminki natomiast wiele rzeczy tracą i pokazują, że wcale nie musi to doprowadzać do smutku.

Z książki można wyciągnąć wiele mądrych myśli, zmuszających do refleksji i aktualnych do dziś. Spodobała mi się jako dorosłej czytelniczce, choć miałam jedną podobną myśl, jak podczas oglądania animacji za dziecka. Szkoda mi było tej biednej Buki, której wszyscy się bali.

Ufff... udało się. Przeczytałam całe. Na głos. Teraz pora na drugą księgę, ale to za chwilę. Cóż ja mogę napisać o Muminkach? Że uwielbiam, że doskonałe, że to jedna z najmądrzejszych książek dla dzieci i nie tylko? Przecież to wiadomo. Że napisane świetnym językiem, z dystansem, uśmiechem i przytulnością, z ciepłem i sercem? To też wiadomo. To ja nie mam już co napisać. Tyle tylko, że to jedna z moich ukochanych bajek/niebajek.