Czujesz, że bardziej niż innych przerasta cię rodzicielstwo?
Wciąż zmagasz się z chaosem i zmęczeniem?
Jesteś osobą neuroatypową i zastanawiasz się, czy sprawdzisz się jako rodzic?
Dorosłe osoby z ADHD opowiadają o swojej diagnozie i jej wpływie na wychowywanie dzieci. Poruszają tematy relacji partnerskich, presji społecznej oraz dziedziczonych schematów. Ich osobiste historie uzupełnia komentarz psycholożki i psychoterapeutki pracującej z dorosłymi osobami z ADHD i ich dziećmi. Dzięki nim lepiej zrozumiesz działanie swojego neuroróżnorodnego mózgu i mechanizmy stojące za codziennymi wyzwaniami.
My rodzice z ADHD to najnowsza książka Oli Pflumio, która tym razem oddaje głos matkom i ojcom posiadającym ADHD. To kilkanaście szczerych rozmów o codzienności, w których miłość przeplata się z impulsywnością, nadmiarem bodźców, trudnościami w organizacji i ogromną wrażliwością.
ADHD u dorosłych - jak z nim żyć, wychowując przy tym dzieci? Poznaj sposoby wspierania siebie w roli rodzica.
Uważam, że rodzicielstwo w ogóle jest bardzo trudne. Nie lubię porównywania, kto ma gorzej, bo każdy niesie swój bagaż doświadczeń i naprawdę nie wiemy, z czym mierzą się inni ludzie. Ale tak, mam poczucie, że rodzicielstwo z ADHD jest wyjątkowo wymagające. Nie dlatego, że inni mają łatwo, a tylko my ciężko, ale dlatego, że nasze mózgi działają inaczej i kiedy nie jesteśmy tego świadomi, to bardzo trudno nam funkcjonować w ogóle.
Aleksandra Radomska, stand-uperka, komiczka, influencerka
Rodzic z ADHD często ma te same trudności co jego pociecha, a w dodatku codzienne czynności znacznie bardziej obciążają jego zasoby. Pod koniec dnia większość takich opiekunów jest wyczerpana emocjonalnie i poznawczo, a najczęściej również przebodźcowana.
Katarzyna Biernat-Stanaszek, certyfikowana coachka ADHD, edukatorka
Chciałabym, żeby osoby czytające naszą rozmowę wiedziały, że bycie neuroatypowym rodzicem neuroatypowego dziecka może być wspaniałym i spełniającym doświadczeniem, przez które nie warto iść samemu. Dlatego ważne jest aktywne szukanie pomocy, bez względu na to, czy jest to współpraca ze specjalistą, czytanie książek i artykułów, słuchanie podcastów, czy budowanie wioski wsparcia.
Karolina Ziegart-Sadowska, psycholożka, certyfikowana terapeutka, biotechnolożka
ADHD to nie tylko trudności, ale też mocne strony, jak choćby to, że dla nas często nie ma rzeczy niemożliwych. U siebie najbardziej widzę to, kiedy bardzo wkręcam się w jakiś temat, bo wiem, że jestem wtedy w stanie robić naprawdę niesamowite rzeczy. Myślę, że dziecko, które obserwuje rodzica o tak dużej determinacji, widzi sprawczość i samo chce podejmować wyzwania, bo wie, że warto.
Jakub Łopusiński, programista
Ola Pflumio - certyfikowana coachka. W podcaście Atypowe rozmawia z gośćmi, którzy w dorosłym życiu otrzymali diagnozę ADHD czy spektrum autyzmu. W ramach coachingu ADHD często pracuje z osobami z podwójną diagnozą. Prywatnie mieszkanka Londynu, pałająca ogromną miłością do tego miasta. Autorka książek My kobiety z ADHD oraz My ludzie w spektrum autyzmu.
Informacje dodatkowe o My rodzice z ADHD. Rozmowy o neuroatypowym rodzicielstwie:
Wydawnictwo: WAM
Data wydania: 2026-04-22
Kategoria: Psychologia
ISBN:
Liczba stron: 224
Tytuł oryginału: MY RODZICE Z ADHD. ROZMOWY O NEUROATYPOWYM RODZICIELSTWIE
Kup książkę My rodzice z ADHD. Rozmowy o neuroatypowym rodzicielstwie
Sprawdzam ceny dla ciebie ...
Cytaty z książki
REKLAMA
Zobacz także
My rodzice z ADHD. Rozmowy o neuroatypowym rodzicielstwie - opinie o książce
Inne książki autora
My ludzie w spektrum autyzmu. Różnorodni. Autentyczni. Niezwykli
0
Kontakty z ludźmi sprawiają ci trudność, dyskomfort? Od nagłych zmian wolisz rutynę? Jesteś wrażliwy na bodźce sensoryczne? Ola Pflumio, autorka My kobiety...
My kobiety z ADHD. Atypowe. Neuroróżnorodne. Wspaniałe.
Zobacz wszystkie książki tego autora
0
Trudno Ci się skupić? Masz problemy z zarządzaniem czasem? Denerwuje Cię to, że zaczynasz kilka aktywności jednocześnie i żadnej nie kończysz? Może właśnie...
Przeczytane:2026-05-02, Ocena: 5, Przeczytałam, Mam, 52 książki 2026,
Zwykle tego typu książki skupiają się na dzieciach. A co z ich rodzicami? Faktem jest, że i oni również zmagającą się z ADHD. Dlaczego więc wciąż tak mało powstaje takiej literatury? Ola Pflumio wychodzi temu problemowi naprzeciw.
Nie oszukujmy się, rodzicielstwo jest trudne, może nas przerastać. A to z neuroatypowością tym bardziej. Wiemy już, jak wygląda zachowanie pociechy z ADHD. Codzienność rodzica wcale nie jest inna. A może i nawet cięższa. Będąc opiekunem dziecka, po całym dniu przebodźcowania, po prostu przychodzi skrajne wyczerpanie emocjonalne i poznawcze. Jak więc normalnie funkcjonować?
Pflumio oddała w tej książce głos matkom i ojcom z diagnozą ADHD. Mamy tu szczerą rozmowę z jedenastoma osobami. To różni ludzie z różnymi sytuacjami życiowymi, a jednocześnie tak bardzo do siebie podobnie, których łączy więcej niż mogłoby się wydawać. To historie o relacjach partnerskich, presji społecznej i powielanych schematach. Dotyczą one codzienności pełnej chaosu, zmęczenia, zwątpienia, poczucie wstydu i niewystarczalności. Oczywiście jest w tym miłość i wrażliwość, ale i impulsywność, trudność w zorganizowaniu i wyzwania. Każdy ma prawo czegoś nie umieć. Wcale nie musimy być perfekcjonistami. Gdy to zrozumiemy i zaakceptujemy, dużo łatwiej będzie nam wspierać nasze pociechy.
"To chyba największy prezent macierzyństwa z ADHD, że uczysz się kochać dziecko z takimi cechami, jakie masz sama, a potem powoli uczysz się kochać siebie."
W ogólnym skrócie mamy tu spojrzenie na to, jak diagnoza wpływa na wychowywanie dzieci. Przydatne okazują się być komentarze psycholożki, które pomagają lepiej zrozumieć mechanizmy stojące za codziennymi trudnościami. I co najważniejsze pokazuje, jak wspierać siebie w roli rodzica, bez poczucia winy i porównań.
"My rodzice z ADHD" to wartościowa pozycja, która wyjaśnia mechanizmy działania ADHD, tego jak z nim żyć, wychowując przy tym dzieci. Nie ma tu prostych, gotowych rozwiązań. Jest za to pchnięcie ku spojrzeniu na tę diagnozę jak na coś, co można oswoić, dzielić z innymi, wzajemnie się wspierając. Nie warto się zamykać na pomoc i udawać, że ze wszystkim poradzimy sobie sami.