Niewinni zakochani nad rzeką Ota

Główna bohaterka już po trzecim koszu od ukochanego powinna się połapać, że to, co robi, niewiele jej da. Ale ona brnie dalej i ile razy już ją ten sam facet odrzucił? Czternaście, piętnaście, szesn...

A bohater również nie jest lepszy - okej, daje jej sygnały że nie chce związku, ale nie jest to jednorodne; bo to poprosi o coś dla kumpla, to weźmie jej laleczkę na szczęście, to pójdą na maczka i tak to jakoś leci.

O wiele ciekawiej byłoby, gdyby Yamda otworzyła swoją łepetynkę i zauważyła, że nie ma innej opcji, niż odpuścić. I byłaby manga o tym, jak sobie laska radzi z rozstaniem i jak powoli się odkochuje i... No ale tak nie ma.

Stalker i ofiara, oboje siebie warci. Nie chciało mi się czytać i niewiele ta lektura do mojego życia wniosła. Chociaż oneshocik pod koniec był fajny i ładne obrazki. Tyle.