O rety, skarpety! Małe pomieszanie z poplątaniem plus trochę zagadek, dowcipów i jedna zwariowana historia

Gdy spojrzymy na okładkę w jasny sposób widać, że to bezpośrednia wariacja nad pierwszą książką o Skarpetkach. Tym razem jednak nie jest to antologia bajek dla dzieci, która przekazuje swój przekaz fabułą, a książką z łamigłówkami, która rozpoczyna się dość bezpośrednio. Na początku znajdziemy takie hasła, jak: „odpowiedzmy sobie na pytania: a gdybyśmy byli skarpetkami, to jakimi? Co do nas pasuje?” albo „jaką jesteś skarpetką, skąd przybywasz, dokąd zmierzasz. I tak dalej”. Potwierdza to komunikat pierwszej książki, ale przede wszystkim zaczyna oswajać to z prostymi testami.

Później przybierają one formę zabaw typu „jakim owocem jesteś?”, a z drugiej strony horoskopów, jak testy osobowości MBTI. Jednak jeśli się przebić przez to, można udać się do specjalistów – by z zaszczepionym oswojeniem oraz iskierką radości przebić się przez to długie i nudne.

Ten test, na jaką skarpetkę w teorii determinuje, do jakich dodatków zostaniemy przekierowani. Jedni dostaną zagadki, inni krzyżówkę, a wśród opcji pojawia się nawet uzupełnianie poezji! Oczywiście raczej będzie to tylko pierwszy wybór, po którym można spróbować pozostałych bonusów.

Niektóre z zadań w książce mają tylko jedną odpowiedź. W razie trudności można sprawdzić odpowiedzi na końcu, choć czasem można się zastanowić, czy odpowiedzi niektórych zagadek detektywistycznych nie są na poziomie sceny pierwszego spotkania Sherlocka i Watsona z serialu BBC z 2010. Grunt, żeby mieć wytłumaczenie i nie ograniczać się do haseł.

Podobnie problematyczna jest krzyżówka, która ma nadzieję, że po lekturze pierwszego tomu Skarpetek będziemy pamiętać z niej elementy. Nadal mamy odpowiedzi na końcu, ale pytanie, czy to frustracja dla tych ze słabą pamięcią, radość dla pamiętających, czy lekcja, by sprawdzić u źródła. Czasem dziecko samo zamknie się na pierwszą opcję, dlatego pilnować i wskazywać inne rozwiązania.

Poza tymi małymi problemami te ćwiczenia aktywizujące mogą nadal dać dużo radości. Szczególnie mała księga kawałów, która oferuje żarty takie jak:
Dlaczego patrząc przez lunetę, zamyka się jedno oko? Bo gdyby zamknąć oba, nic by się nie widziało.
I jak tu się nie cieszyć?

Całość zamyka więcej tego, co znaleźliśmy w pierwszym tomie Skarpetek, czyli historia o zbiegach. Jednak tym razem, skoro to książka aktywizująca w jej trakcie dostaniemy kilka zadań, by im pomóc, np. przejść przez labirynt. Pozwala to nie tylko na chwilę przerwy od czytania (choćby na głos), ale też większe zaangażowanie dziecka w trakcie lektury.

Jeśli chodzi o warstwę wizualną, to książka oferuje bardzo minimalistyczną szatę graficzną, gdzie rysunki i pismo oparte jest o dwa kolory – czarny i jasnozielony. Pozwala to wyodrębnić i zaakcentować pewne elementy, choć czasem jest to nieczytelne. Cienkie kreski jasnego koloru na białym tle nie są raczej zbyt czytelne i potrafią wręcz utrudnić lekturę.

Ostatecznie, choć wizualnie krótsza „O rety, skarpety” mogą oferować przez swój aktywizujący charakter więcej rozrywki, a także okazji do rozmowy i refleksji. Nie jest to książeczka idealna, ale nie jest to nic, co przysłoniłoby czystą radość dla fanów Skarpetek (bo inaczej po co sięgać???).