O tańcu

W DESZCZU DŹWIĘKÓW

Radosne pląsy, szalone podrygiwania, tupanie nóżką tudzież eleganckie bale. Taniec dziś wydaje nam się czymś zwyczajnym, oczywistym, elementem codzienności. Niechaj pierwszy rzuci kamieniem ten, kto nie podryguje w domowych pieleszach przy dźwiękach ulubionej muzyki. Czy tak było zawsze ? Od kiedy właściwie ludzie tańczą ? Czy taniec dziś ma dla nas takie samo znaczenie jak dla naszych przodków? „O tańcu” to popularnonaukowa książka dla dzieci autorstwa Zuzanny Kisielewskiej, która jest zaskakującą opowieścią o historii tańca. Książka ukazała się nakładem wydawnictwa Druganoga.

Być może trudno w to uwierzyć, ale istnieją źródła podające, że tańczyliśmy już 1,5 miliona lat temu ! Nasi przodkowie wykorzystywali ruchy ciała, które dziś nazywamy tańcem, do tego, by zdobywać serca swych przyszłych partnerek. Ludzie tańczą praktycznie od zawsze. I tańczą wszędzie. Na kontynencie afrykańskim taniec to ważny element czarów – zaklinania rzeczywistości. Słynny taniec deszczu, to złożony rytuał wykorzystywany przez liczne plemiona, by przywołać deszcz. Na ziemi, która jest jałowa, w krainie, w której trudno o żywność i wodę pitną, taniec staje się niezwykle ważnym rytuałem. „O tańcu” to szerokie kompendium wiedzy. Autorka sprawnie prowadzi czytelników przez kolejne epoki udowadniając nam, że taniec zawsze był dla ludzkości ogromnie ważny. Historia plemiennych czarów, tańców towarzyskich, dworskich balów i opowieści o sławnych tancerzach. Książkę uzupełniają ilustracje wykonane przez Małgorzatę Nowak i Agatę Dudek. Są one barwne, nieco ekscentryczne, ale doskonale oddają ekspresję tej książki.

Taniec kojarzy nam się różnie. Dla jednych z wykwintnymi balami, dla innych z rozrywką w klubie czy dyskotece, a jeszcze inni pomyślą o balecie. Wiele twarzy ma taniec i bardzo się one od siebie różnią. Bogactwo tańca jest wręcz oszłamiające. Niegdyś umiejętności tancerza świadczyły o jego szlachetnym pochodzeniu, dobrym wychowaniu i manierach. Dziś tańczyć może każdy. Każdy kraj, każdy region, posiada swoje tradycje taneczne. Nie ma chyba miejsca na świecie, w którym ludzie nie tańczą. Co daje nam taniec? Wyzwolenie, możliwość wyrzucenia z siebie nagromadzonych emocji, realizacji siebie. Wpływ tańca na nasze życie jest ogromny, nawet gdy sądzimy, że jest zupełnie inaczej. Historia tańca pokazuje nam jak różne motywacje towarzyszyły powstającym rodzajom tańca. Czasami taniec rodził się z radości, innym razem ze smutku, a bywało i tak, że stawał się odpowiedzią na niesprawiedliwość.

Zuzanna Kisielewska w świetnym , chwytliwym stylu prowadzi czytelników przez kolejne kontynenty i epoki obrazując rozwijanie się różnych elementów tanecznych i ich wpływ na ludzi. To bardzo interesujące spojrzenie na coś, co często traktujemy jako coś tak oczywistego, że wydaje nam się mało absorbujące. A tymczasem okazuje się, że historia tańca jest naprawdę pasjonująca i skrywa wiele ciekawostek. Taniec przetrwał wiele zawirowań politycznych, wojny, biedę. Taniec bywał dla ludzi ukojeniem wśród trudów codzienności. Atrakcyjna forma książki i szeroka rozpiętość informacji i ciekawostek w niej zawartych, sprawia, że „O tańcu” jest intrygującą lekturą historyczną i antropologiczną. Wielu młodych ludzi czytać będzie ją z zapartym tchem. Autorka zgromadziła tutaj naprawdę bardzo szeroki wachlarz informacji. Czytałam książkę z dużym zainteresowaniem i cieszę się, że powstała tak nietypowa propozycja dla dzieci. To książka, która przekazuje wiedzę za pomocą starannie dobranych wiadomości okraszonych licznymi ciekawostkami. Wspomniałam wcześniej o ilustracjach. Zarówno ich forma jak i kolorystyka mijają się z moim poczuciem estetyki, ale przyznać muszę, że bardzo dobrze uzupełniają one tę książkę. Odczuwalna jest bijąca z nich ekspresja.

Tańczyć walca czy czardasza ? Może poddać się hipnotyzującym rytmom salsy ? „O tańcu” pozwala nam przeżyć niesamowitą przygodę. To wspaniała podróż przez wszystkie kontynenty, epoki i kultury. Od tańców plemiennych poprzez siedemnastowieczne bale, na tańcu współczesnym kończąc. Bardzo ciekawa książka. Niegdyś taniec był formą języka – przedstawiał komuniaty. Bywało, że służył zaklinaniu wrogów na polach bitew, ale także dawał radość. Taniec wyzwala, taniec odrzuca złe emocje, taniec to wolność. Bez względu na to, jak w danym rejonie rozwijała się technika i kultura, taniec zawsze był obecny wśród ludzi. Taniec często dużo mówi o naszej tożsamości. Historyczne korzenie tańca sięgają bardzo daleko. Warto dać się porwać tej opowieści. Jest bardzo interesująca i ciekawie napisana. Polecam.