Ochronię cię

Stalker i dręczyciel czy obrońca?
Niegroźny, zakochany szaleniec czy rasowy socjopata i psychopata w jednym?

Kamila Mazur wyrwała się z przemocowego małżeństwa. Na nowo układa sobie życie, walcząc z byłym mężem o warunki opieki nad córką. Gdy przypadkiem poznaje JEGO, nie wie jeszcze, że kolejny koszmar dopiero się dla niej zaczyna, a ona wpada z deszczu pod rynnę. Czy sympatyczny i wydający się rozumieć jej sytuację Piotr Krzywosz może zafundować jej powtórkę z małżeńskiej traumy?

Monika Czarnowska stworzyła kolejny wyśmienity thriller psychologiczny w nurcie domestic noir. Akcję skoncentrowała wokół przemocy małżeńskiej i pokazała walkę ofiary o odzyskanie spokoju i normalności dla siebie i dziecka. Tu z trudem buduje się zaufanie, ale szybko można je utracić. Każdy przejaw życzliwości i sympatii poddaje się w wątpliwość, a wszystko, co zakłóca ciężko wypracowany spokój, staje się kolejnym polem walki.

Na początku nie dzieje się nic złego, a przynajmniej nie wprost, a jednak atmosfera niepokoju jasno emanuje z tych pozornie leniwych scenek z życia. Czuć, że coś się kroi, że to etap powolnego osaczania, zagarniania terytorium. Z każdą stroną napięcie narasta, instynkt samozachowawczy milczy, a intuicja zasypia. A może to ktoś skutecznie je otumania? Sprawia, że czujność potencjalnej ofiary słabnie...

Autorka wymyśliła wyborną fabułę. Idealnie zazębiając wątki i w przemyślany sposób synchronizując sytuacje, stworzyła szaloną iluzję rzeczywistości, a mi opadła szczęka. Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek spotkała się z podobną konstrukcją zdarzeń. Zastanawiałam się, jak Monika wybrnie z tej sytuacji, ale i tu się nie zawiodłam. Tyle że teraz trudno jest mi jednoznacznie potępić sprawcę, bo portret, który wymalowała mu autorka, pokazuje człowieka nie tylko zaburzonego, ale i bardzo skrzywdzonego przez los i bliskich, naznaczonego traumą dzieciństwa. W sumie to Monika znowu wraca do źródeł: dzieciństwo na zawsze jest w nas... a w dorosłym życiu potrafi nas czasem nieźle uszczypnąć...

Ta powieść to nie jest jakieś pendolino akcji i dynamiki. To raczej powolne dolewanie oliwy do ognia, ciche osaczanie ofiary i wyprzedzanie jej o krok, wykorzystywanie jej nieuwagi. To sukcesywne zanurzanie się w niepokojący świat przemocy i czającego się zagrożenia. Idylliczne sytuacje mogą mieć drugie dno. Mrok wyziera z każdego kąta, czai się za drzewami na placu zabaw i w najmniej oczekiwanym momencie pokazuje swe groźne oblicze.

???
Z tej książki płynie przesłanie: stosuj zasadę ograniczonego zaufania, nie trać czujności i uważaj, co i do kogo mówisz, bo nigdy nie wiadomo, jak ktoś może tę wiedzę wykorzystać przeciw tobie...