Recenzja książki: Chłopiec i Gwiezdny Wilk

Recenzuje: Danuta Awolusi

Opowieść o stracie, żałobie, rodzinnych relacjach, które przestają działać. I o tym, że wyobraźnia może pomóc przepracować coś trudnego. Ewa Martynkien potrafi oswajać emocje, które mogą przytłaczać bez względu na wiek. Chłopiec i Gwiezdny Wilk czaruje pięknem opowieści, daje nadzieję i zostawia czytelnika z ważnym przesłaniem. Wspaniała propozycja dla dzieci, młodzieży, ale też dorosłych.

Antek ma dziesięć lat i czuje, że jego świat się rozpadł. Tata nie żyje, mama coraz bardziej się wycofuje, a relacja ze starszym bratem się rozluźnia. Każde z nich radzi sobie z żałobą inaczej, przez co zamiast być bliżej, oddalają się od siebie. Antek zostaje w środku tego wszystkiego i próbuje zrozumieć, co się właściwie dzieje.

Szczególnie mocno wybrzmiewa w książce braterska relacja. Starszy brat reaguje buntem, ucieka w złe towarzystwo i zaczyna wagarować. Młodszy próbuje go zrozumieć, ale jednocześnie czuje, że traci kogoś, kto był mu bliski. Chłopcy starają się jakoś koegzystować, ale brakuje im wzajemnego zrozumienia.

Dla Antka, który zmaga się z tak wieloma ciężarami, wielkim oparciem staje się wyobraźnia.

Jeśli ktoś zapytałby Antka, jaka jest jego super moc, na pewno bez wahania odpowiedziałby, że wyobraźnia. Fantazjowanie i wymyślanie historii przychodziło mu niezwykle łatwo.

Gdy chłopiec patrzy w rozgwieżdżone niebo, dostrzega Gwiezdnego Wilka – coś, ma dla niego niezwykle duże znaczenie.

To tata opowiedział mu o wilku zamieszkującym jeden z gwiazdozbiorów, który czasem opuszczał swoje schronienie, by zajrzeć na Ziemię i upewnić się, czy nikt nie potrzebuje jego pomocy. (…) Gwiezdny Wilk to było jedno jedyne wspomnienie o tacie, jakie mu zostało.

Wilk jest symbolem wielu spraw: pamięci, miłości, przygody, siły. Wilk może także przywodzić na myśl rodzinę, która w przypadku Antka przeżywa akurat bardzo ciężki czas. Patrzenie w gwiazdy i myślenie o wilku pomaga Antkowi utrzymać więź z tatą. To nie jest ucieczka od rzeczywistości, tylko sposób na to, żeby ją jakoś udźwignąć. Jednocześnie chłopiec bardzo chce znów połączyć ze sobą bliskich, sprawić, by jego mały Wszechświat całkowicie się nie rozpadł. Jak na chłopca w wieku dziesięciu lat, to na pewno wyzwanie ponad siły.

Ewa Martynkien opowiada o traumie, złości i wielu emocjach, ale też o tym, że czas pomaga i że nie wolno się poddawać. A nieraz trzeba też spojrzeć na różne sytuacje oczami drugiej osoby. Czy to wystarczy? Myślę, że tam, gdzie jest miłość, zawsze jest nadzieja. Zwłaszcza, jeżeli do akcji wkracza babcia. A babcia ma swoje sposoby na wszystko. Mocno poruszyła mnie ta książka. Jest szczera, bezpośrednia, życiowa. Dodaje otuchy, choć na pewno nie udaje, że życie to bułka z masłem. Polecam!

Tagi: Opowieści o uczuciach dla dzieci i młodzieży Opowieści obyczajowe i rodzinne dla dzieci i młodzieży Dzieci od ok. 9 lat