Okładka książki - Ostatnia szansa

Ostatnia szansa


Ocena: 5.5 (2 głosów)

Myśleli, ze wszystko juzż za nimi. Ze jeśli każdy ma tylko jedna szanse, to oni te swoja już mieli. A jednak to się dzieje: Piotrek poznaje Alicje, Alicja poznaje Piotrka.

Ale zeby naprawdę się poznać, beda musieli zaryzykować coś wiecej niż kolejne rozczarowanie. Beda musieli opowiedzieć sobie swoje historie. Przejrzeć się w nich, oswoić, przyjąć i wybaczyć. Dzięki temu być może zdołają wywalczyć dla siebie jeszcze jedna, ostatnia szanse.

Informacje dodatkowe o Ostatnia szansa:

Wydawnictwo: W.A.B.
Data wydania: 2026-06-03
Kategoria: Literatura piękna
ISBN: 9788384491621
Liczba stron: 368

Tagi: Współczesna proza literacka

więcej

Kup książkę Ostatnia szansa

Sprawdzam ceny dla ciebie ...
Cytaty z książki

Na naszej stronie nie ma jeszcze cytatów z tej książki.


Dodaj cytat
REKLAMA

Zobacz także

Ostatnia szansa - opinie o książce

Avatar użytkownika - Ewa_czytajac
Ewa_czytajac
Przeczytane:2026-06-09, Ocena: 6, Przeczytałam,

Nowy początek...

Alicja i Piotr, tyle ich różni, a jednak dużo także ich łączy. Przeżyte doświadczenia, mądrość teraz układają się w nową , wzajemną perspektywę, być może na dłużej.

Ona i on, tak wiele już przeszli, osobno, każdy w swoim małym, prywatnym świecie. Obecnie chcą dać sobie wzajemnie kredyt zaufania, być może to już ostatni raz taka próba się zdarza. Zobaczą co się wydarzy, tak niepewnie, nieśmiało, jednak z ogromną nadzieją. Dziś trwają w miejscu, oddzielnie nie robią kroku w przód, może razem się uda...

Na pewno we dwoje łatwiej, pewnej, przyjemniej, tylko trzeba się odważyć. Jak będzie w ich przypadku?

W jaki sposób poskładać siebie samego z rozbitych części przeszłości i zaryzykować kolejną, być może ostatnią nadzieję na miłość, bliskość, nową relację, aby od nowa zacząć budować przyszłość?

Bardzo trudno jest się otworzyć przed drugim człowiekiem, zaufać mu i opowiedzieć swoją przeszłość, dotkliwą, trudną...

 

Było to dla mnie ciekawe doświadczenie literackie, które z pewnością zapamiętam na dłużej, a może nawet wrócę do tej opowieści.

Pierwsze spotkanie, powolne poznawanie się wzajemnie, taktowne rozmowy, ale również głębokie przemyślenia, niezdecydowanie, czy warto jeszcze raz...

Ta historia płynie niespiesznie, pozwala stopniowo poznawać osoby, których życie nie oszczędzało, przeżyli smutną, dramatyczną przeszłość. Kobieta i mężczyzna doświadczyli samotności, zdrady, śmierci. Traumatyczne przeżycia pozostają głęboko w sercu, cały czas ranią, bolą, wyznaczają kolejne dni. Piękna, bardzo emocjonalna historia. Wyjątkowa powieść, autor prowadzi czytelnika w podróż przez nieodgadnione zagadki ludzkiego umysłu. Zaskakujący klimat, który wyłania się z tej fabuły wciąga i pozostawia niesamowite wrażenie. Podobała mi się ta książka, niesie ze sobą mnóstwo uczuć, które z każdą kolejną stroną prowadzą do zastanowienia się nad życiem i zrozumienia podjętych przez bohaterów decyzji.

Powieść poruszająca, przejmująca, napisana z delikatnością i wrażliwością, czasem wywołująca uśmiech.

Polecam

Link do opinii
Avatar użytkownika - izabela81
izabela81
Przeczytane:2026-06-04, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki 2026,
Piotrek i Alicja to postaci, którzy są przekonani, że wszystko, co najważniejsze i najbardziej ekscytujące, mają już za sobą. Zawiedzeni są relacjami i przewidywalną codzienną rutyną. Gdy się poznają, budzi się w nich chęć do zmian. Czy wykorzystają ostatnią szansę? Czy para tak poturbowana przez los ma jeszcze szansę na szczęście?   Maciej Miłkowski skupił się bardziej na wewnętrznych przeżyciach bohaterów niż na dynamice akcji. Szczególnie zauważalne jest to w pierwszej połowie książki, gdzie surowa psychologiczna głębia wypycha tempo fabuły. Dialogów nie ma za wiele, ale wypadły naturalnie.    Bohaterowie nie rzucają się sobie w ramiona. Powoli, z dużą ostrożnością się do siebie zbliżają. Boją się ponownego zranienia. Dużą trudność sprawia im wyrażanie intymnych wyznań. Towarzyszy im napięcie i wycofanie. Ale muszą przezwyciężyć lęki, obawy i nieufność, by opowiedzieć sobie wzajemnie historie. Szczerość i drobne gesty wydają się w tym przypadku kluczowe. Dzięki temu zauważają własne błędy przeszłości, będą musieli wybaczyć samym sobie.   "Można więc za każdym razem odpowiadać tym samym bon motem: "W sprawach damsko-męskich ja już jestem na emeryturze". A kiedy ma się lepszy humor, to ewentualnie można jeszcze dodać: "I jest to tak zwana emerytura zasłużona"."   Motyw przewodni powieści związany z ostatnimi szansami, a raczej z utraconymi, ma smutny wydźwięk. Ale pojawia się również nadzieja, która wszystko równoważy. Historia pokazuje, że na nowy początek nigdy nie jest za późno. Trzeba tylko przełamać własny strach.    Autor zastosował minimalizm słowa, wyzbył się ozdobników, postawił na konkret, precyzję i dystans. Książka nie należy do lekkich. Utrzymana jest w słodko-gorzkim tonie. Realizm stanowi tu nadrzędną rolę.    "Ostatnia szansa" to pełna życiowej mądrości oraz autentyzmu powieść o życiowym bilansie, rozczarowaniach i odwadze do rozpoczęcia nowego rozdziału. To proza przesiąknięta prawdą o człowieku. Zmusza do zadania sobie pytania: czy sami nie zamykamy się na nowe, bojąc się kolejnego zranienia?
Link do opinii
Recenzje miesiąca Pokaż wszystkie recenzje
Reklamy