Oszpicyn

„Oszpicyn” to powieść, która początkowo przeraziła mnie objętością, a ostatecznie bardzo mnie zaskoczyła. Myślałam, że to będzie zwykły kryminał. Nie, żebym miała coś przeciwko kryminałom, bo je lubię, ale to właśnie fakt, że znalazłam w książce fantastykę i to w takim wydaniu, najbardziej mnie zachwycił. To była naprawdę niezwykła literacka podróż. Osadzona w mrocznym, pełnym niepokoju klimacie opowieść prowadzi nas, a właściwie prowadzi nas Wojciech, opowiadając swoją historię, do tytułowego Oszpicyna (żydowska nazwa Oświęcimia), miejsca głęboko zakorzenionego w historii.

Akcja powieści toczy się kilkadziesiąt lat po zakończeniu II wojny światowej, w mieście, które, choć żyje swoim codziennym rytmem, wciąż jest przesiąknięte tragiczną historią. Głównym bohaterem jest Wojciech Jaromin, dziennikarz z Krakowa, który trafił do Oszpicyna, by podjąć pracę w lokalnej gazecie. Z pozoru proste dziennikarskie śledztwo, na podstawie plotki o odnalezieniu żydowskiego złota, szybko przekształca się w spiralę niepokojących zdarzeń. Ziemia zostaje poruszona, a zło, które przez lata drzemało w ukryciu, budzi się do życia. Zmarli powracają, dzieci stają się mordercami, a miasteczko ogarnia chaos. Jaromin początkowo sceptyczny wobec nadprzyrodzonych wydarzeń, które stają się jego udziałem, wkrótce musi zmierzyć się z siłami wykraczającymi poza ludzkie pojmowanie.

Atmosfera tej książki to złoto! Autor doskonale kreuje mroczny, niepokojący klimat, który przenika każdą stronę powieści. Szczegółowe, ale jednocześnie dynamiczne opisy sprawiają, że niemal czujemy drżenie ziemi, słyszymy szmer wiatru w opuszczonych zaułkach miasta i widzimy przerażające cienie czające się w mroku. To nie tylko opowieść o nadprzyrodzonych wydarzeniach, ale także historia o pamięci, zapomnieniu i konsekwencjach lekceważenia przeszłości. Autor z wyczuciem porusza trudne tematy związane z Holokaustem, ludzką moralnością i traumą, która odciska piętno na pokoleniach. W powieści przeplatają się motywy winy, zemsty i próby zrozumienia, jak przeszłość wpływa na teraźniejszość. Autor stawia ważne pytania o to, czy historia rzeczywiście może zostać zamknięta, czy też jej echa zawsze będą odbijać się w naszych życiach.

Fabuła powieści jest wielowątkowa, co pozwala na przedstawienie różnorodnych perspektyw i wielu spraw. Głównym spoiwem historii jest wprawdzie postać Jaromina, na kartach powieści pojawiają się jednak także liczne, równie dobrze skrojone, postacie drugoplanowe, które dodają realizmu przedstawionemu światu. Autor posługuje się bogatym, plastycznym słownictwem, które buduje sugestywne obrazy i oddaje atmosferę miejsca. Opisy miasta i jego mieszkańców są realistyczne, jednocześnie nie nużą nadmiarem detali. Akcja toczy się płynnie i nie traci na intensywności. Powieść wciąga od pierwszych stron i nie pozwala się odłożyć. Mimo blisko siedmiuset stron, przeczytałam tę książkę błyskawicznie. Aż sama jestem zaskoczona. Ale to dlatego, że od razu zaciekawia i chce się wiedzieć, co będzie dalej. Jej bogactwo tematyczne i emocjonalne sprawia, że każdy znajdzie w niej coś dla siebie. Z jednej strony to trzymająca w napięciu opowieść z elementami nadprzyrodzonymi, z drugiej refleksja nad historią, ludzką naturą i konsekwencjami zapomnienia.

Dzięki połączeniu dynamicznej fabuły, bogatego języka i umiejętności budowania napięcia, powieść dostarcza intensywnych wrażeń, jednocześnie skłaniając do głębszych przemyśleń. Mnie się podobała bardziej, niż zakładałam i serdecznie polecam 💙

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

🧸🧸🧸🧸 Recenzja 🧸🧸🧸🧸

Krzysztof A. Zajas " Oszpicyn "
@zajas_horror

Wydawnictwo: Pulpbooks
@pulpbooksmedia

🧸🧸🧸🧸🧸🧸🧸🧸🧸🧸🧸🧸

" - Co sie stato? Wiesz, kto to jest? -spytała Ewa.
-Mój dziadek Abraham Zylbersztajn - wyszeptałem, powstrzymując płacz.- Ten drugi to hrabia Fryderyk Kublicki. Główni aktorzy w naszej epopei o zaginionych dzieciach. Tak wygląda koniec ich złotego kontraktu. Obaj przegrali, a wygrała Młynówka..."

" Oszpicyn " to historia, która, koncentruje się na mrocznej i intrygującej fabule osadzonej w Oświęcimiu, znanym również jako Oszpicyn.. Akcja rozgrywa się po II wojnie światowej, kiedy to w mieście dochodzi do serii brutalnych zabójstw, które są dokonywane przez dzieci.. To niecodzienne zjawisko przyciąga uwagę młodego dziennikarza, Wojciecha Jaromina, który postanawia przeprowadzić własne śledztwo..

Książka wciąga od pierwszych stron aż do samego końca.. Akcja jest tak dynamiczna i pełna zwrotów, że trudno się oderwać. Każdy rozdział zaskakuje i sprawia, że chce się czytać dalej, aż do ostatniej strony..

Styl autora w tej powieści jest mroczny i intensywny, co odzwierciedla atmosferę miejsca i wydarzeń.. Język używany przez autora może być pełen opisów, które malują obraz Oświęcimia jako miasta z bogatą, ale tragiczną historią.. Wprowadzenie do narracji elementów horroru i thrillera sprawia, że czytelnik odczuwa napięcie i niepokój, co może być wzmacniane przez opisy krajobrazów, takich jak krwawe zachody słońca i zielona zorza..

Emocje w powieści są bardzo silne.. Czytelnik może odczuwać lęk, niepewność, a także współczucie dla bohaterów, którzy zmierzają w głąb mrocznych tajemnic.. W miarę postępu fabuły, intensywność emocji może wzrastać, gdy Wojciech Jaromin odkrywa coraz bardziej przerażające aspekty swojej sprawy.. Jego determinacja w dążeniu do prawdy może budzić podziw, ale także zaniepokojenie, gdyż każdy krok w jego śledztwie może prowadzić do niebezpiecznych sytuacji..

Bohaterowie, w szczególności Wojciech Jaromin, są kluczowi dla rozwoju fabuły.. Jako młody dziennikarz, jest on postacią, która łączy ciekawość z odwagą, a także osobistymi demonami, które mogą wpływać na jego decyzje.. Jego interakcje z innymi mieszkańcami Oświęcimia mogą ukazywać różnorodność postaw wobec przeszłości — od tych, którzy pragną zapomnieć, po tych, którzy są gotowi stawić czoła prawdzie, niezależnie od jej konsekwencji..

Dzieci, które stają się sprawcami zbrodni, wprowadzają dodatkowy element niepokoju, zmuszając czytelnika do zastanowienia się nad naturą niewinności i zła..

Podsumowując, styl autora, emocje oraz bohaterowie tworzą złożoną i intrygującą narrację, która prowadzi czytelnika przez mroczne zakamarki ludzkiej natury i historii..

" Tu w okolicy króluje cisza. Mowa nie służy mówieniu, tylko umacnianiu wszechwładnej ciszy, spowijającej to miasto jak, nie przymierzając, dzisiejsza mgła. Oni wszyscy milczą, bo jedno nieopatrzne słowo mogłoby uruchomić lawinę zdarzeń, nad którymi nikt nie będzie w stanie zapanować..."

Historia przedstawia mroczną i intrygującą fabułę osadzoną w Oświęcimiu, znanym również jako Oszpicyn.. Akcja rozgrywa się kilkadziesiąt lat po II wojnie światowej, kiedy to w mieście dochodzi do serii tajemniczych i brutalnych zabójstw, których sprawcami są dzieci..

Młody dziennikarz, Wojciech Jaromin, postanawia przeprowadzić własne śledztwo, co prowadzi go do odkrycia zaskakujących powiązań między tymi tragicznymi wydarzeniami a legendami o zakopanym żydowskim złocie.. W miarę jak zagłębia się w mroczną historię Oświęcimia i jego mieszkańców, Jaromin nie zdaje sobie sprawy, jak bardzo jego życie zostanie zmienione przez odkrycia, które poczyni..

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Są książki nieoczywiste i zaskakujące, które po przewróceniu ostatniej strony zostawiają nas z dylematem: co o niej sądzić? Zachwyty splatają się z lekkim rozdrażenieniem.

I takie są moje wrażenia z lektury powieści Krzysztofa A. Zajasa „Oszpicyn”.

Od pierwszych stron zaskoczyła mnie wyjątkowym klimatem, nawarstwiającym się  nastrojem  grozy i niesamowitości. Towarzyszymy dziennikarzowi oszpicyńskiej gazety w śledztwie nad zagadkowymi morderstwami, w które uwikłane są dzieci. Morderstwa są nader wymyślne i bezlitosne, a ich brutalność splata się z niesamowitymi wydarzeniami, subiektywnymi odczuciami Wojciecha Jaromina, któremu autor oddał narratorskie przewodzenie. I tu muszę przyznać, że liczne przemyślenia bohatera nieco mnie nużyły, spowalniały akcję, ale nie sposób też przyznać, że czyniły z tej książki coś więcej niż zwykłą kryminalną historię.

Śledztwo dziennikarza trwa 15 lat ( zaczyna się w 1994 roku)  i stanowi zapis powrotów zamierzonych i wymuszonych przez los, do tajemniczej sprawy w Oświęcimiu.  Autor podzielił powieść na 3 części i ta ostatnia  doskonale spina historię w całość, jest zadośćuczynieniem za wytrwałość czytelniczą - powieść liczy ponad 600 stron.

Oświęcim jako miejsce akcji jest miastem w którym teraźniejszość rozgrywa się nadal w związku z przeszłością. To miejsce naznaczone śmiercią milionów ofiar holocaustu i nie idzie zapomnieć tu o  przeszłości,  z drugiej strony gdzie jak nie tu -  w miejscu ogarniętym złem niadającym się okiełznać rozumem, mogą obudzić się demony?

Więc budzą w dzieciach mordercze zapędy, na miasto sprowadzają plagę szczurów, a z ludzi wydobywają gorszą stornę ich „podszewki”.

Pojawiające się prawdy o świecie Oszpicyna przyswajamy z pierwszoosobowej narracji bohatera, który sam już gubi się między rzeczywistością a tym co niewyjaśnione, wędruje, kluczy, poszukuje i kopie jak owiani złą sławą oświęcimscy poszukiwacze wojennych skarbów. Autor doskonale buduje warstwę językową powieści, mieszając konwencję realizmu z oniryzmem, świetnie  sprawdza się ten zabieg w opowiedzeniu nam tej nieoczywistej, złożonej historii.

Podsumowując: polecam, ale nie nastawiajcie się na nieoczekiwane, szybkie zwroty akcji. To powieść, którą należy czytać zgodnie z jej rytmem, nieco wytrwale, dać się Jarominowi „wygadać”.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Tytuł: Oszpicyn

Autor: Krzysztof A. Zajas

Wydawnictwo PulpBooks

Data premiery: 12.12.2024r

#współpracareklamowa

#współpracabarterowa

#współpracarecenzencka

 

"Światła samochodu znikły i wróciła

martwa cisza. Nie miałem przy sobie

latarki ani niczego do obrony, mój nóż

myśliwski został w bagażniku

poloneza. Ja się jeszcze nie bałem, ale

moje ciało już tak. Po skórze biegały

drobinki dreszczy. W takich chwilach

człowiekowi zwykle przychodzą do

głowy dwie nawzajem wykluczające

się reakcje. Albo rzucasz sie do

ucieczki, albo stoisz nieruchomo

z nadzieją, że gość sobie pójdzie. Każde

z rozwiązań ma swoje minusy.

Ucieczka prowokuje pogoń, a czekanie

w miejscu daje przewagę

przeciwnikowi. Chyba dlatego

postanowiłem do niego podejść. Ale po

co? "Przepraszam, czy pan

przypadkiem nie chce mnie zabić? Bo

jeśli tak, to pozwoli pan, że zacznę

uciekać". "

 

Zacznijmy od tego, że Oszpicyn to żydowska nazwa miasta Oświęcim, w którym zaczynają się wydarzać niepokojące sytuacje; ludzie znikają, następnie występuje plaga szczurów a na koniec mordujące dzieci. Tym wszystkim zdarzeniom przygląda się młody dziennikarz, który jeszcze nie wie, jak bardzo będzie miało to wszystko wpływ, na niego jak i jego życie. 

 

Historia, która od początku do końca trzyma w napięciu, mimo swojej objętości.

Tajemnice i mrok wyłaniają się z każdej strony niczym macki, które wciągają czytelnika w świat widziany oczami bohatera. Akcja jest dynamiczna i spójna, a opisy są tak realistyczne, że wyobraźnia działa na najwyższych obrotach.

Gorąco polecam.

Dziękuję wydawnictwu za zaufanie i ebook do recenzji.

#książkoweimpresje #polskiebookstagramy #bookstagrampl 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Do tej pory o Oświęcimiu pisali najczęściej historycy, którzy idąc śladem wstrząsającej historii miejscowego obozu koncentracyjnego, odtwarzali losy tego pozornie spokojnego i malowniczego miasteczka. Krzysztof A. Zajas ani przez chwilę nie chciał dołączyć do grona rekonstruktorów przeszłości tego miejsca. Postanowił za to wykorzystać historię Oświęcimia, by stworzyć fabułę, która łączy w sobie elementy horroru i kryminału. Tak powstał "Oszpicyn", czyli opowieść oparta na niewidzialnej więzi między przeszłością a współczesnością, która doprowadziła do wielu tragedii. Krzysztof A. Zajas, autor słynnej "trylogii grobiańskiej": "Ludzie w nienawiści", "Mroczny krąg", "Z otchłani", tym razem postawił sobie za cel osadzenie akcji powieści w mieście, które stanowi niemal idealny krajobraz do rozwoju wątków kryminalnych. Trzeba przyznać, że pisarz znakomicie wykorzystał potencjał tego miejsca i nie przesadził w doborze proporcji między historią a horrorem. Czy jednak rzeczywiście "Oszpicyn" jest tak bliski prozie Stevena Kinga? Odpowiedź na to pytanie pozostawiam miłośnikom prozy tego amerykańskiego autora. 1994r. Niemal pół wieku po zakończeniu II wojny światowej, w Oświęcimiu dochodzi do serii niewyjaśnionych zdarzeń, którą rozpoczyna tajemnicze znalezisko. Młody dziennikarz "Głosu Oszpicyna" postanawia sprawdzić, czy ów skarb to złoto zakopane przez ofiary Holocaustu. Rozpoczynając swoje dziennikarskie śledztwo, Wojciech Jaromin, niemal na własne życzenie, staje się świadkiem kolejnych tragicznych epizodów i zanim orientuje się, co tak naprawdę dosięga najmłodszych mieszkańców Oświęcimia, historia nabiera rozmachu, a on sam gubi się gdzieś na granicy jawy i snu. Co pięć lat historia się powtarza, a w Oszpicynie dochodzi do następnych tragedii. A skoro o tragediach mowa, nie może w tym mieście zabraknąć również Wojtka, który obiecywał sobie omijać Oświęcim szerokim łukiem. Mimo tych deklaracji, Wojciech stale szuka śladów przeszłości i łączy losy oświęcimskich Żydów z aktualnymi mieszkańcami Oszpicyna. Dokąd zaprowadzi go ta droga i czy napotka na niej jakieś trudności? O tym właśnie opowie Wam główny bohater tej powieści. Nie polubiłam Wojtka, mimo jego determinacji w dążeniu do rozwikłania zagadki oszpicyńskich dzieci. Być może wpływ miały na to jego przygody miłosne, a może po prostu zbyt często zachowywał się jak medium, które stale otrzymuje wiadomości od swojego dziadka Abrahama Zylbersztajna. Bez reszty pochłonęła mnie za to historia dzieci żydowskich, które zamiast obiecanej szansy na uratowanie od zagłady, otrzymały niespodziewany strzał w plecy. Ten świetnie poprowadzony wątek z przeszłości w połączeniu ze współczesnym śledztwem daje imponującą fabułę, której nie sposób się oprzeć. Nic dziwnego, że spędziłam kilka wieczorów na lekturze opowieści o szóstce małych oświęcimian i żydowskich dzieci skazanych na tragiczny los. Co więcej, czuję, że nie było to moje ostatnie spotkanie z tymi małymi bohaterami. Ich losy to prawdziwy majstersztyk, którego nie powstydziłby się żaden twórca powieści historycznych. Zachwycona wątkami z przeszłości, z niecierpliwością będę czekała na kolejne pozycje Krzysztofa A. Zajasa, w których, mam nadzieję znaleźć równie interesujące epizody.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Mocna historia, napisana doskonałym językiem, wciągająca od pierwszych do ostatnich stron i rzucająca nowe światło na miasto z silną historia jakim jest Oświęcim...

(Kliknij aby rozwinąć opinię)