Oszpicyn

„Oszpicyn” to powieść, która początkowo przeraziła mnie objętością, a ostatecznie bardzo mnie zaskoczyła. Myślałam, że to będzie zwykły kryminał. Nie, żebym miała coś przeciwko kryminałom, bo je lubię, ale to właśnie fakt, że znalazłam w książce fantastykę i to w takim wydaniu, najbardziej mnie zachwycił. To była naprawdę niezwykła literacka podróż. Osadzona w mrocznym, pełnym niepokoju klimacie opowieść prowadzi nas, a właściwie prowadzi nas Wojciech, opowiadając swoją historię, do tytułowego Oszpicyna (żydowska nazwa Oświęcimia), miejsca głęboko zakorzenionego w historii.

Akcja powieści toczy się kilkadziesiąt lat po zakończeniu II wojny światowej, w mieście, które, choć żyje swoim codziennym rytmem, wciąż jest przesiąknięte tragiczną historią. Głównym bohaterem jest Wojciech Jaromin, dziennikarz z Krakowa, który trafił do Oszpicyna, by podjąć pracę w lokalnej gazecie. Z pozoru proste dziennikarskie śledztwo, na podstawie plotki o odnalezieniu żydowskiego złota, szybko przekształca się w spiralę niepokojących zdarzeń. Ziemia zostaje poruszona, a zło, które przez lata drzemało w ukryciu, budzi się do życia. Zmarli powracają, dzieci stają się mordercami, a miasteczko ogarnia chaos. Jaromin początkowo sceptyczny wobec nadprzyrodzonych wydarzeń, które stają się jego udziałem, wkrótce musi zmierzyć się z siłami wykraczającymi poza ludzkie pojmowanie.

Atmosfera tej książki to złoto! Autor doskonale kreuje mroczny, niepokojący klimat, który przenika każdą stronę powieści. Szczegółowe, ale jednocześnie dynamiczne opisy sprawiają, że niemal czujemy drżenie ziemi, słyszymy szmer wiatru w opuszczonych zaułkach miasta i widzimy przerażające cienie czające się w mroku. To nie tylko opowieść o nadprzyrodzonych wydarzeniach, ale także historia o pamięci, zapomnieniu i konsekwencjach lekceważenia przeszłości. Autor z wyczuciem porusza trudne tematy związane z Holokaustem, ludzką moralnością i traumą, która odciska piętno na pokoleniach. W powieści przeplatają się motywy winy, zemsty i próby zrozumienia, jak przeszłość wpływa na teraźniejszość. Autor stawia ważne pytania o to, czy historia rzeczywiście może zostać zamknięta, czy też jej echa zawsze będą odbijać się w naszych życiach.

Fabuła powieści jest wielowątkowa, co pozwala na przedstawienie różnorodnych perspektyw i wielu spraw. Głównym spoiwem historii jest wprawdzie postać Jaromina, na kartach powieści pojawiają się jednak także liczne, równie dobrze skrojone, postacie drugoplanowe, które dodają realizmu przedstawionemu światu. Autor posługuje się bogatym, plastycznym słownictwem, które buduje sugestywne obrazy i oddaje atmosferę miejsca. Opisy miasta i jego mieszkańców są realistyczne, jednocześnie nie nużą nadmiarem detali. Akcja toczy się płynnie i nie traci na intensywności. Powieść wciąga od pierwszych stron i nie pozwala się odłożyć. Mimo blisko siedmiuset stron, przeczytałam tę książkę błyskawicznie. Aż sama jestem zaskoczona. Ale to dlatego, że od razu zaciekawia i chce się wiedzieć, co będzie dalej. Jej bogactwo tematyczne i emocjonalne sprawia, że każdy znajdzie w niej coś dla siebie. Z jednej strony to trzymająca w napięciu opowieść z elementami nadprzyrodzonymi, z drugiej refleksja nad historią, ludzką naturą i konsekwencjami zapomnienia.

Dzięki połączeniu dynamicznej fabuły, bogatego języka i umiejętności budowania napięcia, powieść dostarcza intensywnych wrażeń, jednocześnie skłaniając do głębszych przemyśleń. Mnie się podobała bardziej, niż zakładałam i serdecznie polecam 💙

Informacje dodatkowe o Oszpicyn:

Wydawnictwo: PulpBooks
Data wydania: 2024-12-12
Kategoria: Horror
ISBN: 9788397352117
Liczba stron: 692
Dodał/a opinię: maitiri_books

Tagi: horror