Pod lipowym wzgórzem (#1). Powrót do siebie

Jak długo można żyć dla innych, zanim człowiek zupełnie zgubi samego siebie?

To pytanie od pierwszych stron mocno wybrzmiewa w książce „Powrót do siebie” Agnieszki Matuszewskiej i przyznam, że trafiło we mnie wyjątkowo mocno. Bo przecież wiele kobiet każdego dnia zakłada maski- żony, matki, tej dzielnej i odpowiedzialnej... aż w końcu gdzieś po drodze zapominają, kim naprawdę są. Właśnie z taką bohaterką spotykamy się w tej historii.

Karolina postanawia zostawić za sobą miejski chaos i razem z mężem zaczyna nowe życie na odludziu, w ponad stuletnim domu na Lubelszczyźnie. Miało być spokojnie, blisko natury i wytchnienia. Tylko czy nowe miejsce naprawdę potrafi uleczyć to, co od dawna pęka w człowieku?
Już sam tytuł ogromnie mnie przyciągnął, bo „Powrót do siebie” brzmi jak obietnica czegoś bardzo ważnego i osobistego. Do tego klimatyczna okładka, która od razu zapowiada historię pełną ciszy, natury i emocji. Sama często marzę o tym, by wyrwać się z miasta gdzieś daleko, do miejsca, gdzie można usłyszeć własne myśli i zwyczajnie odpocząć od ludzi oraz codziennego pędu. Dlatego od początku czułam z Karoliną pewną więź. Bardzo lubię też odkrywać udane debiuty i później obserwować rozwój autora, a Agnieszka Matuszewska naprawdę pięknie weszła w świat literatury obyczajowej.

To jednak nie jest cukierkowa opowieść o sielskim życiu na wsi. Autorka pokazuje brutalne zderzenie marzeń z rzeczywistością. Remont domu ciągnie się bez końca, pieniędzy zaczyna brakować, mieszkańcy nie witają nowych sąsiadów z otwartymi ramionami, a małżeństwo Karoliny przechodzi coraz większy kryzys. Prawdziwość tej historii, ujeła mnie najmocniej. Tutaj nic nie jest idealne. Emocje są surowe, momentami bolesne, ale przez to tak autentyczne.

Ogromnie zaciekawił mnie motyw wilków pojawiających się w pobliżu domu. Dodawał historii niepokoju i symbolicznego znaczenia, jakby bohaterka nie walczyła wyłącznie z problemami wokół siebie, ale również z własnymi lękami. Bardzo intrygująca okazała się też postać tajemniczej staruszki mieszkającej w lesie. Kim naprawdę była? Dlaczego jej obecność wywoływała tyle emocji i niepokoju? Właśnie takie momenty sprawiały, że trudno było odłożyć książkę choćby na chwilę.

Karolina to bohaterka, którą łatwo zrozumieć. Pogubiona, zmęczona, próbująca ratować rodzinę, a jednocześnie desperacko szukająca samej siebie. Jej emocje są wręcz namacalne. Czytając, czułam frustrację, bezsilność, ale też nadzieję, która mimo wszystko gdzieś tam się tliła. Autorka bardzo dobrze pokazała psychikę kobiety stojącej na życiowym zakręcie.

Największe wrażenie zrobiło na mnie to, że ta książka daje coś więcej niż zwykłą historię obyczajową. Ona zmusza do refleksji nad własnym życiem, nad tym, ile razy sami rezygnujemy z siebie dla innych. To opowieść pełna emocji, trudnych decyzji, ale też nadziei, że nigdy nie jest za późno, by odnaleźć własną drogę.

Jeśli lubicie realistyczne historie z pięknym klimatem, głębokim tłem psychologicznym i bohaterami, którzy wydają się prawdziwi, to koniecznie sięgnijcie po tę książkę. Ja już nie mogę doczekać się kolejnego tomu serii „Pod lipowym wzgórzem”.