PRL Artyści niesforni

Władze komunistyczne pragnęły podporządkować sobie wszystkie dziedziny życia także szeroko pojętą kulturę. Jednak nie wszyscy artyści i celebryci podporządkowali się nowym komunistycznym porządkom. Tym razem autor przybliżył czytelnikom sylwetkę Mirona Białoszewskiego, Andrzeja Partuma, Małgorzaty Spychalskiej a także porusza temat istnienia Pomarańczowej Alternatywy oraz Klubu Utopia. 
Tak naprawdę nie cenię sobie zdania celebrytów i artystów.  Zawsze miałam wrażenie, że żyją w bańce i tak naprawdę niewiele wiedzą o życiu zwykłych ludzi. Zawsze irytowały mnie ich porady, które często były jakby z kosmosu... I jak się okazuje nie tylko obecnie ,,gwiazdy'', ,,gwiazdeczki'' i różnej maści artyści żyli jakby w swoim odrealnionym świecie. Podobnie było w przeszłości. Im więcej czytam książek na ten temat tym bardziej utwierdzam się w tym przeświadczeniu. Dobrym przykładem jest tutaj np. PRL. Artyści niesforni. Otóż ona odkryła pewne białe karty, które dość często były przemilczane w trakcie szkolnej edukacji. Przez to mogliśmy wyrobić sobie bardziej obiektywne zdanie niż to, które pokutowało po zakończeniu szkoły. Sama książka jest dość ciekawa. Pokazała nie tylko zalety artystów i celebrytów, którym przyszło żyć w czasach PRL-u, ale także ciemną stronę ich życia. Pokazała ich grzeszki. Ponadto dzięki książce można było dostrzec absurdy PRL-u. Pozwoliła sobie porównać dwa światy- artystów i celebrytów z życiem zwykłego człowieka, który zmagał się z wieloma problemami. Smutne to było porównanie, bowiem dość często zwykli ludzie musieli walczyć z wieloma niedogodnościami, a w tym czasie ,,znani'' najczęściej używali życia i nie martwili się sprawami przyziemnymi.
PRL. Artyści niesforni to książka ciekawa. Odsłaniająca wiele faktów na temat życia w czasach peerelowskich ludzi żyjących na świeczniku. Znajdziemy w niej wiele smaczków z życia znanych i w większości lubianych. Pokazała ich zupełnie z innej, bardziej prywatnej strony.