Prymulka

Piękna proza dziecięca. Napisana z wielką czułością, oddająca baśniowy klimat, pełna emocji. Aleksandra Dobies w powieści Prymulka czaruje słowem. I opowiada o rzeczach trudnych, ale też pełnych nadziei. Dusia to dziewczynka, która trafia w obce miejsce, wśród ludzi, którzy niekoniecznie chcą ją przyjąć. Niesie ze sobą doświadczenie wojny i nie tylko - strach, niepewność, potrzebę bycia gdzieś na stałe. Szuka swojego miejsca w rzeczywistości, która nie daje jej poczucia bezpieczeństwa, a jednocześnie zmusza do szybkiego dorastania. Zderza się z uprzedzeniami i chłodem, który nie ma nic wspólnego z pogodą, tylko z ludźmi. Jej los się jednak odmienia, gdy przygarnia ją Jaśmina. Te dwie istoty zaczynają tworzyć rodzinę. Mawiają, że dzieci rodzą się z miłości. Czasami przynosi je los niespodziewanie, innym razem są długo wyczekiwane. Dusia dla Jaśminy była chyba wszystkim po trochu. Zjawiła się niezapowiedziana, zajmując miejsce ziejące pustką tęsknoty. A gdy już to zrobiła, pozwoliła zakwitnąć największej czułości, jaką Jaśmina nosiła w sobie od dawna. We wstępie zwracałam uwagę na język tej powieści i myślę, że on mocno dopełnia emocjonalną warstwę. Jest piękny, poetycki, ale też bardzo obrazowy. Tworzy atmosferę, która ma w sobie coś magicznego. Wiatr tego dnia wiał tak, jakby chciał zerwać z drzew wszystkie liście. Gałęzie kołysały się z chrzęstem nad głową Jaśminy, a jej stopy szurały w kolorowym dywanie. Pierzaste chmury

...
(czytaj dalej)