Q. Cząstka czasu

Lubicie bondowskie klimaty?

Q, a tak naprawdę major Boothroyd, szef działu rozwoju technologii brytyjskiego wywiadu zostaje zwolniony z pracy. Z marazmu zwykłej codzienności wyrywa go tajemniczy list od jego zmarłego przyjaciela, szefa laboratorium pracującego nad technologią kwantową w informatyce. Czy Peter Napier popełnił samobójstwo czy był ofiarą spisku na miarę światową? Śledztwo zaprowadzi Q w rejony gdzie dotąd bywali jedynie agenci MI6.

Czytanie tej książki przypomina chodzenie po polu minowym. Na początku jest spokojnie, ale to tylko pozory. Z czasem akcja wkracza na niebezpieczne tory i robi się gorącą. Nienawykły do działania w terenie Q nawet nie zdaje sobie sprawy w jak niebezpieczną historię się wplątał. Prawda jest głęboko ukryta i a jej odkrycie nie takie łatwe. Wielu osobom zależy na zachowaniu tajemnicy. Życie naszego bohatera jest zagrożone. Czy obecny gdzieś w kulisach sam 007 wkroczy do akcji?

Q to niezwykle interesująca postać. Jest inteligentny, zdystansowany, wydawałoby się chłodny. Podejmując się śledztwa musi powrócić do swojej przeszłości, poruszyć sprawy, od których uciekł. Z człowieka, który nie opuszczał biura zmienia się w prawdziwego agenta, węszy, tropi, analizuje, wystawia się na ryzyko. Pytanie tylko czy jego umiejętności okażą się wystarczające.

„Q. Cząstka strachu” idealnie wpisuje się w uniwersum bondowskie. Czuć tutaj brytyjski sznyt oraz napięcie rodem z akcji 007. Wielkim atutem tej powieści jest genialny, wysmakowany humor. Mam nadzieję, że autor pokusi się o kontynuację losów majora Boothroyd.

,,Q. Cząstka strachu" jest zmyślnym połączeniem thrillera szpiegowskiego, gdzie Khan łączy świat Bonda z intrygą skupiona na technologii.

Pomysł zbudowania historii wokół legendarnej postaci ,,Q" z MI6 mnie kupił od samego początku, bo Boothroyd zawsze miał dla mnie w sobie lekko niewykorzystany potencjał. Postać dostaje trochę nowe życie, wysuwając się na pierwszy plan, a nie jak było to dotychczas działający w cieniu 007. Q po powrocie w rodzinne strony oczekuje chwili wytchnienia, jednak śmierć przyjaciela zmienia wszystko i rozpoczyna się gra, której stawka jest znacznie większa niż życie jednostki.

Historia jak to w tym uniwersum bywa utrzymana jest w konwencji thrillera szpiegowskiego, połączonego z kryminałem. Fabuła rozwija się dynamicznie, ale bardzo spójnie. Skupienie się fabularnie wokół technologi i rewolucyjnych odkryć nadaje tej historii dużo współczesności i autentyczności. Doceniam, że autor nie bał się wprowadzać wątków humorystycznych, które były odświeżające i nadały historii jeszcze więcej Bondowskich nut, ponieważ gdy napięcie zaczyna szczytować, Khan za sprawą dialogu, czy sceny był w stanie rozładować napięcie, by ponownie je odbudowywać.

Książka nie jest pozbawiona refleksji na temat lojalności i kosztów, jakie często musi ponosić geniusz i samotności ludzi będących niemal zakładnikiem pracy. Mnie rozbudowanie postaci Q zdecydowanie zadowoliło, ponieważ pokazanie złożoności tego bohatera, jego wewnętrznego rozdarcia dodała historii jeszcze więcej emocji.

Khan stworzył świeżą, inteligentną powieść szpiegowską z współczesnym zacięciem. Bardzo dobry łącznik między klasyką szpiegowską a uwspółcześnioną wersje thrillera, gdzie technologia może stanowić prawdziwe zagrożenie.

Jak ja potrzebowałam takiej czystej rozrywki w najlepszym wydaniu, to tylko ja sama wiem. Świetne to, po prostu świetne! I może się komuś narażę, ale... naprawdę zgrabniej napisane niż historie Iana Fleminga. Vaseem Khan podjął ryzyko wejścia w świat, który wydawał się już dawno dopisany do ostatniej kropki - a jednak zrobił to z klasą, świeżością i niebywałym wyczuciem.

To powieść, która balansuje między hołdem a przewrotną grą z konwencją. Prześmiewcza, a jednocześnie trzymająca w napięciu. Akcja pędzi jak Aston Martin po londyńskim asfalcie, ale w tej prędkości nie gubi się dbałość o detal.

I co najważniejsze - ,,Q. Cząstka strachu" działa nie tylko jako powieść osadzona w bondowskim uniwersum. To pełnoprawny, znakomicie skonstruowany thriller szpiegowski. Bond pojawia się tu w tle, jak cień legendy, a Khan z wprawą kieruje reflektor na postać, która dotąd kryła się w półmroku laboratorium.

Q - wysoki, sporo po czterdziestce, włosy w kolorze piasku z lekką siwizną przy skroniach. Przystojny, choć niepozbawiony tego cierpiętniczego rysu, który dodaje mu ludzkiej głębi. Zawsze w garniturze szytym na miarę, zawsze o sekundę za poważny. Ale Khan daje mu coś, czego nigdy nie miał - emocje. Pozwala mu być samotnym, nieco zagubionym człowiekiem, który próbuje zrozumieć siebie, a nie tylko świat gadżetów i agentów.

W jego codzienności pojawia się Drań - pies o równie nieszczęśliwym imieniu co nastroju. Ich relacja to mały, ciepły kontrapunkt wobec zimnej precyzji świata wywiadu. Bo Q w wydaniu Khana to nie tylko inżynier cudów, ale też człowiek, który szuka sensu, lojalności, może nawet miłości - choć pewnie nigdy by się do tego nie przyznał.

Dialogi iskrzą jak ostrze brzytwy, scenerie pachną realizmem, a każdy szczegół ma swoje miejsce. To wciąż Bondowski świat, ale podany z ironicznym mrugnięciem, lekkim dystansem i ogromną dawką empatii. Khan zrobił dla Q to, co Craig zrobił dla Bonda - dał mu serce.

I przyznam szczerze - w tej wersji Q kradnie całe show.