Rapsodia: Dziecko Krwi

Zostało mi to sprzedane jako mega nostalgiczna i uwielbiana przez mojego chłopaka książka, więc wystartowałam z dużymi oczekiwaniami... No i nie do końca "Rapsodia" tym oczekiwaniom  sprostała. Ogółem świat przedstawiony i kreacja bohaterów jest ciekawa, ale też nie na tyle zajmująca, żebym jakoś wybitnie się przejmowała, co się z nimi dalej stanie. Dodatkowo było parę scen o kontekście erotycznym, które w takiej niedookreślonej fantastyce, balansującej gdzieś między high i low fantasy (świat wydaje się mocno high, bohaterowie trochę bliżej low) były mocno rażące (szczególnie pierwsza, ale tam też zmroził mnie wiek bohaterów i okoliczności). Na pewno nie były to rzeczy, które bym w jakikolwiek sposób wspierała albo romantyzowała, a raczej próbują być przepchnięte jako normalność... Nie wiem. Może też jestem przewrażliwiona po dużej ilości erotyki ocierającej się o pornografię we współczesnej fantastyce. W pewnym momencie książka też zaczyna mocno nużyć, czułam się trochę jakbym dostała do ręki grę przygodową, a potem nagle by się okazało, że zamiast tego mam budować domki i zbierać podatki - takie gry też są fajne, ale jednak nie na to się pisałam. "Rapsodia" jest mocno nierówna, z ciekawym pomysłem, który jest na razie dość mało eksplorowany, zobaczymy pewnie w kolejnych tomach, jak to się potoczy. Nie jest to arcydzieło. Ale ciekawy przypadek starszej fantastyki kobiecego autorstwa.