Rozczarowane

pękało w nas życie 

a my 

uczyłyśmy się je chwytać 

z inną raną 

z innym strachem

nie licząc straceń 

niespełnione marzenia trzymać 

a w środku nasze łzy 

siłą i nadzieją 

a w myślach nasze sny 

one nie marnieją 

z rozczarowań 

skrzydła nasze powstały 

by przetrwać 

przez słowa i gesty 

przez ciszę 

nikt łez nie widział

a tak rzewnie płynęły 

nikt słów nie słyszał 

a w nas cierpienie 

ból i zwątpienie 

tylko nasza przyjaźń 

jak ocalenie

nieskruszona

za krzykiem cisza 

za bólem muzyka 

to nasze ukojenie 

była tam samotność

i dotyk, co przeraża 

była tam bezradność 

i los, co się przydarza

wczoraj 

to już tylko pamięć 

i dusze zagubione

wczoraj 

to życia pamiętanie 

i słowa bezpowrotne 

Pierwsza przyjaźń jak kwiat. Rozkwita wschodami ciepłego słońca. Więdnie niepodlewana ufnością. Jest ostoją, słowem ukojenia. Zakrada się do młodzieńczego serca. Kruszy samotność. Łzy dzieli na pół. Radości. I cierpienie. Ramiona podaje, by się w nich skryć. Lecz czasem pęka. Czasem nie może więcej unieść. Ale trwa. Tak jak trwa życie. Jak Anguéliqe i Sarah. Choć jednej z nich zabrakło. 

Nie można być i żyć. Gdy boli. Gdy ktoś dotyka wbrew. Gdy nie słucha nikt. Oczy zamyka na krzywdę. Gdy mamy już nie ma, a tata nie dostrzega. Gdy miłość obok idzie i dotknąć jej nie można. Nie można być. Ale można się skryć. Pośród łez siły szukać. Tej, która rośnie, gdy ludzie topnieją w bezdrożach niezrozumienia. Która niezłomnie przyciska się do serca. Bo to przyjaźń. „Bo to była ona. Bo to byłam ja”.

Dużo tutaj o młodości. O młodzieńczych marzeniach, nieukojeniach. Miłość pierwsza i przyjaźń. Krzywda i samotność. Cisza dorosłych na dziecięce cierpienie. Bezsilność. Uśmiechy rozdawane bezradnie. I dojrzewanie bez poczucia bezpieczeństwa. Poupychane gdzieś w duszy marzenia. I czułe spojrzenia. Ciemne dni. Nieczułe sny. I ta siła. Rozczarowane. 

Pióro autorki znów mnie zachwyciło. Choć tym razem bardziej tutaj obyczajowo. Za to pojawia się kryminalny wątek, który tę historię pięknie otula tajemnicą. Serce zabolało, dusza wzięła stąd ból i bezradność. To moje emocje. Jest cudnie. Czytajcie. 

„Nigdy nie wiesz, jak silny jesteś,

dopóki siła nie stanie się jedynym wyjściem,

jakie ci pozostało.”

-Bob Marley

Przyjaźnie zawierane w młodości mają w sobie coś wyjątkowego – intensywność emocji, obietnicę wieczności i przekonanie, że nic nie jest w stanie ich zniszczyć. Czas jednak bywa bezlitosny, a los potrafi brutalnie wystawić takie więzi na próbę. Historia zawarta w powieści „Rozczarowane” to opowieść właśnie o przyjaźni: tej naznaczonej tajemnicą, stratą i niedopowiedzeniami, która mimo upływu lat wciąż potrafi powrócić i domagać się prawdy.

Normandia lat 90. XX wieku. W niewielkim nadmorskim miasteczku Bouville-sur-Mer splatają się losy czterech nastolatek. porywczą i buntowniczą Angélique, błyskotliwą Morgane, niedocenianą Jasmine oraz Sarę Leroy – dziewczynę, której zaginięcie w wieku piętnastu lat wstrząsnęło całym miasteczkiem. Dwadzieścia lat później sprawa jej zniknięcia powraca, a jej rozwikłaniem ma zająć się Fanny – starsza siostra Angélique, mieszkająca w Paryżu, zastępczyni redaktora naczelnego prestiżowego magazynu i samotnie wychowująca córkę Lilou. Wspólne zgłębianie tajemnicy Sarah zbliża matkę i córkę, a jednocześnie konfrontuje Fanny z przeszłością, od której przez lata starała się uciec.

W fabule powieści „Rozczarowane” splatają się elementy obyczajowe, psychologiczne i detektywistyczne przenikając się ze sobą w sposób naturalny i przemyślany. Przede wszystkim autorka z wyczuciem, ale wyraziście kreśli portrety kobiet, pokazując ich słabości, rozczarowania i siłę, z jaką próbują zmierzyć się z przeszłością. Narracja prowadzona jest w sposób absorbujący uwagę i wzmagającym ciekawość. Ma swój zgrabny, rytm przedstawiania wydarzeń wywołując napięcie, zaskoczenie i niespodziewane zwroty akcji. Dzięki temu skutecznie podtrzymuje napięcie, a jednocześnie dba o płynność i precyzję stylu. Jej sposób pisania pozwala budować sugestywną atmosferę i kreślić realistyczne, złożone portrety postaci.

Początkowo styl autorki może wydawać się powściągliwy i oszczędny w emocjach, jednak z każdym kolejnym rozdziałem napięcie narasta, a ciekawość rośnie wraz z odkrywaniem kolejnych fragmentów układanki. To, co mnie zafascynowało, to pokazanie młodzieńczej przyjaźni osadzonej w latach 90. XX wieku. Najbardziej intrygujący był dla mnie wątek tajemnicy sprzed lat, w którym nie brakuje niedopowiedzeń, fałszywych tropów i zaskakujących wydarzeń, prowadzących do nieoczywistego finału.

„Rozczarowane” to powieść, która wciąga powoli, ale skutecznie. Opowiada o przyjaźni wystawionej na próbę, o siostrzanej więzi, które pomimo różnych trudnych spraw, wciąż istnieją i nawet czas nie jest w stanie ich rozerwać, ale też o stracie, poczuciu winy i potrzebie poznania prawdy. Przedstawione losy bohaterek zwracają uwagę, że przeszłość, prędzej czy później, zawsze domaga się rozliczenia, a największe tajemnice kryją się nie tylko w niewyjaśnionych wydarzeniach, lecz przede wszystkim w ludziach i emocjach, które łączą ich na całe życie.