Rycerz sowy

Strasznie długo to męczyłam, ale chyba głównie dlatego, że mimo jakichś tam wydarzeń i opowiadanej historii była to książka niemal o niczym. Ponad połowę książki zajęło autorom tylko opisanie ceremonii i świąt, w których uczestniczyli bohaterowie, potem kolejne dłużące się strony zajęła podróż... I nie było to na tyle dobrze opisane, by mogło być uznane za dobrą powieść drogi. Nawet za bardzo nie jest tu nic nabudowywane, dlatego maks pięćdziesiąt stron rozwiązania akcji kompletnie nie satysfakcjonuje. Jedyne, co ta książka robi dobrze, to opisywanie emocji i to, w jaki sposób bohaterowie sobie z nią radzą - ale znowu, większość bohaterów jest na dokładnie takim samym poziomie inteligencji emocjonalnej, przez co ciężko uwierzyć w ich prawdziwość. Zawieszenie niewiary w "Rycerzu sowy" jest niemożliwe, postaci pozostają płaskie i "papierowe". Mamy tutaj też problem troszeczkę zbyt łatwych wyzwań, ewidentnie autorzy mieli problem, jak pokazać, że ich główny bohater już jest mistrzem w swoim fachu. Jeszcze w miarę się broni walka ze smokiem, ale to wszystko bardzo przypomina kiepskiej jakości grę przygodową/fantasy. Historia bohaterów to tylko questy poboczne wypełniane przez gracza, równie dobrze można by je sobie odpuścić, główna historia poradziłaby sobie bez nich. Tylko że tutaj nie ma tej głównej historii, czegoś, na czym czytelnikowi by zależało. Ech, męczące toto, dobrze, że to już koniec.