Sen śmiertelników

Nie, nie i jeszcze raz nie. Ta książka w ogóle do mnie nie przemawia. Głównego bohatera wręcz nienawidziłam za jego postawę wobec innych. Tak antypatycznego typa dawno nie widziałam. Jeśli mogę tak to powiedzieć. Czy można to nazwać kryminałem? W sumie tak, bo trup jest. A nawet kilka. Ale ten psychologiczny bełkot... Bardzo ciężka lektura.

Pierre to człowiek tak znużony własnym życiem, że postanawia je wykasować. Wymazać rodzinę, znajomych, pracę, zniknąć wszystko i wszystkich. A kiedy zaczyna od nowa, poznaje Ophelie, dziewczynę inną niż wszystkie. I wtedy zaczynają się dziać rzeczy co najmniej dziwne…

Maxime Chattam to autor, który z reguły nie zawodzi. Z reguły, bo z tą książką miałam problem. Ni to kryminał, ni moralitet, ni filozoficzna rozprawka. A może raczej to wszystko na raz, wymieszane ze sobą w dziwny koktajl. Czy to wszystko zdarzyło się naprawdę, czy jest projekcją umysłu pogrążonego w chaosie i samodestrukcji? To Chattam inny niż do tej pory. Mniej tu kryminalnej zagadki, więcej rozmyślań nad kondycją człowieczeństwa i tym, co czyni z nas ludzi. I całkiem sporo rozważań o istocie samobójstwa. Książka bardziej refleksji niż akcji.  Książka dziwna. I o ile lubię książki dziwne, z tą nie do końca się polubiłam. Bywa.