Smoczpospolita

Witajcie moi kochani

Jakie macie plany na weekend?

Dziś chciałabym zaprezentować Wam bardzo krótką choć treściwą historię.

Tytuł: Smoczpospolita

Autor: Łukasz Pacia

Wydawnictwo: AlterNatywne

Za egzemplarz książki bardzo dziękuję Autorowi - współpraca reklamowa

#współpracareklamowa #współpracabarterowa #współpracarecenzencka

Historia opowiada o dziejach Gottlieba von Donitza, który sprawował stanowisko smokobójcy. Więc jego głównym zadaniem było, w imieniu Prus, zlikwidowanie każdego smoka zamieszkującego dawne ziemie Rzeczypospolitej. I tym razem musiał zmierzyć się z wiekowym już smokiem zamieszkującym małą wieś na okupowanych ziemiach. Nie przypuszczał on jednak, że tym razem spotkanie to tak odmieni jego życie.

To była bardzo dobra lektura.

Tak niepozorna oraz niewielka objętościowo powieść bardzo mnie zaciekawiła. Akcja powieści działa się w czasach rozbiorów Rzeczypospolitej, czyli w okresie bardzo trudnym dla Polaków. Jednakże w tej historii istniały również smoki, które nie ukrywam najbardziej mnie zaciekawiły. Zostały one przedstawione w oryginalny sposób. I były pozytywnym aspektem historii.

Sam Gottlieb von Donitz również był interesującą postacią, z niesamowitym poczuciem humoru. Z jednej strony został przedstawiony jako bezuczuciowy smokobójca, zaś z drugiej jako człek prawy i sumienny. Z przyjemnością śledziłam jego losy i z chęcią potowarzyszę mu w przyszłych przygodach.

Co również urozmaiciło mi lekturę to ilustracje. Były bardzo klimatyczne. Doceniam, gdy powieści zawierają wszelkiego rodzaju grafiki, dzięki którym mogę wyobrazić sobie dane sytuacje.

Więc ogólnie  książka bardzo przypadła mi do gustu i jestem zadowolona z lektury. Mam jednak pewne osobiste  zastrzeżenie od strony czysto technicznej. Mianowicie zastosowanie zbyt małych odległości między wersami. Ze względu na wadę wzroku wolę, gdy są one większe.

Reasumując ,,Smoczpospolita" to bardzo dobra lektura, która umiliła mi czas. Z przyjemnością poznam dalsze losy Gottlieba i dowiem się więcej o smokach.

Serdecznie polecam, strona.394

Kiedy tylko ta książka do mnie dotarła, to wpatrywałam się w nią jak w obrazek. Była taka malutka i chudziutka, aż zrobiło mi się miło. Dodatkowo sama okładka była bardzo intrygująca, bo zaciekawiło mnie, czy jednym z bohaterów będzie smok i czy będzie mówił. Wewnątrz znajdziecie mały druczek ciasno osadzony, jakby to autor starał się, by jego opowieść w tym maleństwie się zmieściła. Po prostu idealna nie tylko do torebki, ale nawet w kopertówce powinna się zmieścić:-)
Oprócz drobnego druczku zauważycie, że historia pisana jest z dużą wyniosłością. Ubarwiona staromodnym językiem, który budzi nasz szacunek. Zaskoczył mnie tu fakt, kiedy czasem znajdowałam treść, która zadziwiająco dobrze się rymowała. Jakby nagle zjawiała się postać, która sypała zdaniami nie tylko mądrymi, ale i dobrze się rymującymi. Choć ich przekaz nie zawsze był dla nas łaskawy, ja gdy tylko się pojawiał od razu się uśmiechałam:-)
Autor zabrał nas na koniec osiemnastego wieku, kiedy żyły jeszcze smoki. Jeden z naszych bohaterów otrzymując zlecenie, którego priorytetem było zgładzenie tych bestii. Czy mu się to udało?
Nie jestem pewna, ale dla mnie cała treść ma mały przejaw nietolerancji rasowej. Bywają ludzie lepsi i gorsi, a ci, którzy nie wlepiają się w naszą narodowość, najlepiej było tutaj pozbawić powietrza. Historia nieco zawiła, ale z drugim dnem. Mamy pociągnięty wątek wojny pruskiej i podstępów, jakie wtedy stosowano. Oczywiście wszystko w tonacji komediowej, gdzie co rusz zagości na naszych ustach uśmiech. Autor zdecydowanie chciał nam przekazać swoje spostrzeżenia i myśli, o których nie wypada otwarcie rozmawiać. Dzięki zabawnym wstawnikom, nie odbieramy tego dosłownie, aczkolwiek wyczuwamy ukryty sens. Z tego co wyczytałam, autor zaplanował dla nas cały cykl takich powieści, które bardzo chętnie poznam.
Dotychczas nie lubiłam się z historią jako przedmiotem, gdyż był bardzo surowy i kompletnie nie do zrozumienia. Gdyby opisać ją właśnie stylem tego autora, młodzież chętniej by się do niej przykładała.