Superman. Tom 3. Ród Brainiaca

Zwieńczenie pewnej serii zawsze zapowiada pewną dozę emocji i tym razem tez tak jest, bo finał pokazuje, dlaczego Superman ma tak wielu fanów i nie za sprawą wielkich mocy, a za posiadanie niezłomnej moralności, która tak naprawdę daje mu potęgę.

Jak to na koniec przystało, historia rusza i impetem, bo wiadomo jest sporo rzeczy do zrobienia i wyjaśnienia, tylko że tu jakby wszystko zmierza ku katastrofie. Brainiac już trochę funkcjonuje jak szef wszystkich szefów, Armia Czarnian sieje zniszczenie niczym Lobo, a konflikt urasta do krwawej inwazji. W tle jest jeszcze Lex Author, łysy zwyrol, który zawsze działa tak, żeby mu było dobrze i miło. Tutaj na scenę wchodzi Superman, który ma nie lada zadanie, ponieważ do uratowania jest jego rodzina, dziedzictwo i generalnie cały świat.

Ciężar emocjonalny tego albumu jest niezaprzeczalny, a metafory biją z każdej strony, co sprawia, że komiks ten nie jest zwykłą sieką i naparzanką, a dotyka także bardzo ludzkich tematów.

Wizualnie są fajerwerki, nie ma co ukrywać, dynamika, akcja, niepohamowane pokłady energii robią spore wrażenie. Bitwy są spektakularne, mają w sobie jakąś dzikość i dają odczuć, że każdy pojedynek nie jest dla Supermana spacerkiem. Jednak jest gruba kreska między banałami, a momentami dla rodziny, wątpliwościami Kenta i tym momentach bardziej ludzkich niż super bohaterskich.

Finał jest godny, jest emocjonalnie głęboki. Całkiem nieźle zamyka otwarte wątki i widać, że wszystko zostało tu przemyślane i dobrze się komponuje z sagą i nie jest sztuczną przystawką.