Szajka bez końca

Ileż było tych spotkań Joanną Chmielewską w 2025 roku! Bardzo dużo i z pewnością to ona była najczęściej czytaną autorką przeze mnie. Cieszę się, że dzięki wyzwaniu na Insta mogłam zmotywować się do zmniejszania stosu hańby i tej kolekcji. Wstyd się przyznać kolejny raz, ile lat czekają na przeczytanie... W przypadku dzisiaj recenzowanej książki przyznaję, że było zaskakująco dobrze. Czytało się szybko i przyjemnie, a całokształt naprawdę przypadł mi do gustu. Niestety z piórem Chmielewskiej mam różne odczucia - raz powieści są świetne, a raz kiepskie. 

Wiele się dzieje, co jest niewątpliwym plusem dla całości. Nie irytowało mnie tutaj nic, a sam pomysł na fabułę wydaje mi się niezwykle trafny. Może chwilami akcja była rozwleczona, ale nie przeszkadzało to aż tak bardzo. Kolejny raz przechodzimy przez meandry życia z Joanną, która zawsze wpada w środek akcji, zagadki, zabójstw*. 

Bohaterka główna jest nam dobrze znana, jeśli tylko sięgnęliście po jakąś książkę pisarki. Nadal nie mam ulubionego bohatera, ale te książki czytam nie dla nich, a dla samej fabuły. Jestem ciekawa, co autorka jeszcze wymyśliła. Ma tyle pozycji wydanych, że te kryminały aż momentami zdają się nierealne, a jednak całkiem możliwe do realizacji.

Bardziej określiłabym te książki jako łagodne kryminały, lekkie, bez mocnych opisów, które miałyby odrzucić czytelnika. I śmiało można je czytać będąc młodym dorosłym. Ja zaczęłam poznawać książki autorki, kiedy byłam w czwartej klasie podstawówki. Był to dla mnie dobry czas na tego typu historie, bardzo mnie wciągały i interesowały. 

Reasumując uważam, że Szajka bez końca jest jedną z lepszych książek autorki i zasługuje na uwagę. Dzieje się wiele, a sama fabuła jest dobrze przemyślana, nie łatwo jest się domyślić, kto zawinił i co, bo wątków rozpoczętych jest na prawdę dużo. Ja polecam, bawiłam się dobrze.