Brytyjskie prywatne szkoły z internatem kojarzą się z elitarnością i wysokim poziomem nauczania. Kończyły je najwybitniejsze postaci w historii Wielkiej Brytanii, jak choćby Winston Churchill. Niegdyś uczęszczających do nich chłopców wychowywano z myślą o służbie imperium - musieli jak najszybciej zdusić w sobie tęsknotę za domem, aby w dorosłym życiu bez obaw wyruszyć na drugi koniec świata: do Kalkuty, Kapsztadu czy Calgary.
Dla rodziców wywodzących się z kręgów brytyjskiej arystokracji pozostawienie potomka w takiej szkole stanowiło element tradycji. Rzadko przyjmowali do wiadomości, jak wygląda drugie oblicze tej edukacji. A jej nieodłącznym elementem było przeświadczenie, że dobre wychowanie polega na złamaniu dziecka.
W latach siedemdziesiątych ośmioletni Charles Spencer, brat księżnej Diany, rozpoczął naukę w elitarnej Maidwell Hall. Szybko się okazało, że w tej powszechnie szanowanej instytucji panuje przyzwolenie na przemoc ze strony nauczycieli, a także silniejszych uczniów. Podczas pięciu lat spędzonych w Maidwell Spencer był ofiarą psychicznego znęcania się, kar cielesnych i molestowania seksualnego. W Szkole bardzo prywatnej przejmująco opisał własne doświadczenia. Opowiedział także o losach swoich rówieśników - dziś dojrzałych ludzi, dla których edukacja w szkole z internatem stała się źródłem wieloletniej traumy.
,,,,Szkoła bardzo prywatna" dokumentuje krzywdy, jakie spotkały autora oraz wielu jego rówieśników w systemie prywatnych szkół z internatem, który John le Carré nazwał ,,haniebnym". To wyrazista i budząca wściekłość opowieść o tolerowanej w milczeniu systemowej przemocy, za którą nikt nie poniósł kary i której konsekwencje oddziałują na życie nas wszystkich." James Fox
,,To, o czym pisze Spencer w swojej odważnej książce, obudzi dramatyczne wspomnienia u tysięcy z nas, którzy doświadczyliśmy tych samych form przemocy w dziesiątkach identycznych szkół. Większość z nas zabierze te niezabliźnione rany do grobu." Louis de Bernieres
,,,,Szkoła bardzo prywatna" to nie tyle litania rozmaitych okrucieństw, ile kompletny i dojmująco ponury obraz zinstytucjonalizowanego horroru." ,,The New Statesman"
,,Przejmująca, zapadająca w pamięć opowieść o dziecięcej traumie, mrocznych sekretach i barbarzyństwach przeszłości, przedstawiona z uderzającą, bezkompromisową szczerością, która w ostatecznym rozrachunku może przynieść ukojenie." Justine Picardie
,,Spencer w sposób boleśnie wręcz przenikliwy opisuje niezliczone przejawy niezdrowych relacji panujących w tym relikcie czasów imperialnych. [...] Sam z racji urodzenia jest przedstawicielem establishmentu, a mimo to nie boi się konfrontacji z tradycjami wyznawanymi przez klasę, z której pochodzi. Do tego odznacza się zachwycająco lekkim piórem. Podjęcie tego tematu to z pewnością żmudny i traumatyczny proces, zasługujący na najwyższą pochwałę." ,,Daily Telegraph"
,,To opowieść z jasno określonym celem - jest nim konfrontacja z brytyjskim systemem szkolnictwa i wszelkimi formami przemocy, które legitymizuje on od lat. W książce znajdziemy wiele drastycznych szczegółów, ale stawiane przez autora zarzuty mają największą siłę rażenia, gdy odczytuje się je przez pryzmat szerszej narracji dotyczącej władzy i jej nadużywania. To szczere świadectwo krzywd, które położyły się cieniem na całym życiu, stanowi prawdziwy literacki pokaz siły." ,,The Washington Post"
Informacje dodatkowe o Szkoła bardzo prywatna. Moja elitarna brytyjska edukacja:
Wydawnictwo: Czarne
Data wydania: 2025-11-12
Kategoria: b.d
ISBN:
Liczba stron: 304
Tytuł oryginału: A Very Private School
Kup książkę Szkoła bardzo prywatna. Moja elitarna brytyjska edukacja
Sprawdzam ceny dla ciebie ...
Cytaty z książki
REKLAMA
Przeczytane:2026-05-14, Ocena: 5, Przeczytałam,
"Szkoła bardzo prywatna. Moja elitarna brytyjska edukacja" to opis doświadczeń Charles'a Spencera (młodszego brata księżnej Diany) z pobytu w prywatnej szkole z internatem. Opisał tutaj nie tylko swoje doświadczenia, ale również rówieśników, kolegów. I chociaż mnie (i pewnie wielu z nas) taka edukacja wydaje się interesująca i sami chcielibyśmy jej doświadczyć. W końcu powinna być bardzo dobra, ciekawa i po prostu fajna. Jednak dla tych ludzi stała się źródłem wieloletniej traumy. Maidwell Hall było zarządzane przez ludzi, którzy nie mieli kompetencji do pracy z dziećmi i młodzieżą. Nauczyciele nie byli do tego przystosowani jak i dyrekcja. Przez pięć dla na porządku dziennym były kary cielesne, molestowanie czy psychiczne znęcanie się. Nie tak powinny wyglądać edukacja i życie w internacie. To historia, która wydarzyła się wiele lat temu, z drugiej strony nie jest to odległa przeszłość. Rodzice nie byli świadomi tego co działo się z ich dziećmi. Od najmłodszych lat byli przygotowani aby służyć Imperium. Byli przyzwyczajani do życia z dala od rodziny, do życia w różnych obcych miejscach. Dla rodzin brytyjskiej arystokracji nauka w takich miejscach była elementem tradycji. Nie jest to przyjemna lektura. Miejsce, które miało być bezpieczne stało się więzieniem. A echo przeżyć odbijało się na tych ludziach przez całe ich życie.