Tańczące filiżanki

Wiesz, to była książka, która bardzo mile mnie zaskoczyła. To była powieść, której nie chciałam przestać czytać. Dlaczego? Bo jest w tej powieści niesamowity spokój, którego nie da się opisać słowami. Nie ma tu gwałtownych zwrotów akcji, a sama powieść toczy się powoli. Jednak jest w tej powieści coś co sprawia, że wciąż chcesz ją czytać.

Może to klimat herbaciarni, prowadzonej przez główną bohaterką, Japonkę Yuki. Przepełniony aromatem egzotycznych herbat i filozofią Japonii. Pewnie dlatego, tak dobrze w niej czują się goście, którzy odwiedzają to niezwykłe miejsce.

Bo to powieść o nich, o ludziach, o życiu. W tej książce poznajemy ich niezwykłe, a zarazem tak bliskie i nam historie. O bezpłodności, o utraconej miłość, o stracie drugiego człowieka, o walce z własną fobią. I to co jest niezwykłe i wspaniałe to, to że autorka przedstawiła ten sam problem z różnych perspektyw. Ze strony kobiety, która z całego serca pragnie zostać matką, i że strony mężczyzny, który pragnie normalnego życia, a nie życia z kalendarzem w ręku. To tylko jeden z przykładów. Bo osoby, które odwiedzają herbaciarnię są w różny sposób ze sobą związani. Snują swoje życiowe historie i to właśnie przez to możemy je poznać z różnych perspektyw.

A najbardziej niezwykłe jest to, że pisarka nie ocenia. Ona tylko opowiada. Ocenę pozostawia czytelnikowi. Tym czasem tworzy podwaliny historii, które zmuszają do refleksji, do zastanowienia się nad sobą nad swoim życiem.

To moje drugie spotkanie z twórczością tej autorki. Jestem zachwycona jej stylem, poruszanymi tematami. Ta książka, jak i poprzednia "Hejterka" zmuszają czytelnika żeby się zatrzymać w pędzie codziennego życia. W przypadku tej powieści, usiąść przy filiżance pysznej herbaty, tu i teraz. I pomyśleć, zatrzymać się na chwilę... I wiesz co jest najwspanialsze po lekturze tej książki. To Twoje picie herbaty już nigdy nie będzie takie samo. Bo to rytuał, tak jak i samo życie.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Ciekawie byłoby trafić do herbaciarni, w której nie można korzystać z telefonu, mówić zbyt głośno, a obsługa decyduje o tym, jaką herbatę i w jakiej filiżance podać. Na pewno byłabym ciekawa tego, jaką herbatę przyjdzie mi spróbować. W książce „Tańczące filiżanki” Nataszy Sochy właśnie taka herbaciarnia odgrywa znaczącą rolę, jeśli jesteście ciekawi więcej na jej temat, to zapraszam na recenzję!

Pewnego dnia Yuki otwiera niewielką herbaciarnię, która nie należy do tych najmodniejszych. Panują w niej stare zasady etyki, korzystanie z telefonów jest zabronione tak jak mówienie zbyt głośno i zamawianie „na wynos”. Znajdują się tam niepasujące do siebie krzesła, a herbaty podawane są w filiżankach nie do kompletu. Zgodnie z filozofią chado, herbaty te mają różne znaczenia, dlatego też Yuki serwuje swoim klientom różne gatunki. Jedną z klientek tej herbaciarni jest Ewa, której życie układa się nie tak, jakby chciała. Czy herbaciany rytuał i rozmowy z Yuki nauczą ją innego spojrzenia na życie? Z jakimi problemami zjawią się w herbaciarni inni klienci? Jak ich historie są ze sobą powiązane? Czy uzdrowienie poprzez ciszę i przyjęcie tego, co nieidealne, sprawi, że życie bohaterów książki będzie w końcu satysfakcjonujące?

W książce narracja prowadzona jest w trzeciej osobie, rozdziały są krótkie i ogólnie czyta się je szybko. Myślę, że jest to książka, która spodoba się miłośnikom japońskiej literatury, bo autorka, która jest Polką, sprawiła, że podczas czytania panował typowy japoński klimat. Serwowanie różnych herbat bardzo mi przypominało motyw, o którym czytałam pół roku temu w książce „Prawdziwe życzenie” japońskiej autorki Mai Mochizuki. W książce „Prawdziwe życzenie” istniała nietypowa kawiarnia, w której obsługa (którą były koty) serwowała różne desery specjalnie dostosowane do życiowych problemów klientów. To miejsce również było formą terapii, dzięki której problemy życiowe bohaterów znikały lub stawały się mniejsze. Wróćmy do „Tańczących filiżanek”. Herbaciarnia występująca w tej książce była według mnie bardzo ciekawym miejscem, a rozmowy z Yuki były pełne mądrości życiowych i wnosiły wiele dobrego do życia klientów. Pomagały one spojrzeć na problem z innej perspektywy, bo każdy mierzył się z czymś, co bardzo utrudniało życie. Brak telefonu, który większość ludzi musi co trochę sprawdzać, miał w tym wszystkim pomóc, ponieważ zmuszało to klientów do rozmów, refleksji lub do tego, żeby odpocząć i po prostu pobyć samym ze sobą bez żadnych rozpraszaczy. 

„Tańczące filiżanki” jest książką pełną japońskich mądrości życiowych, która skłania do refleksji i przemyśleń. Po przeczytaniu tej powieści uważam jednak, że fajnie byłoby wybrać się do takiej herbaciarni, aby odpocząć bez telefonu i napić się z oryginalnej filiżanki nietypowej herbaty. Myślę, że ta książka przypadnie do gustu wszystkim tym, którzy lubią powieści obyczajowe pełne życiowych problemów, które wydają się być nie do rozwiązania, a zawarte w niej dobre rady, pomagają na nie spojrzeć z innej, lepszej perspektywy. Ta książka, z pewnością zainteresuje również wszystkich miłośników herbat i japońskiej literatury.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

 Najważniejsze bowiem to usiąść do stołu z samym sobą. 

 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

 

Czasami trafiamy na takie książki, które sprawiają, że czas przestaje istnieć, a my w całkowitym skupieniu zanurzamy się w daną lekturę ✨ Tak właśnie miałam podczas czytania książki  „Tańczące filiżanki”.

 

🦋☕ Główna bohaterka powieści, Yuki, prowadzi kameralną herbaciarnię rządzącą się własnymi zasadami. Nie ma tu miejsca na telefony ani pośpiech, a cisza pozwala skupić się na tym, co naprawdę ważne. Każdy odwiedzający wnosi do tego miejsca własny bagaż przeżyć, a spotkania przy herbacie stają się początkiem refleksji i zmian. Yuki sama mierzy się z bólem po stracie męża. Choć długo nie potrafiła odnaleźć sensu codzienności, stopniowo odzyskuje spokój, pomagając jednocześnie osobom, które trafiają do jej herbaciarni. Szczególne znaczenie mają serwowane przez nią herbaty, każda z nich symbolizuje inne emocje i wartości, zgodnie z japońską filozofią chadō. ☕🦋

 

Fajnym dodatkiem do całej historii były nawiązania do kultury japońskiej oraz motyw herbaty i jej symboliki. Yuki z niezwykłą uważnością dobiera napary do emocji i potrzeb swoich gości, co nadaje historii dodatkowej głębi i subtelności.

 

„Tańczące filiżanki” to poruszająca opowieść o relacjach, stracie, nadziei i potrzebie bliskości. Książka mimo iż porusza wiele bolesnych tematów, została napisana lekko i jednocześnie bardzo emocjonalnie. To pełna ciepła opowieść, która skłania do zatrzymania się na chwilę i docenienia prostych momentów codzienności. ☕

 

„Tańczące filiżanki” to niesamowita powieść, wbijająca w fotel. Ta historia oczaruje was i nie pozwoli o sobie zapomnieć przez długi czas. Natasza Socha czaruje prostym językiem, ale jakże emocjonalnie napisaną historią o ludzkich wyborach. Autorka uświadamia nas jak ciężko czasami dokonać wyboru i podjąć słuszną decyzję, by osiągnąć spokój. Każdy z bohaterów zmaga się z własnymi trudnościami, samotnością lub stratą, a spotkania z Yuki pomagają im spojrzeć na życie z innej perspektywy. Właścicielka herbaciarni darzy ich spokojem, empatią i umiejętnością słuchania, nie ocenia i nie narzuca im swoich racji, tylko daje im przestrzeń do szczerości i refleksji. ☕

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Maleńka, kameralna, taka trochę jakby z dawnych lat jest właśnie herbaciarnia Yuki, w której smak i aromat odpowiednio dobranego napoju potrafią uspokoić galopadę myśli i ukoić złamane serce...

 

Ciepła, otulająca powieść o ludziach, którzy ze swoimi bolesnymi problemami odwiedzają herbaciarnię. To właśnie tamten klimat, przyjemna atmosfera, wysłuchanie i zrozumienie pozwalają zatrzymać się na krótką chwilę w swoim pędzącym kołowrotku życia. Każdy gość przychodzi na krótki czas, ale to miejsce powoduje, że chce się przez moment odsapnąć od codzienności. Yuki jest osobą potrafiącą słuchać, nie ocenia i nie narzuca swoich spostrzeżeń, wręcz przeciwnie potrafi pochylić się i okazać zrozumienie, a spokój, empatia i tolerancja pozwalają gościom inaczej spojrzeć na swoje życie.

Yuki mieszkała w Japonii, tam poznała Jana, który stał się jej bratnią duszą, pomimo różnicy wieku razem układali wspólną codzienność po przyjeździe do Krakowa. Celebrowali chwile, wzajemnie odkrywając swoje potrzeby. Jednak ten czas bezpowrotnie minął...

Po śmierci męża Yuki otworzyła maleńką herbaciarnię na uboczu. Przytulny klimat tworzyły przedmioty pozornie do siebie niepasujące, a jednak właśnie to sprawiło, że miejsce jest wyjątkowe.

Kobieta dla każdego gościa sama dobiera odpowiedni rodzaj herbaty, wyczulona na ludzkie emocje potrafi idealnie wybrać co będzie w danym momencie najlepsze. Kobieta zna tradycje i zwyczaje z jej rodzinnego kraju, bezbłędnie wyczuwa nastroje innych osób, poświęca im uwagę i sprawia, że każdy z nich choć na chwilę czuje się zaopiekowany...

 

Historia o prawdziwych ludzkich problemach i trudnościach, które potrafią zniszczyć poukładany świat. Pośród wszystkich trudnych spraw jest ktoś, kto swoją obecnością może pomóc spojrzeć z innej perspektywy. Piękna, pełna uczuć opowieść, taka bardzo rzeczywista i aktualna, budząca pozytywne emocje.

Serdecznie polecam

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Natasza Socha nakreśliła wyjątkową, oniryczną powieść, która podstępnie zakrada się do najmroczniejszych zakamarków serca czytającego, silnie nim potrząsa, nakazuje przyjrzeć się własnym wyborom, a także, co bardzo ważne, zajmuje w poruszonej duszy specjalne miejsce już na zawsze. ,,Tańczące filiżanki" to napisana z ogromną czułością opowieść o zatrzymaniu się, szukaniu siebie na nowo, ale też kojąca i napełniająca nadzieją historia przypominająca, że warto akceptować to, co nieidealne, pęknięcia nadają charakteru i piękna, zarówno ludziom, jak i przedmiotom. Pozornie kilka odrębnych historii osób, które znalazły się na rozdrożu, w maleńkiej, skromnej, ale jakże klimatycznej herbaciarni, spaja się w końcu w niesamowitą, dotykającą najczulszej struny całość, którą pochłania się z zapartym tchem. Tak, to jedna z tych odurzających, zmysłowych pozycji, które odbiera się każdą cząstką!

 

,,Tańczące filiżanki" to głęboka i nadzwyczaj refleksyjna historia, przypominająca o ulotności życia, przemijaniu i jego przewrotności. Bezsprzecznie, ten zbiór powiązanych ze sobą opowieści stanowi niepojęty wulkan emocji, jaki momentalnie obezwładnia czytelnika. Z jednej strony bije z niej przejmujący realizm, dlatego dość szybko utożsamiamy się z naszkicowanymi postaciami, z drugiej jednak, ta niebywale sensualna opowieść dopieczona została nieprzepracowaną tragedią, żałobą oraz wielkim sekretem, świadczącym o tym, jak wiele sami sobie potrafimy dopowiedzieć, by przez lata żyć w niewłaściwym przekonaniu...

 

Piękna, oniryczna, ponadczasowa, wielowymiarowa, poruszająca najczulszą strunę!  Ta niezwykła opowieść nie tylko wywołuje całą paletę silnych emocji, ale też skłania do zadumy, pozwala zatrzymać się na chwilę, wyciszyć. Wyruszcie w niezwykłą podróż, niosącą nostalgię, refleksję, ale także ukojenie i nadzieję, że czasem wystarczy filiżanka herbaty w ciszy i samotności, by zaznać uzdrowienia. Ta uczta literacka zafunduje wam niezapomniany wachlarz wrażeń! Polecam?

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Wyobraźcie sobie niewielką herbaciarnię z lekko wytartym szyldem. Miejsce niepozorne, a jednocześnie wyjątkowe. Każdy stolik jest inny, każde krzesło jest inne i każda filiżanka wygląda tak, jakby miała własną historię.

Sercem tej historii jest Yuki, kobieta, która przyjechała do Krakowa z Japonii i to ona prowadzi tą niezwykłą herbaciarnię. Miejscem, które rządzi się własnymi zasadami. Wchodząc do środka, trzeba zostawić telefon w specjalnej skrzyneczce. Dzięki temu można odciąć się od codziennego zgiełku i skupić na tym, co naprawdę ważne na drugim człowieku albo na własnych myślach.
Yuki nie podaje herbat przypadkowo stara się dopasować je do osoby

Historia toczy się spokojnym rytmem, ale ani przez moment mnie nie znudziła. To jedna z tych opowieści, które nie potrzebują spektakularnych zwrotów akcji, żeby przyciągnąć uwagę czytelnika. Autorka skupia się na ludziach i ich codzienności. Poznajemy bohaterów, którzy zmagają się z różnymi problemami, stratami, żałobą, rozczarowaniami czy życiowymi zakrętami. Z każdą kolejną stroną coraz lepiej ich poznajemy, a ich historie zaczynają się ze sobą splatać.

Autorka znakomicie posłużyła się symboliką. Różne stoliki, różne krzesła i różne filiżanki od razu skojarzyły mi się z ludźmi. Każdy z nas jest przecież inny, ma własną historię, doświadczenia i sposób przeżywania emocji. Nie ma dwóch takich samych osób, tak jak nie ma dwóch identycznych filiżanek w herbaciarni Yuki. To piękna metafora pokazująca, że wszyscy przechodzimy przez podobne sytuacje, ale każdy odczuwa je na swój sposób.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Yuki przyjechała do Polski za kimś. Obecnie jej codzienność uległa zmianie. Tego kogoś już nie ma. Została ona i jej nietypowa herbaciarnia. W miejscu niezbyt ciekawym. Raczej na uboczu. Z kilkoma stołami i krzesłami absolutnie do siebie nie pasującymi. Z koszykiem gdzie lądują już na wejściu wszelkiego rodzaju rozpraszacze. I herbatą podawaną nie według menu ale decyzji właścicielki i to na miejscu. Yuki potrafi bowiem zaproponować taką dobraną do nastroju gościa. W ciszy, z samym sobą przychodzą myśli, które zmieniają wszystko. 

 

Przeczytałam już kilka japońskich książek i gdyby ktoś podsunął mi tę, bez podawania nazwiska autora pomyślałbym, że to jedna z nich, tyle tylko, że akcja toczy się w Polsce. 

O czym jest ta powieść? 

O nas. 

Zabieganych. Kombinujących. Zapatrzonych w ekrany. Uzależnionych. Żyjących na pokaz. Szukających szczęścia w rzeczach materialnych. Będących albo wczoraj albo jutro. Spychających emocje coraz głębiej. Trwających w monotonii. 

O ciszy.

Spokoju. Zatrzymania się. Pozbycia rozpraszaczy. Obserwacji. Walce z samym sobą. Popatrzenia w głąb siebie. Zobaczeniu swoich zachowań z boku. Refleksji nad tym co najważniejsze. 

O relacjach. 

Z pozoru obce osoby trafiają do herbaciarni nie bez powodu. Ich życia są lub kiedyś były ze sobą w jakiś sposób połączone. Chociaż każda z postaci zmaga się z innymi problemami to jednak każda jest sobie bliska. 

Yuki patrzy, słucha i obserwuje. Czasem potrzeba tylko tyle i aż tyle. 

Niezwykła, niesamowicie refleksyjna i chociaż tempo akcji jest raczej powolne to ma w sobie coś więcej.  Coś przez co książki nie da się odłożyć, nie da się przejść po jej lekturze spokojnie do tego co było przed nią. 

Każe stanąć w prawdzie z sobą, z bliskimi. Zmusza do tego by dostrzec w lustrze swoje lęki, traumy, prawdziwą twarz, emocje, które na codzień milczą i dać dojść im do głosu. Doskonała Polska wersja kwintesencji japońskiej literatury. 

Książki autorki są idealne, na czasie i dla każdego z nas, może dzięki nim coś w nas drgnie i coś się zmieni...na lepsze. Bardzo polecam

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

,,Nie każde uczucie musi zostać nazwane. Czasem ważniejsze jest to, czy potrafimy z nim wytrzymać. Czy umiemy pozwolić mu być częścią codzienności, bez robienia z niego centrum wszystkiego." ,,Z książkami jest tak jak z ludźmi, bardzo niewielu ma dla nas ogromne znaczenie. Reszta ginie w tłumie" myślę, że dawno już słowa Woltera, nie miały dla mnie tak wielkiego znaczenia jak dziś, po skończeniu i odłożeniu na półkę, najnowszej książki Nataszy Sochy. Wszyscy doskonale zdajemy sobie sprawę z tego, że w Polsce rocznie, wydaje się całą masę publikacji, wszelkich gatunków i treści. Nie jest łatwo wśród takiej ilości propozycji znaleźć, wybrać i trafić na te najbardziej wartościowe. Warto jednak poświęcić odrobinę swojego cennego czasu i wybrać właśnie taką publikację, która wpłynie w jakiś znaczący sposób na nasze życie czy postrzeganie świata. Zostawi w nas jakiś ślad, nie pozwoli o sobie zapomnieć, zmusi nas do postawienia sobie pytań i poszukiwania odpowiedzi. Taką wyjątkową i niezwykłą książką, są niewątpliwie ,,Tańczące filiżanki", Nataszy Sochy. Publikacja, która pozwala dostrzec to, co na pierwszy rzut oka wydaje się niedostrzegalne, choć tak naprawdę, powinno być dla każdego z nas oczywiste. Publikacja, która otula zrozumieniem,, empatią, nadzieją i jakimś takim rodzajem wyjątkowego spokoju, harmonii. Publikacja, która uświadamia, że nawet najgłębsze zranienia mogą się zagoić jeśli tylko w naszym życiu nie zabraknie czasu, a przede wszystkim chęci na bliskość, uważność, szczerość i rozmowę. ,,Tańczące filiżanki" są historią niezwykle subtelną, pełną czułości i refleksji, która przypomnina nam o czymś, o czym niestety bardzo często zapominamy. Sami wobec siebie i w kontaktach z innymi ludźmi. Ludzkiej potrzebie bycia zauważonym, wysłuchanym i zrozumianym. W centrum powieści znajduje się niewielka, klimatyczna herbaciarnia prowadzona przez Yuki. To miejsce absolutnie wyjątkowe. Nie liczy się tam pośpiech, idealnie dopasowany wystrój, wyposażenie, a co najważniejsze, nieustanna obecność technologii. Zamiast tego, czekają tam filiżanki z różnych kompletów, stoliki i krzesła, które wcale do siebie nie pasują i ... niezwykłe piękno, które kryje się w całej tej niedoskonałości. Bohaterowie, którzy przekraczają próg herbaciarni, niosą na swoich barkach ból, niewypowiedziane tęsknoty, zagubienie. Yuki nie oferuje im gotowych odpowiedzi, ani przepisów na ich troski. Serwuje herbatę, spokój, zrozumienie i przestrzeń do spotkania z samym sobą. Natasza Socha z wielką wrażliwością prezentuje portrety bohaterów. Ich historie stopniowo łączą się w jedną poruszającą opowieść o stracie, żałobie, samotności, nadziei i przebaczeniu. Dzięki chwili zatrzymania, rozmowie, ciszy, obecności drugiego człowieka, który słucha, nie ocenia, w bohaterach powieści zachodzą zmiany. Autorka otula płaszczem zrozumienia nie tylko swoich bohaterów, ale i czytelników. Delikatność płynąca z kart powieści, ten niezwykły spokój, aromat świeżo zaparzonej kawy, trafią prosto w serce czytającego. Przynosząc spokój i zaproszenie do zwolnienia tempa w świecie, który niesustannie zmusza nas do pędu. Towarzysząc bohaterom powieści, zaczynamy rozumieć, jak ważna jest chwila zatrzymania. Wsłuchanie się w siebie i pozwolenie sobie na czucie tego, co przez długi czas spychaliśmy gdzieś na dalszy plan. Czytając, marzyłam, tak to odpowiednie słowo, marzyłam o tym, by kiedykolwiek doświadczyć podobnego spokoju i wyciszenia. I jestem pewna, że każdy, kto sięgnie po tę książkę będzie miał takie samo pragnienie... Natasza Socha dotknęła mnie bardzo głęboko. Jestem wrażliwcem z natury i łatwo się wzruszam, tym razem jednak autorka dokonała ze mną czegoś tak niezwykłego, czego nie potrafię nawet nazwać. Zwyczajnie brakuje mi słów. Urzekła mnie filozofia chado. Znaczenie każdej podanej przez Yuki herbaty, który uświadamia, że codzienny rytuał parzenia herbaty, może stać się prawdziwą metaforą ludzkiego życia i każdej emocji, która nosimy w sobie. Oczarowała mnie ta książka, tak zwyczajnie zachwyciła swoją mądrością i wartościowym przesłaniem. Naprawdę rzadko kiedy zdarza mi się tak przeżywać fakt, że książka się kończy. Nie chciałam tego końca, odwlekałam czytanie jak mogłam najdłużej, a kiedy dotarłam do ostatniej strony, chciałam nakryć się tą książką i pozwolić jej wciągnąć mnie między jej strony. Najlepiej prosto do niewielkiej, klimatycznej herbaciarni Yuki, gdzie mogłabym w spokoju zastanowić się nad życiem i pomyśleć o relacjach, które łączą mnie otaczającymi ludźmi. Natasza Socha potrafi oczarować i zaskoczyć. Słowem, stylem, fabułą. Powieść ,,naszpikowana" jest pięknymi, mądrymi sentencjami, które warto czytać uważnie i rozważać w odniesieniu do swojego życia. Jej bohaterowie są tacy prawdziwi, ze swoimi mocnymi i słabymi stronami. Są niepoukładani i zagubieni w sobie. Zmagają się z czymś co ich uwiera i to właśnie przez to są tak bardzo wiarygodni i nam podobni. Nie potrafiłam i nie potrafię nadal rozstać się z tą książką. Jest w mojej głowie, sercu. Będę do niej wracała. Wiem, że kiedy to zrobię wyciągnę z niej jeszcze więcej. Nie ulega wątpliwości, że ,,Tańczące filiżanki" to powieść, która poruszy w czytelniku czułe struny. To publikacja z przesłaniem. Nie jest to ckliwa historyjka, a raczej głęboka opowieść o duchowej potrzebie bliskości i magii rozmowy. Dzięki tej książce utwierdziłam się w przekonaniu, że nie muszę być idealna, żeby zasługiwać na uwagę, zrozumienie, empatię i miłość. Mogę żyć tak, jak tego najbardziej potrzebuję. I myślę, że to jest najpiękniejsza rekomendacja, jaką mogę tej książce wystawić. Czytajcie, drodzy Czytelnicy! Natasza Socha, dziękuję za tę książkę!

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Yuki po śmierci swojego partnera postanowiła otworzyć herbaciarnię. Można odnieść wrażenie, że to miejsce, w którym czas się zatrzymał, bowiem w lokalu panują stare zasady etykiety. Nie wolno korzystać z telefonów, mówić zbyt głośno czy zamawiać "na wynos". Jest tylko i wyłącznie celebracja picia herbaty. Jej różne gatunki, zgodnie z filozofią chad? mają inne znaczenia. Właścicielka dla każdego klienta znajduje czas i chwilę rozmowy (bez oceniania), dobierając napary według ich potrzeb. Napoje te stają się niejako nicią, językiem porozumienia.   Spotkania z innymi klientami sprawiają, że każdy, kto trafia do lokalu, zaczyna inaczej patrzeć na życie, bardziej uważnie i czule. Tu herbata ma wiele wspólnego z sytuacjami, jakie serwuje nam życie. Herbata bowiem może być cierpka jak początek żałoby, słodka jak pojednanie lub gorzka jak prawda. I nikomu nie przeszkadza, że filiżanki czy krzesła są nie od kompletu. To ważna lekcja i przypomnienie, że nie wszystko w naszym życiu musi być idealne. Zarówno to, czym się otaczamy, jak i my sami. To, co najcenniejsze to troska, życzliwość i bycie obok.   "(...) człowiek mimo rozpaczy potrafi chwycić się nawet najcieńszych nitek szczęścia i utkać z nich koszulę, a kiedy będzie gotowy, założyć ją na siebie i znowu móc się śmiać."   W tej ciszy następuje ukojenie, uzdrawianie duszy poprzez swoją obecność, akceptację tego, co nieidealne. Bo najtrudniej jest zrozumieć samego siebie, zajrzeć w głąb siebie. Do tego potrzebna jest chwila zatrzymania. A nie zawsze potrafimy albo boimy się skonfrontować z samym sobą.   "Człowiek czasem tak ma, że zaczepia się o jedną wersję rzeczywistości i blokuje się na pozostałe."   Natasza Socha prowadzi narrację prostym, a jednocześnie emocjonalnym językiem. Mimo pojawiających się bolesnych tematów, z książki bije niespieszność, ciepło, lekkość i delikatność. Ten japoński klimat przypomina o tym, by odnajdywać spokój w prostych chwilach codzienności. By usiąść z samym sobą i wsłuchać się we własne myśli.   

"Tańczące filiżanki" to utrzymana w melancholijnym, refleksyjnym tonie powieść, w której to człowiek, jego emocje i uczucia są najważniejsze. To historia o relacjach, stracie, odnajdywaniu siebie i nadziei. To jedna z tych książek, które nie krzyczą, a szepczą na ucho. Warto się wsłuchać i oczywiście wstąpić na filiżankę herbaty do herbaciarni.

 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)