Tehanu

Jakim gigantycznym kontrastem jest ta, czwarta część cyklu w porównaniu do poprzedniej. Spokojna, przyglądająca się przez lupę tyko jednej wyspie z całego Archipelagu odkrywa przed nami kolejne, wcześniej nie opisane aspekty świata, tego codziennego, w którym praktycznie nie ma cudów spotykanych wcześniej. A jeśli już są, to nagłe i krótkie. Muszę przyznać że im więcej czytam o Ziemiomorzu, tym bardziej je cenię, głownie przez jego bardzo dobrze przedstawioną złożoność.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Na wyspie Gont umiera Ogion; w godzinie śmierci towarzyszyła mu Tenar wraz z przygarniętą przed rokiem poparzoną dziewczynką. Kilka dni później Kalessin przynosi wyczerpanego Geda - nim również opiekuje się dawna kapłanka Bezimiennych. Na Goncie pojawiają się dawni opiekunowie Therru, a także Lebannen, pragnący, by Ged wziął udział w jego koronacji. Kolejna powieść o Ziemiomorzu toczy się nieco spokojniej i leniwiej niż poprzednie. Jest w niej jednak sporo emocji, kłębiących się pod powierzchnią zdarzeń, na pierwszy rzut oka mało znaczących, jest lęk przed krzywdą niegdyś doznaną i przeczucie wielkości, tkwiące w niepozornym, okaleczonym ciele - jak tajemnicza przepowiednia. A także potrzeba odosobnienia, odsunięcia od siebie spraw świata, pragnienie spokojnego życia na uboczu. Bo przychodzi taka chwila w życiu największego nawet maga, że musi on znaleźć cichą przystań i spróbować żyć jak zwykły człowiek. Warto, mimo mniej dynamicznej akcji.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Czwarta część i początek nowej trylogii. Niesamowite przeżycia bliskie tym towarzyszącym "Czarnoksiężnikowi". Spotkanie dwojga cudownych bohaterów, którzy odtąd razem muszą mierzyć się z przeciwnościami losu.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Tehanu to chyba najbardziej odważna część całego Ziemiomorza. I jednocześnie jedna z najbardziej ludzkich książek fantasy, jakie czytałam. Ursula Le Guin świadomie odbrązawia tutaj zarówno sam gatunek fantasy, jak i ideę heroizmu. Rezygnuje z klasycznej opowieści o przygodzie, magii i ratowaniu świata. Zamiast tego dostajemy historię o starzeniu się, utracie, traumie, codzienności i próbie odnalezienia sensu życia wtedy, gdy kończy się już czas wielkich czynów. I właśnie to uważam za największą siłę tej powieści.

Bardzo doceniam, że autorka pokazuje, iż prawdziwe bohaterstwo nie polega na walce ze smokami czy posiadaniu nadprzyrodzonych zdolności. Największą wartością okazują się troska o drugiego człowieka, empatia, odpowiedzialność i umiejętność mierzenia się ze zwykłym życiem. Ged jako potężny mag był fascynującą postacią, ale dopiero Ged pozbawiony mocy staje się naprawdę ludzki. Musi nauczyć się żyć bez pozycji, bez wielkości, bez roli legendy. I właśnie ta jego bezradność, zagubienie oraz powolne odzyskiwanie człowieczeństwa zrobiły na mnie ogromne wrażenie.

Jeszcze bardziej poruszyła mnie jednak Tenar. Le Guin pokazuje siłę kobiet nie poprzez wojowniczość czy spektakularną moc, ale przez odporność psychiczną, zdolność przetrwania i troskę o innych. Tenar nie ratuje świata mieczem. Opiekuje się okaleczoną dziewczynką, wspiera człowieka pogrążonego w kryzysie, próbuje stworzyć bezpieczną przestrzeń w świecie pełnym przemocy i pogardy. To jeden z najbardziej dojrzałych i prawdziwych kobiecych portretów, jakie spotkałam w fantasy.

Bardzo mocno wybrzmiewa tu również feministyczny wymiar powieści oraz temat przemocy wobec dzieci, wykluczenia społecznego i próby odzyskania godności po doświadczeniu niewyobrażalnego cierpienia. Le Guin nie romantyzuje traumy i nie oferuje prostych rozwiązań. Cierpienie pozostawia ślady, których nie da się po prostu ,,magicznie" ich usunąć.

 

,,Tehanu" jest dla mnie najbardziej dojrzałą częścią całego cyklu, bo zamiast opowiadać o niezwykłości świata, skupia się na niezwykłości zwykłego ludzkiego doświadczenia. 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Cykl o Ziemiomorzu coraz bardziej mnie wciąga. Każda kolejna część wydaje się ciekawsza. Mimo iż pierwsza częśc mnie nie zachwyciła to po przerwie wróciłam do cyklu i nie żałuję. Polecam każdemu miłośnikowi fantastyki.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Dużo spokojniejsza niż poprzednie części. Akcja "Tehanu" skupia się bardziej na nieuniknionych zmianach na terenie całego Ziemiomorza, a także rodzącym się uczuciom między Gedem a Gohą (nie będę za dużo zdradzać). Jak zwykle pięknie i po prostu magicznie. Kocham to!

(Kliknij aby rozwinąć opinię)