Teoria Śnienia

Współpraca reklamowa @wydawnictwonowestrony

Chociaż lektura ,,Studium zatracenia", czyli poprzedniego tomu serii o tym samym tytule nie do końca przypadła mi do gustu, byłam ciekawa tego, jak dalej potoczą się losy Effy Sayre i Preston Héloury'ego. Czy zatem w mojej ocenie druga część okazała się lepsza od pierwszej? Już spieszę z wyjaśnieniem.

Zacznę od tego, że ,,Teoria Śnienia" podobała mi się bardziej niż ,,Studium Zatracenia", czym jestem naprawdę pozytywnie zaskoczona. W poprzedniej części miałam duży problem z tempem akcji i ilością opisów, które w mojej ocenie nie wnosiły nic do całej historii. Natomiast tym razem niemal od razu wciągnęłam się w historię i poza kilkoma krótkimi momentami, do których można byłoby się przyczepić -- nie mam do niej większych zastrzeżeń. No dobra, może poza jednym, ale o tym za chwilę.

Tym razem historia skupiła się bardziej na postaci Prestona, co było miłą odmianą, ponieważ ,,Studium Zatracenia" w dziewięćdziesięciu procentach skupiało się na Effy. Zatem cała dylogia została uzupełniona o to, czego brakowało mi poprzednio -- o męskie spojrzenie na niektóre fakty. Była to również świetna okazja, żeby poznać samego bohatera, bo pomimo iż był drugą postacią pierwszoplanową, tak naprawdę do tej pory mało wiedzieliśmy o jego życiu i rodzinie.

Zresztą podczas lektury miałam w ogóle takie wrażenie, że sam warsztat pisarski autorki uległ znacznej poprawie, co dodatkowo miało duży wpływ na odbiór całej historii.

Bardzo podobał mi się również motyw snów i tego, jak zostało przedstawione śnienie Prestona. I jestem przekonana, że autorka nie powiedziała w tej kwestii jeszcze wszystkiego, ponieważ niektóre kwestie związane z tym wątkiem nadal pozostawiły w mojej głowie wiele pytań bez odpowiedzi, dlatego mam nadzieję, że autorka jeszcze zaskoczy swoich czytelników i napiszę kolejny rozdział tej historii.

Właściwie to jedyne większe zastrzeżenie, jakie mam do tej części dotyczy relacji między Effy i Prestonem, a dokładniej ich braku szczerej rozmowy o swoich obawach, problemach, czy dolegliwościach, których doświadczają. A szkoda, ponieważ wiele by to między nimi ułatwiło i z pewnością w takim przypadku nie doszłoby do tego, że dziewczyna odsuwałaby się w cień, praktycznie rezygnując z normalnego życia.

Niemniej jednak jestem naprawdę zaskoczona tym, że ten tom aż tak przypadł mi do gustu i naprawdę nie chciałbym, aby był to oficjalny koniec tej przygody.