To, co w nas dojrzewa

"...kiedy czło­wiek staje się do­ro­sły, ak­cep­tu­je to, kim jest, i chce po pro­stu, by zo­sta­wio­no go w spo­ko­ju".

"Zro­zu­mia­łam, że na świe­cie ist­nia­ło mnó­stwo rze­czy nie­moż­li­wych do ra­cjo­nal­ne­go wy­tłu­ma­cze­nia, ale to nie ozna­cza­ło wcale, że sta­wa­ły się przez to mniej re­al­ne".

Gotowi, aby przenieść się do świata w którym możecie spotkać wilkołaka, rzecz­ne­go stwo­ra, cy­klo­pa i sa­ty­ra? Do wioski magicznych istot, która działa niczym jeden organizm, w której mieszkańcy wzajemnie o siebie troszczą i pilnują swojego bezpieczeństwa?

Mariana Zapata ponownie zabiera swoich czytelników do świata, w którym wszyst­ko dziać się będzie w swoim naturalnym tempie, mieszkańcy nie od razu będą chcieli obdarzyć nowo przybyłych zaufaniem a relacja bohaterów to prawdziwy slooooow burn, oparty przede wszystkim o zaufanie, drobne gesty, a także ponownie rozkwitającą przyjaźń 😎🔥 ponadto główną rolę również będzie tutaj "grać" wcielanie się głównej bohaterki w rolę matki pewnego stworzenia, które bardzo mocno kocha, w związku z czym, robi wszystko, aby zapewnić mu poczucie bezpieczeństwa 🥰 a nam ogromną dawkę cukru, za sprawą okazywania mu swoich uczuć 😃

Nina jest typem bohaterki, która nie usiedzi na miejscu, gdy powiecie jej, że ma zostać w samochodzie i się z niego nie ruszać, ale za to dla osób sobie bliskich czy zupełnie bezbronnych, rzuci się na ratunek nawet w ogień ❤️ jej uczucia do ukochanego czworonoga wabiącego się Dun­can, którego traktuje jak swoje rodzone dziecko, widoczne są gołym okiem, nawet wtedy, gdy nie mówi o tym głośno a to jak bardzo się o niego troszczy naprawdę potrafi rozczulić 🥹

"Można za­pew­nić dziec­ku zdro­wą dietę, ale jeśli nie da mu się przy tym mi­ło­ści i bez­pie­czeń­stwa, może to być dla niego rów­nie szko­dli­we, jak nie­wła­ści­we po­dej­ście do od­ży­wia­nia".

Henri Blac­krock w opinii Niny jest naj­po­tęż­niej­szym wilkiem oraz naj­więk­szym męż­czy­znom, ja­kie­go kie­dy­kol­wiek wi­dzia­ła. Mężczyzna z charakteru jest raczej mrukliwy, nieufny i zdystansowany oraz trudny do rozszyfrowania, czyli taki można powiedzieć typ gbura, jednak przy bliższym poznaniu okazuje się, że ma swój urok oraz ogromne serce 😍

Relacja tej dwójki jak już wyżej wspomniałam to 100% slow burn. Za pośrednictwem pewnych sytuacji w których widzimy jak posyłają sobie delikatne uśmiechy, zwracają do siebie poprzez zdrobnienia czy przytulają w rzekomo jedynie jakimś celu jak np. obwąchanie rodzi się realistyczne napięcie a osoba będąca w trakcie lektury coraz mocniej angażuje się w nią emocjonalnie.

„To, co w nas dojrzewa” to książka, która posiada 796 stron w związku z czym czytelnik musi być "uzbrojony" w cierpliwość, ponieważ nie od razu otrzyma rozwój akcji, jednak zapewniam, że warto. To świetnie napisane romantasy w którym znajdziecie bogaty świat rozmaitych stworzeń, bardzo dobrze wykreowanych bohaterów oraz silne relacje pomiędzy nimi. To powieść, która pokazuje, że nie zawsze muszą nas z kimś łączyć więzy krwi, aby stał się dla nas ważny niczym rodzina o którą warto dbać 😊 ale również i książka, która pokaże życie na uboczy oraz że dla bliskich warto przezwyciężać przeszkody. Polecam 🐺🖤❤️ #mustreadbook

"Gdy trzy­ma­ło się ludzi na dy­stans, nie da­wa­ło się im szan­sy, by cię od sie­bie ode­pchnę­li. Życie z dala od wszyst­kich róż­ni­ło się od po­czu­cia sa­mot­no­ści w miej­scu peł­nym ob­cych, któ­rzy nie chcie­li mnie tam wi­dzieć".