To czego chcę

Zanurzenie się w najnowszej powieści Joanny Kruszewskiej, „To, czego chcę”, przypomina moment, w którym po wyjątkowo chłodnym i wyczerpującym dniu wreszcie bierzemy w dłonie kubek gorącej herbaty. To literatura obyczajowa najwyższej próby - nienachalna, pisana z ogromnym sercem, a przede wszystkim uderzająco autentyczna. Autorka stworzyła historię, która nie potrzebuje spektakularnych, brawurowych zwrotów akcji, by od pierwszej do ostatniej strony trzymać czytelnika w stanie pełnego zaangażowania i emocjonalnego skupienia.

Fabuła skupia się wokół fundamentalnego i niezwykle trudnego procesu: budowania siebie na nowo, gdy dotychczasowy świat legł w gruzach. Śledząc losy Marzeny, kobiety zmagającej się z bolesną przeszłością po toksycznym małżeństwie, obserwujemy fascynującą, intymną drogę ku niezależności. Decyzja o zakupie domu, prowadzenie własnej działalności oraz obecność wiernego owczarka niemieckiego tworzą ramy jej nowego, bezpiecznego azylu. Ta pozornie stabilna codzienność zostaje jednak wystawiona na próbę przez dwa skrajnie różne uniwersa. Z jednej strony pojawia się obietnica słońca, lekkości i włoskiej beztroski, uosabiana przez dalekie wiadomości od Karola. Z drugiej strony, zimowa rzeczywistość stawia na jej drodze postać skomplikowaną i magnetyczną - Macieja, wykluczonego społecznie lekarza z głęboką traumą, którego obecność redefiniuje dotychczasowe pojęcia pomocy i empatii.

Niezaprzeczalnie największym atutem tej powieści jest psychologiczna głębia oraz wielowymiarowość postaci. Autorka nie tworzy papierowych bohaterów; powołuje do życia ludzi z krwi i kości, z ich słabościami, wadami i bolesnym bagażem doświadczeń. To sprawia, że niezwykle łatwo utożsamić się z ich rozterkami. Kruszewska z ogromną wrażliwością i bez zbędnego moralizatorstwa dotyka tematów niezwykle trudnych: od przemocy emocjonalnej, przez alkoholizm i bezdomność, aż po skomplikowane, toksyczne więzi rodzinne. Książka staje się przez to przejmującym traktatem o tym, jak łatwo oceniamy innych po pozorach, zapominając, że pod zniszczoną „okładką” ludzkiego losu kryją się często dramaty niewyobrażalnego kalibru.

Pod względem warsztatowym powieść intryguje, choć może wywołać skrajne odczucia. Z jednej strony styl autorki jest płynny, pełen ciepła i sugestywnych, obrazowych opisów, co sprawia, że przez tę blisko pięćsetstronicową historię dosłownie się płynie. Z drugiej strony, w strukturze tekstu daje się zauważyć pewna specyfika: narracja bywa rwana, zdania są momentami bardzo krótkie, wręcz siermiężne, co u części odbiorców może wywołać poczucie braku stylistycznej finezji i narracyjnego polotu. Ponadto tempo akcji miejscami zauważalnie zwalnia, a niektóre partie materiału mogłyby zyskać na dynamice, gdyby poddano je drobniejszym cięciom redakcyjnym.

„To, czego chcę” to mądra, dojrzała i niezwykle komfortowa opowieść, która zamiast taniego sentymentalizmu oferuje głęboką refleksję nad ulotnością czasu i odwagą potrzebną do otwarcia nowych drzwi. To literatura, która niesie autentyczne pokrzepienie i udowadnia, że na drugą szansę od losu nigdy nie jest za późno.

 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

„Czas ma to do siebie, że nie nadrabialny jest. Przepada bezpowrotnie, a zostawia po sobie jedynie naukę.”

Marzena ma za sobą bolesne doświadczenia i nieudane małżeństwo. Po rozwodzie krok po kroku układa swoją codzienność na nowo. Rozwija własną firmę, spełnia marzenie o domu i uczy się życia na własnych zasadach. W nowej rzeczywistości towarzyszy jej wierny przyjaciel, owczarek niemiecki. W jej życiu jest również Karol, mieszkający we Włoszech. W listach i wiadomościach przesyła jej obrazy pełne słońca, morskiej bryzy i beztroski, pokazując, że życie może smakować inaczej. Na drodze Marzeny staje także Maciej, bezdomny lekarz skrywający bolesną przeszłość. Początkowo jest po prostu człowiekiem, któremu nie sposób odmówić pomocy. Z czasem jednak jego obecność zaczyna znaczyć znacznie więcej, a Marzena przekonuje się, że najważniejsze decyzje rodzą się często wtedy, gdy wcale ich nie planujemy.

Moje kolejne udane spotkanie z twórczością Joanny Kruszewskiej. Akcja powieści płynie swoim rytmem, angażuje i wzbudza ciekawość. Fabuła została poprowadzona w interesujący sposób, niesie ze sobą wiele emocji i ukazuje skomplikowane relacje międzyludzkie. Autorka pisze lekko, naturalnie i obrazowo, dzięki czemu historia nabiera autentyczności. Z dużą wnikliwością oddaje emocje, które stają się udziałem bohaterów. Niejednokrotnie miałam wrażenie, że razem z nimi przemierzam ich trudne, życiowe ścieżki. A sami bohaterowie zostali wykreowani wiarygodnie, to zwykli ludzie, których mijamy każdego dnia.

Poruszająca, pełna ciepła opowieść o tym, że nawet po najboleśniejszych doświadczeniach można odnaleźć w sobie siłę, by zacząć wszystko od nowa. To historia o odzyskiwaniu wiary w ludzi, o zaufaniu, które odradza się powoli, i o drugich szansach, które potrafią odmienić całe życie. Marzena ma za sobą trudne małżeństwo i rozwód, które pozostawiły w jej życiu wiele śladów. Mimo to nie pozwala, by przeszłość definiowała jej przyszłość. Autorka z dużą wrażliwością pokazuje kobietę próbującą odzyskać siebie, odbudować poczucie bezpieczeństwa i nauczyć się ufać światu na nowo. Jednocześnie przypomina, jak często oceniamy innych przez pryzmat pozorów, nie mając pojęcia o ciężarach, które noszą w sercu. W życiu bohaterki pojawiają się osoby, które wnoszą do niego nowe emocje i stawiają przed nią kolejne pytania.

Joanna Kruszewska porusza wiele ważnych tematów: samotność, potrzebę bliskości, lęk przed ponownym zaufaniem, wykluczenie społeczne, bezdomność czy skomplikowane relacje rodzinne. Robi to bez moralizowania, z ogromnym wyczuciem i zrozumieniem dla ludzkich słabości.

Powieść, którą czyta się z przyjemnością, ale i z refleksją. Pełna życiowej mądrości, wzruszeń i nadziei. Polecam, Tatiasza i jej książki :) 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Marzena ma za sobą nieudane małżeństwo i rozwód. Zaczyna wszystko na nowo. W jej życiu jest Karol, mieszkający we Włoszech, który śle jej listy opatrzone pięknymi zdjęciami. Prowadzi winnicę i chciałby, aby do niego dołączyła. Jednak czy jego marzenia to również i jej? Kobieta poznaje też Macieja - bezdomnego lekarza z bolesną przeszłością. Początkowo widzi w nim człowieka, któremu trzeba koniecznie pomóc. Później dużo ze sobą rozmawiają. Co z tego wyniknie?    "Czasem prawdziwy dom znajdujemy nie tam, gdzie ktoś nas zaprasza, lecz przy kimś, kto pojawia się, gdy najbardziej potrzebujemy drugiej szansy."   Joanna Kruszewska poruszyła szereg trudnych społecznie tematów. Jest to emocjonalna przemoc w małżeństwie, uzależnienie od drugiej osoby, bezdomność, alkoholizm czy toksyczne relacje na linii dorosły syn-rodzice. Pojawia się również samotność, potrzeba bliskości czy wykluczenie społeczne.   Autorka wiernie oddała emocje, jakim poddawani byli bohaterowie. Niejednokrotnie miałam wrażenie, że towarzyszę im w ich niełatwej codzienności.    Chyba każdy z nas wie, jak trudno jest zacząć od nowa po bolesnych doświadczeniach. Postać Marzeny pokazuje, że jest to możliwe. Kobieta znajduje w sobie siłę, by zawalczyć o siebie. Nie pozwala, aby przeszłość przejęła nad nią kontrolę. Próbuje odbudować poczucie bezpieczeństwa i ponownie zacząć ufać.   "Czas ma to do siebie, że nienadrabialny jest. Przepada bezpowrotnie, a zostawia po sobie jedynie naukę. Albo się tę lekcję przyjmie, albo będzie się popełniało te same błędy, trwoniąc kolejne, nieliczne i cenne minuty."   Jest też tu miejsce na sporo refleksji. Zdarza się, że często oceniamy innych po pozorach, nie mając pojęcia, co dana osoba przeżyła, jaki ciężar problemów dźwiga na swoich barkach. Autorka przypomina, jak ważną rolę odgrywa w naszym życiu drugi człowiek. Los bowiem stawia na naszej drodze ludzi właśnie wtedy, kiedy najbardziej ich potrzebujemy.   "To, czego chcę" to ciepła, refleksyjna, poruszająca, dająca nadzieję powieść o skomplikowanych relacjach rodzinnych, trudnych decyzjach i dojrzewaniu do nich, poszukiwaniu samego siebie, odbudowywaniu zaufania, odwadze zaczynania od nowa. To książka udowadniająca, że życie czasem ma dla nas przygotowaną drugą szansę i tylko od nas zależy, czy i w jaki sposób ją wykorzystamy.   

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

,,To, czego chcę" Joanny Kruszewskiej życiowa, pełna ciepła i emocji opowieść o tym, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można spróbować zbudować siebie na nowo. 

 

Autorka w ciekawy sposób pokazuje codzienność Marzeny po rozwodzie. Poznajemy kobietę, która bierze sprawy w swoje ręce. Prowadzi firmę, kupuje dom i powoli, krok po kroku, uczy się życia na własnych, nowych zasadach w towarzystwie wiernego psiaka . Jak potoczą się losy Marzeny? Kim okaże się Maciej i co połączy bohaterów? Jakie decyzje zostaną podjęte?

 

Tego oczywiście Wam nie zdradzę . Mam nadzieję,że tak jak ja odkryjecie różne światy i ludzkie losy,które przedstawiła Autorka. Musicie poznać Karola opowiadającego opowieści z dalekich Włoch oraz Macieja, bezdomnego lekarza z bolesną przeszłością. 

Ciekawi mnie, czyja historia poruszy Was bardziej. Mnie osobiście poruszyła historia Macieja. Zmusza ona do refleksji, pokazując  jak łatwo oceniamy ludzi po pozorach, zupełnie nie znając ciężarów, jakie dźwigają.

 

Autorka porusza tematy o samotności, lęku,zaufaniu oraz wykluczeniu. Pokazuje, że najważniejszych wyborów dokonujemy często wtedy, gdy najmniej się ich spodziewamy i gdy jesteśmy na nie najmniej gotowi. Historia Marzeny udowadnia, że kluczem do nowego jutra są nie tylko nasze odważne decyzje, ale też ludzie, którymi się otaczamy. Dla mnie była to opowieść pełna nadziei i pokazująca, że nigdy nie jest za późno, by otworzyć nowe drzwi i zawalczyć o własne szczęście.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)