Trzykrotki. Apetyt na życie

ANDALUZJA, OLE!

"Trzykrotki. Apetyt na życie" Katarzyny Kieleckiej to niestety ostatnia już część trylogii o przesympatycznych i przebojowych przyjaciółkach, dla których wiek to jedynie cyfry w peselu, a emerytura to czas na prawdziwe życie pełne kolorów i niezapomnianych wrażeń. Cieszę się, że autorka pozostawia czytelnikom malutką iskierkę nadziei, że może jeszcze kiedyś, pewnego dnia, Trzykrotki znów zaproszą nas do swojego wyjątkowego świata.

Po powrocie z wyprawy do Chorwacji i Słowenii przyjaciółki przez ostatnie dwa lata poświęcają się przede wszystkim opiece nad wnukami, co w dłuższym okresie niezbyt dobrze wpływa na ich samopoczucie. Aby poprawić sobie nastrój i oderwać od codziennych obowiązków Trzykrotki decydują się wziąć udział w wieczorku tanecznym organizowanym w klubie seniora. I to właśnie ów wieczór staje się początkiem zupełnie nowej przygody. Wakacje w słonecznej Hiszpanii w ramach podziękowania za opiekę nad dziećmi wydają się być dokładnie tym, za czym tęsknią nasze bohaterki. Tym razem w pełną przygód podróż do Andaluzji Trzykrotki zabierają swoich mężów. Razem z Kamilą, Olutką i Kasiulą oraz Radziem i Mateuszem zwiedzamy Hiszpanię i kibicujemy im w pokonywaniu przeszkód i niespodzianek, które pojawiają się na drodze. A wierzcie, że jest ich naprawdę niemało.

Podziwiam te niesamowite, spontaniczne kobiety i ich ogromny apetyt na życie. Uwielbiam ich przygody, luz, dystans i poczucie humoru. Olutka, Kama i Kasiasta są jedyne, niepowtarzalne, po prostu wyjątkowe i nie do podrobienia. Tworzą zgrany tercet, do którego od czasu do czasu dołączają ich partnerzy. Z Trzykrotkami można przysłowiowe konie kraść. Bohaterki udowadniają, że emerytura może być barwnym i aktywnym okresem. Nadal można spełniać marzenia, dobrze się bawić i czerpać z życia garściami. Warto zauważyć, że każda z kobiet zmaga się z pewnymi dolegliwościami stosownie do wieku, co czyni seniorki jeszcze bardziej autentycznymi.

Autorka pięknie ukazuje blaski i cienie prawdziwej przyjaźni oraz stawia wyraźne granice jeśli chodzi o pomoc dzieciom w opiece nad wnukami. Obserwujemy wzajemne wsparcie i zaufanie, jakim bohaterki obdarzają się od 30 lat. Zazdrość o ukochanego mężczyznę wywołuje niejedną aferę w myśl hasła "jeden za wszystkich, wszyscy za jednego". Mamy zemstę, sekrety i tajemnice, a to wszystko przekazane z lekkością, dystansem i humorem.

Od samego początku, od pierwszego tomu, pokochałam Trzykrotki całym serduchem. Śmiałam się z nimi, wzruszałam i przeżywałam fantastyczne przygody. Razem z Kasiulą, Olutką i Kamilą zwiedziłam spory kawałek Europy - Francję, Włochy, Chorwację, Słowenię i Andaluzję, co dla takiej miłośniczki podróży jak ja było niezapomnianym przeżyciem. Tym bardziej, że każda wyprawa przyjaciółek obfitowała e ogromną dawkę optymizmu i pozytywniej energii, które przenikają z dosłownie każdej strony. Niespodziewane zwroty akcji, mnóstwo humoru i genialne dialogi okraszone nutką ironii gwarantują świetnie spędzony czas. I choć trzeci tom Trzykrotek ma być jak na razie ostatnim, ja zdecydowanie mam apetyt na więcej, na dużo, dużo więcej.

Trzykrotki nie zwalniają tempa.... Niemal bez reszty poświęcają się wychowywaniu wnuków. Przez to zaniedbują wszystkie swoje pasje. Ponadto zaniedbują swoje zdrowie. W pewnym momencie dochodzą do punktu, w którym mają dosyć. Jednak nie przyznają się do wyczerpania. Wszystko zmienia się po potańcówce w klubie seniora, po której postanawiają zrobić coś dla siebie. Krótko potem wyruszają w podróż do słonecznej Andaluzji. Niestety nie będzie to spokojny urlop od codzienności...
Trzykrotki pokazały, że emerytura to nie koniec świata. Pokazały, że ten czas może być barwny i pełen przygód. Pokazały, że nie ma problemu by czerpać z życia pełną garścią. Tym razem dziarskie kobiety wyruszyły wraz z mężami na podbój Andaluzji. ... Liczyły na niezapomniane wrażenia... I dostały je... Tylko nie takie, na jakie liczyły... Jednak czy przeszkody, na które natrafiały sprawiły, że się poddały ? Nie! Trzykrotki bez problemu brały życie za bary. Walczyły z każdą przeciwnością losu, chociaż trzeba przyznać, że nie zawsze ich pomysły kończyły się dobrze. To jednak sprawiało, że ta lektura była pełna zabawnych, ale również nieoczekiwanych zwrotów akcji... pełna lekkości... Nie dało się nie kibicować Trzykrotkom w ich niecnych planach.  Dzięki nim mogliśmy ,,zwiedzić'' cudowne miejsca. Może ta książka stanie się inspiracją do zobaczenia miejsc, które odwiedziliśmy w niniejszej lekturze w realnym życiu? Apetyt na życie to lektura lekka i przyjemna. Czyta się ją z szczerym uśmiechem na ustach a główne bohaterki mogą dla nas być prawdziwym źródłem inspiracji, który sprawi, że bez względu na wiek nabierzemy prawdziwego apetytu na życiu. 

"Zresztą czy apetyt na życie musi kłócić się z rozsądkiem? Czy powaga zawsze oznacza rozwagę? Świat ludzi jest niezwykle różnorodny i to między innymi stanowi jego siłę".

Zaczęłam czytać pierwszy tom "Trzykrotek" i zupełnie przepadłam. Perypetie szalonych seniorek to bowiem coś więcej, niż tylko komedia obyczajowa. Cały ten cykl to wielki ukłon w stronę przyjaźni, okraszony karykaturalnym sosem, a jego finalna część z pewnością zaskoczy fabularnie niejednego czytelnika i pozostawi żal. Żal, że to już koniec, bo wszyscy mamy apetyt na więcej z tego uniwersum.

Katarzyna Kielecka to mieszkanka Łodzi, pedagog specjalny i pracownik banku. Autorka od lat tworzy drobne formy literackie: wiersze, opowiadania, teksty piosenek i scenariusze przedstawień dla dzieci. Jest mamą dwójki dorastających muzyków. Zadebiutowała w 2019 r. powieścią pt. "Sedno życia".

Katarzyna, Aleksandra i Kamilla to żywiołowe emerytki, które obecnie cały swój wolny czas poświęcają opiece nad wnuczętami. Na co dzień towarzyszy im spore zmęczenie i zniechęcenie spowodowane dobrowolnie nałożonym na siebie obowiązkiem. Udział w pewnej potańcówce w klubie seniora staje się dla Trzykrotek punktem zwrotnym, który zaprowadzi je w kolejną szaloną podróż.

Po lekturze trzeciego tomu cyklu "Trzykrotki" każdy z nas zostanie z myślą, że jeśli celebrować życie na emeryturze to tylko w taki sposób, jak bohaterki tej książki. Ostatnia część, podobnie jak dwie poprzednie pokazuje bowiem w komediowym wymiarze, zwariowane perypetie kobiet, które w jesieni swojego życia potrafią walczyć o swoje, chcą spełniać marzenia i wzajemnie wspierają się w każdej sytuacji. Czasami czują nawet zazdrość, która jak się okazuje, nie ma terminu ważności. Jest więc życiowo, jest wesoło i jest dużo mądrości, z której warto czerpać pełnymi garściami.

Nie jest zaskakującym wątek kolejnej podróży szalonych seniorek, gdyż to stały element w każdej części z cyklu. Zdziwienie pojawia się natomiast przy wątku Kamy, której los na drodze stawia prawdziwą harpię o imieniu Mirella. Poprzez ten wątek Katarzyna Kielecka  odczarowuje obraz jednej z Trzykrotek, dodając jej pazura i tym samym skłaniając do refleksji w temacie tego, że nigdy nie znamy siebie do końca. A Mirella jako antagonistka w tej historii dodała całej fabule pikantnego smaczku i pewnej dozy kolorytu.

"Trzykrotki. Apetyt na życie" to książka, przy lekturze której nie sposób się nie śmiać. Humor to bowiem obok motywu przyjaźni, najważniejszy element jej fabuły. Katarzyna Kielecka na szczęście potrafi zrównoważyć powagę z dowcipem, bo dotyka w historii szalonych seniorek również ważnych tematów. W tej części to chociażby wątek babcinej opieki nad wnukami i wyznaczanie granic takiej pomocy. Wątek, który z pewnością skłoni do przemyśleń nie tylko dziadków, ale i rodziców.

Cały cykl "Trzykrotki" to jedna z najlżejszych propozycji do czytania w twórczości Katarzyny Kieleckiej, która doskonale łączy komizm z realizmem. Pomimo faktu, że każdy tom można czytać odrębnie to ja polecam poznać perypetii Kasiuli, Kamy i Oli od samego początku. Gwarantuję, że z tak barwnymi seniorkami nie będziecie się nudzić nawet przez chwilę.

https://www.subiektywnieoksiazkach.pl/