Tytańscy gracze

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Tytańscy gracze to powieść, w której klimat science fiction na każdej stronie nieustannie miesza się z kryminałem, paranoją i pytaniami o granice ludzkiej percepcji. Największą siłą książki pozostaje nieograniczona wyobraźnia autora. To książka, w której Philip K. Dick nie ogranicza się bowiem tylko do prostego pokazania futurystycznego świata, ale wykorzystuje science fiction do zabawy z pojęciami pamięci, percepcji, własności i społecznych zasad. Świat jest pretekstem do pokazania społeczeństwa, w którym własność, związki i status społeczny stały się przedmiotem hazardu.

Szczególnie dobrze wypada tu pomysł społeczeństwa podporządkowanego „grze”. Nie dlatego, że jej mechanika została przedstawiona perfekcyjnie, lecz dlatego, że sam koncept daje Dickowi możliwość postawienia kilku naprawdę ciekawych pytań. Co dzieje się z ludźmi, kiedy rzeczy uznawane za fundament normalnego życia stają się elementem rozgrywki? Czy można czuć się bezpiecznie w świecie, w którym wszystko można stracić przez przypadek? To właśnie takie kwestie sprawiają, że powieść ma znacznie więcej do zaoferowania niż zwykłą historię science fiction.

Bardzo dobrze działa również atmosfera. Dick buduje charakterystyczne poczucie niepewności, w którym trudno całkowicie zaufać bohaterom, ich wspomnieniom, a nawet rzeczywistości przedstawionego świata. Motywy telepatii, manipulowania pamięcią i zaburzonej percepcji są wykorzystywane nie tylko jako dodatki, ale przede wszystkim jako sposób na podważenie pewności czytelnika. To jeden z tych elementów, które nadal potrafią robić wrażenie mimo wieku wielu lat od debiutu książki. Podoba mi się także połączenie cięższych, paranoicznych tematów z absurdalnym humorem.

Na pochwałę zasługuje również tempo. Dick pisze dynamicznie, nie przeciąga scen i regularnie podrzuca nowe pomysły. Dzięki temu książka nie sprawia wrażenia ciężkiej, nawet kiedy porusza bardziej wymagające kwestie. Pete Garden jest natomiast bohaterem bardzo charakterystycznym dla twórczości autora. Nie jest szczególnie bohaterski ani łatwy do polubienia, ale właśnie jego zagubienie i niepewność dobrze współgrają z tematyką powieści....

 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

"Tytańscy gracze" absolutnie zachwycili mnie swoimi realiami! Autor stworzył tak ciekawy świat, że aż żałowałam, że książka nie jest dłuższa. Mamy tutaj nieoczywisty konflikt z obcą rasą, pognębioną ludzkość, amnezje, zdolności parapsychiczne oraz Grę, w której gracze operują nie tylko pieniędzmi, ale też nieruchomościami czy partnerami.

Autor nie prowadzi czytelnika za rękę, nie wyjaśnia stopniowo co i jak, tylko wrzuca go na głęboką wodę w ten surowy i dziwaczny świat. To jednak wcale nie zniechęca, a wręcz przeciwnie - intryguje, ciekawi i wciąga tak, że książki absolutnie nie chce się odkładać!

Za powłoczką wypełnionej akcją fabuły kryją się za to ważne, fundamentalne pytania związane z systemem i manipulacją, kwestionowaniem człowieczeństwa, zdolności do solidaryzacji, a także otwartością umysłu na zupełnie inne, niejednokrotnie szalone możliwości. A to wszystko pod płaszczykiem ekstremalnej gry, w której dobry blef może wygrać wszystko.

Bardzo spodobała mi się ta powieść, od pierwszych stron czułam się zaangażowana w przedstawiane wydarzenia. I choć z fabułą jako tako czy bohaterami nie poczułam się zżyta, to totalnie przepadłam w wykreowanych tu realiach. Byłam coraz bardziej ciekawa co jeszcze wymyśli tutaj autor, jaki zwrot akcji nam zaserwuje, nie raz graniczący z absurdem. A do tego subtelnie sugerowane refleksje oraz przemyślenia.

Moim zdaniem jest to tytuł naprawdę wart poznania, zwłaszcza jeśli lubi się oryginalne pomysły, wychodzące poza wszelkie schematy oraz powieści, które wymagają od czytelnika skupienia i uwagi. "Tytańscy gracze" na długo pozostaną w mojej pamięci!

 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)