Umalmu

Debiut poetycki Łukasza Woźniaka okazał się dla mnie frapującym doświadczeniem czytelniczym - prawdopodobnie dlatego, że istota tych wierszy ukryta jest w rytmie, dźwięku i zbudowaniu pewnych odczuć, a nie w formowaniu sensu. Traktując teksty jak układankę, można się doprowadzić do frustracji - doświadczyłem, nie polecam; lepiej dać się ponieść frazie, dźwiękom i ekosystemowi.

Umalmu składa się z wielu różnych organizmów, których istnienia łączą się we wspólnotowym trwaniu, tworząc biologiczno-tekstowy konglomerat. Jest roślinnie (przede wszystkim) i zwierzęco (trochę), więc wiersze się wiją, oplatają, zapuszczają korzenie i zakwitają; wiele elementów oddziałuje na nasze zmysły, jednocześnie nie dając nam wyraźnego obrazu poetyckiego - wpadamy w gąszcz wrażeń, znaczeń i odgłosów: szelestów, brzęczeń i skowytów. Przemysław Suchanecki w rozmowie z autorem zwraca uwagę na bardzo aktualny wydźwięk tomu, odniesienie do katastrofy klimatycznej, zauważając jednocześnie "ta książka, jej liryka, z jednej strony czuła i krucha, z drugiej strony pędząca i miotająca się gwałtownie w rytmie staccato, wydaje się przerabiać na liryczny sposób przytłaczający nas wszystkich, mniej lub bardziej świadomie, strach".

Choć poetyka Woźniaka rozmija się z moją wrażliwością, to doceniam mocno rytm, tempo tego tomu, wraz ze wszystkimi zastosowanymi przez poetę aliteracjami i instrumentacjami, dzięki którym wiersze dobrze brzmią.