Węgierskie morze

Parę razy zdarzyło mi się sięgać po tomy poetyckie Marcina Sendeckiego, z których chyba najlepiej zapamiętałem Lamety oraz W. I choć w przypadku wydanego na początku roku Węgierskiego morza można dostrzec podobieństwa formalne - przypominający przypadkowy mix wierszy-epifanii zbiór składający się w całość - to mam z tą książką problem. Dwukrotna lektura z parotygodniową przerwą nie zmieniła wiele - trudno mi coś sensownego napisać.

Podczas lektury kilkakrotnie sięgałem po telefon, żeby sprawdzić niektóre pojawiające się w tomie zwroty. Znalazłem odniesienia do konkretnych miejsc lub sytuacji, trafiłem także do Dziennika ustaw, by przeczytać o szczegółowych wymaganiach dotyczących prowadzenia ruchu podziemnych zakładów górniczych ("Jazda ludzi kubłem dozwolona") i na koniec nadal nie umiem powiązać części tekstów ze sobą i tytuł książki także mi nie współgra z zawartością - czuję, że się z tymi tekstami lub zamysłem autora rozminąłem.

W rozmowie Jakuba Pszoniaka z Marcinem Sendeckim wokół Węgierskiego morza prowadzący dialog zwraca uwagę na widoczne w tych wierszach powrót do dawnego języka poety oraz możliwość odszukania w nich przez niektórych "tropów awangardowych", wskazując jednocześnie na odbiór tej poezji jako hermetycznej przez część odbiorców. I ja chyba w tym gronie znajduję swoje miejsce, bo mimo bezdyskusyjnie dobrego poetyckiego oka i ucha Sendeckiego trudno mi się odnaleźć w zaproponowanej przez niego konfiguracji.